BLOG

Een verzoekje

De afgelopen week konden we lezen dat het bestuur van Cordaan is geschrokken van de situatie van een verwaarloosde vrouw die wel thuiszorg had. Ze stelden een onderzoek in en constateerden dat er fouten zijn gemaakt. Nu stelt Cordaan opnieuw een onderzoek in na berichten dat medewerkers uren moeten schrijven, terwijl ze niet niet aanwezig zijn op het werk. Geschrokken: “Als dit waar is, is het fraude.” Een waar woord, maar wél onder verantwoordelijkheid van dezelfde geschrokken bestuurder.

Geschrokken zorgbestuurders

Hoe kan het toch dat bestuurders niet weten wat er speelt op de werkvloer. Zijn zij dan niet geïnteresseerd? Ik geloof dat dat te kort door de bocht is. Ik kom namelijk vele bestuurders tegen in de zorg, die met passie spreken over hun organisatie en over de zorgambities. Dat de overheid in de weg zit, is een veel gehoorde klacht. Maar daar gaat het nu niet om… Hoe kan het toch dat bestuurders vaak in de media ‘geschrokken’ reageren, terwijl bijvoorbeeld Kamerleden of gemeenteraadsleden al wel vele klachten ontvingen?

Takken van zorgsport

Kan het zijn dat bestuurders geen ervaring hebben met de zorg? Kan het zijn dat bestuurders zich laten afschermen in grotere, of kleinere, hoofdkantoren of bestuursafdelingen, waardoor zij geen automatisch contact maken met de mensen die het werk doen? Kan het zijn dat de organisaties te groot en vaak te veel takken van de zorgsport hebben, waardoor bestuurders geen zicht meer hebben van wat er zich afspeelt? Kan het zijn dat bestuurders teveel bezig zijn met strategieën voor de toekomst, waardoor ze de praktijk van het heden vergeten? Volgens mij kan niemand op één van deze vragen ‘nee’ zeggen. Vaak is het zelfs een combinatie.

Gesloten deuren

De kloof tussen politiek en de burger is een veelbesproken onderwerp, maar ik constateer uit vele voorbeelden dat die er ook is in de zorg. Instellingen zijn simpelweg te groot geworden. Het uitvoerende zorgpersoneel heeft geen tijd meer voor en geen zin meer in vele voordeuren om tot de hoogste baas te komen. En als ze het al doen, wordt die vaak niet geopend. Schokkend en erg funest voor de zorg. Want terwijl zorgbestuurders strategieën uitwerken, is het personeel somber over de zorg. Ontkennen heeft geen zin.

Vertrouwen in klachtenafhandeling

“Waarom kwamen de bezorgde verpleeghuisartsen toch niet naar het bestuur,” vroeg de bestuurder van Amsta zich af, toen zij wel de noodklok luidde over de zorg in een verpleeghuis. Het antwoord was eigenlijk simpel: er was geen vertrouwen dat daar de klacht wél gehoord werd. Laatst was ik op werkbezoek bij een mooi verpleeghuis, inclusief een mooie tuin voor de bewoners. Maar bij een kijkje op de groep troffen we een emotionele verzorgende die door haar tranen heen vertelde dat ze zo onder druk stond door personeelsgebrek. De tuin? “Ach daar komen we toch nooit, geen tijd.”

Schandalen uitbannen

Kamerleden, en ook de ministers en staatssecretarissen, proberen de kloof te dichten door naar de mensen toe te gaan. Mijn verzoek aan alle bestuurders in de zorg is: ga één dag in de week meewerken op de vloer. Geen poespas met officiële bezoeken en schoongepoetste werkplekken, gewoon handen uit de mouwen. Mijn overtuiging is dat de goede, integere bestuurder dan in no-time met zijn personeel de noodklok mee luidt en zich niet meer verschuilt achter het uitonderhandelde en afgezwakte standpunten van de koepeltijgers die onderhandelen met de minister en de staatssecretaris. Tijd voor bestuurders die niet meer schrikken, tijd voor minder schandalen in de krant en mijn mailbox!


Renske Leijten

2 Reacties

om een reactie achter te laten

zwanikken Leenders

27 augustus 2009

Mag het woord VLOER en WERKVLOER afgeschaft worden in de zorg.!

Zij die op de werkvloer werken, bestuurders ga op de werkvloer werken.!!!!!!!!!!!!!!

Respect voor mensen in de zorg ,door bestuurders etc etc ,begint met diegene die het dichtst bij de patient,bewoner zijn, iedere dag weer 24 uur, Waar het primair proces zich afspeelt

DE

Verpleegkundige en Verzorgende.

Zij willen gezien worden,ook door topbestuurders.

Gelukkig zie ik ze.Veel zelfs, maak daar ook een site voor,goed voorbeeld doet goed volgen.

Jan Kiewiet

30 augustus 2009

Renske slaat hier naar mijn mening de spijker op de kop Dit zonder, terecht, verwijten neer te leggen bij bestuurders in het algemeen. Daar dient voor de meesten net zo veel respect en waardering naar toe te worden uitgesproken als naar diegene die direct betrokken zijn bij het zorgproces.

Inderdaad kun je je afvragen of de balans te investeren in strategische (fusie)processen met als doel groter willen groeien, de laatste jaren niet is doorgeslagen naar de verkeerde kant ten opzichte van de tactische en vooral de operationele processen. We moeten ons inderdaad kritisch beramen of grote zorginstellingen en steeds maar weer de wil naar groter groeien bij directie en bestuurders niet haaks is komen te staan op maatschappelijk ondernemerschap en alles wat daar direct en indirect bij betrokken is.

Ik denk dat reorganisatie van grote instellingen middels het "celdeling" principe (grote organisaties opdelen in kleine zelfstandige eenheden) alsmede het stopzetten van grote vaak kostbare en ingewikkelde fusieprocessen, op zijn minst een studie waard is. Hierdoor zou naar mijn mening geld vrijkomen ten gunste van daar waar het echt om gaat; de zorg voor de client enerzijds en hen die het dichts bij de client staan.

Top