BLOG

CAK: Kafka in polderland

Steeds vaker hoor ik vrienden en familieleden verzuchten: “Oh nee, niet weer. Hier begin ik niet aan. Ik heb alles twintig keer nagevlooid. Zíj stapelen fout op fout en nu komen ze wéér met andere bedragen aanzetten.” Waar gaat dit over? Over het CAK, het Centraal Administratie Kantoor in Den Haag. De vierhonderd medewerkers van deze organisatie berekenen en incasseren onder meer de eigen bijdragen voor de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten, de AWBZ

Rekeningen versturen

Het CAK verstuurt de rekeningen voor de eigen bijdrage die moet worden betaald als iemand in een verzorgings- of verpleeghuis terechtkomt. Voor de helderheid: de rekeningen gaan pas de deur uit, nadat het Centraal Indicatieorgaan Zorg, het CIZ, heeft vastgesteld welk type zorg een cliënt krijgt

Wanorde bij CAK

De indicatiestelling door het CIZ gaat redelijk, beluister ik. De 2800 mensen bij deze onafhankelijke stichting denken mee. Af en toe belt er iemand spontaan op om te vragen hoe het met de cliënt gaat. Maar zoals zo vaak zijn er ook andere geluiden. De kritiek op het CIZ is soms inderdaad niet mals. Maar de wanorde bij het Centraal Administratie Kantoor is van een andere orde. Daar heerst de willekeur van de ontspoorde bureaucratie. Kafka in polderland.

Cijferbrij en papierbergen

Vooral bij de berekening van de eigen bijdrage voor de verzorgingshuizen gaat het mis. Regelmatig worden er – zonder enige uitleg - volkomen tegenstrijdige bedragen opgevoerd. Hoe kan een kinderloze dementerende oudere daar wijs uit worden? Wie zonder attente vrienden, voormalige buren of andere mantelzorgers zijn einde nadert, heeft geen schijn van kans tegen de cijferbrij en de papierbergen die het CAK produceert.

‘U wordt teruggebeld’

Wat blijkt? Twee voorbeelden uit een reeks. Soms worden er helemaal geen nota’s verstuurd, terwijl er aantoonbaar wél zorg wordt verleend. In een ander geval worden er steeds hogere bedragen opgevoerd – zonder dat duidelijk is waarop de aanslagen zijn gebaseerd. Het CAK is het tegenovergestelde van het CIZ. Bel het Centraal Administratie Kantoor en pas na lang wachten komt er een anonieme medewerkster van een callcenter aan de lijn. Zij belooft dat er binnen zeven werkdagen wordt teruggebeld. Uiteraard gebeurt dat lang niet altijd.

Solidariteitsfee deelt zakgeld uit

Het CAK is een Rupsje Nooitgenoeg, vermomd als solidariteitsfee. Want wie de pech heeft om naast zijn AOW een klein pensioen te krijgen, mag algauw de hoogste eigen bijdrage betalen. Deze bijdrage loopt officieel op tot 1.838,60 euro per maand, maar het gebeurt ook dat iemand met een riant pensioen nog veel meer geld kwijt is. Toegegeven, voor iedereen blijft er wat zak- en kleedgeld over. In totaal komt dat neer op 276,41 euro per persoon per maand. “Dit bedrag heet de piepgrens,” staat doodleuk op de site van Postbus 51. En niemand die erover klaagt. Logisch, wie afhankelijk wordt van de hulp van anderen durft amper meer te klagen. Of hij is zo ziek dat hij niet meer kan klagen.

Vergrijzing vraagt om alternatieven

Zo wordt de oudere in Nederland zwaar belast. En dat, terwijl tijdens de lopende begrotingsbesprekingen de blik alweer gericht is op de 65-plussers met een aanvullend pensioentje. Straks moeten ouderen nóg meer belasting betalen dan ze vanaf 2011 toch al moeten doen, zoals is afgesproken in het coalitieakkoord van 2007. Intussen maakt staatssecretaris Jet Bussemaker (PvdA) zich zorgen over de betaalbaarheid van de AWBZ. Dit jaar gaat daar meer dan 21 miljard euro in om. Gezien de snel stijgende vergrijzing zijn alternatieven inderdaad dringend gewenst.

Graaien van staatswege

Nog draaien de politici om de honingpot van het eigen vermogen van burgers heen. Maar gaan we werkelijk terug naar de tijd dat iedereen weer zijn eigen huis moet “opeten” voordat hij of zij recht heeft op langdurige zorg? Dat zou geen diefstal meer zijn, maar simpelweg graaien van staatswege.

Willem Wansink

3 Reacties

om een reactie achter te laten

Meinsma

2 september 2009

Vorig jaar werd er verbetering van functioneren en bereikbaarheid beloofd door het CAK. Hier merken mijn cliënten niets van. Hoe zit het met het toezicht op deze organisatie? Ik ben in mijn begeleiding van cliënten voor een groot deel bezig de instantie-ellende op te lossen. Het wordt steeds meer begeleiden in overleven in plaats van leven.

Voorbeeld: er worden volkomen ten onrechte eigen bijdrages nu ineens geïnd over 2007 met dreiging van incassobureau's, terwijl deze eigen bijdrage via het PGB awbz al door het zorgkantoor zijn ingehouden. Het zorgkantoor doet niets met het probleem want zij hebben 2007 al afgesloten. Telefonisch belooft het CAK alles uit te zoeken, maar het enige dat wij merken is de volgende dreiging met een incassobureau. Hoeft geen betoog dat de zorg aan zieke/gehandicapte cliënten in de achteruit staat in plaats van de vooruit. Wie doet hier wat aan???

Anonym

1 november 2010

Interesting.

Anonym

17 november 2010

This is the best article I have read, thank you, I have learned a lot of knowledge in this area.

Top