BLOG

Wenswachtenden: misleidende terminologie of misleidend beleid?

Wenswachtenden: misleidende terminologie of misleidend beleid?

Mevrouw Jansen heeft zorg en ondersteuning nodig en krijgt daarvoor een indicatie voor zorg met verblijf. Ze woont in een dorp in Noord Groningen en wil daar graag blijven, in de buurt van haar vrienden en haar dochter.

Het verpleeghuis heeft niet onmiddellijk plek, ze komt op de wachtlijst. In termen van de overheid is ze een wenswachtende. Niet omdat ze in een verpleeghuis wenst te wonen, maar omdat ze in een specifiek verpleeghuis wenst te wonen.

Over de terminologie alleen kun je al een hele discussie voeren. Maar waar ik nog meer over val, is dat we (VWS, de politiek, de verzekeraars, de cliënten en de zorgondernemers) enerzijds zeggen dat de keuze van de cliënt leidend moet zijn, maar anderzijds toch het systeem voorop blijven stellen. We willen dat zorg dichtbij geleverd moeten worden en we vinden het belangrijk dat familie betrokken is bij de zorg en graag ook een handje helpt. Dat heeft de staatsecretaris in Nieuwsuur op maandagavond nog eens benadrukt. Toch ontstaat de situatie dat het verpleeghuis in het dorp van mevrouw Jansen wel leegstaande appartementen heeft, maar geen cliënten opneemt.

Verdeling en risico’s

Want voor die plekken heeft de zorgorganisatie geen contract kunnen sluiten met het zorgkantoor. De zorgorganisatie biedt mevrouw Jansen geen appartement aan, omdat het zorgkantoor nog niet weet of het de kosten van mevrouw Jansen wel gaat vergoeden. Het zorgkantoor is zelf nog onzeker of het genoeg geld te verdelen heeft in de regio. We zijn bang voor het systeem.

Genoeg geld

Maar als we de wens van de cliënt zo belangrijk vinden, dan moeten we daar ook aan tegemoet komen en ons niet laten weerhouden worden door regels en onzekerheid over bekostiging. Als zorgaanbieders hebben we een verantwoordelijkheid, zeker. We moeten helder communiceren met de cliënten op de wachtlijsten en goede afspraken maken met de zorgkantoren. Maar als er genoeg geld is voor de mensen die nu zorg in een verpleeghuis willen ontvangen, dan moet het ook zo zijn dat alle zorgvragers die opgenomen willen worden, zoveel mogelijk terecht kunnen bij de zorgorganisatie van hun keuze.

Herverdeling

De NZa en de staatssecretaris stellen in Nieuwsuur dat er genoeg geld is. En als er genoeg geld is, dan kan de rekening betaald worden door het zorgkantoor. Het is een kwestie van herverdeling van het geld en dus loslaten van het huidig bekostigingssysteem. Dat lijkt mij een simpele gevolgtrekking waarmee we het misleidend beleid rechttrekken.

Wensen vervullen

Als we dát voor elkaar krijgen: dat zorgorganisaties zonder risico van onbetaalde rekeningen cliënten opnemen, dan wordt de cliënt beter bediend en de wachtlijsten worden korter. Mensen die dan helaas nog op een wachtlijst blijven staan, moeten we een keuze bieden: wachten op een plekje in het verpleeghuis van de eerste keuze; of thuis met een volledig pakket thuis (VPT) of modulair pakket thuis; of al dan niet tijdelijke opvang bieden op een andere locatie. Door de zorg te bieden op de plaats waar hij gevraagd wordt, kunnen we daadwerkelijk uitvoering geven aan de wensen van de wenswachtenden.

Aad Koster
Directeur ActiZ

3 Reacties

om een reactie achter te laten

Wanne van Dorst

27 augustus 2014

Tegen wie heb je het Aad? Wie moet wat doen? Jij bent de grote spin dit web. Als iemand het kan regelen, ben jij het!

Peter Koopman

28 augustus 2014

Herkenbaar betoog, maar verlammend. Geld is slechts middel, het doel van alle betrokkenen is geïndiceerde zorg te (doen) verlenen. En, waar niet is, verliest zelfs een keizer zijn rechten. Er zal altijd ook een verdelingsvraagstuk blijven. Dus, wat te doen? Naar mijn mening, naast de betreffende zorgvrager een betrokken zorgverlener plaatsen, die bekwaam en bevoegd is een en ander te regelen en geïndiceerde zorg te realiseren. We weten allen dat de wijkverpleegkundige hier de aangewezen persoon is. Passende zorg (vroeger: zorg op maat) is niet hetzelfde als "u -de patiënt- vraagt en wij -de samenleving- draaien. In de beschreven casus mis ik het oordeel van de wijkverpleegkundige.

Ton Sonneveldt

28 augustus 2014

Alle punten die Aad Koster opnoemt betreffen door dit Kabinet gewenst beleid.
1) Een dusdanige misleidende terminologie hanteren dat de indruk ontstaat dat er makkelijk veel plekken in verzorgings- en verpleeghuizen kunnen worden gesloten. Als Nieuwsuur boven tafel brengt hoe groot het echte wachtlijstprobleem is verontwaardigd reageren dat instellingen die cijfers hebben gegeven en niet op de cijfers of de problematiek zelf in willen gaan.
2) Suggereren dat mensen die op een wachtlijst staan - met indicatie voor verblijf! - eigenlijk toch liever thuis blijven omdat ze niet de moeite doen zich in te schrijven bij meerdere instellingen - terwijl hen dat tegelijkertijd onmogelijk wordt gemaakt. De misleidende term wens-wachtenden suggereert een grote mate van vrijblijvendheid, terwijl de nood in zeer veel situaties hoog is.
3) Het sluiten van intramurale bedden en instellingen, niet omdat er geen behoefte aan is maar omdat dit Kabinet vindt dat als je het privé niet kunt betalen je familie en de lokale uitgeklede thuiszorg maar voor je moeten zorgen. Vermogende Nederlanders zorgen immers zelf wel voor hun verzorgde oude dag en komen niet “ten laste” van de overheid.
4) Die sluiting van intramurale plaatsten ideologisch verdedigen met de argumentatie dat het per definitie beter is om thuis te blijven - ook als het niet houdbaar is - omdat iedereen toch zo lang mogelijk thuis wil blijven. Zo lang mogelijk als de overheid vindt dat het goedkoper is.
5) Deze hele wachtlijstproblematiek afschuiven op de gemeenten, die in het kader van de door hen zo gewenste decentralisatie van de extramurale AWBZ nu ook mogen gaan opdraaien voor zorg voor mensen die een indicatie voor zorg met verblijf hebben, mar door de bovenstaande bewuste strategie nu thuis mogen verkommeren.
6) De indicatie zorg met verblijf zal binnenkort - als sluitstuk van dit gewenste beleid - wel worden geschrapt. Zorgverzekeraars Nederland lieten Nieuwsuur immers al weten dat zo'n indicatie geen recht geeft op opname.
7) Alle spelers in het veld kennen dit spel en spelen het mee. Ook de organisatie van Aad Koster, die liever goede vrienden blijft met VWS dan hard opkomt voor de nood die zijn instellingen dagelijks tegenkomen.
Hulde aan Nieuwsuur, maar gezien de inzet van dit Kabinet en de brede steun in de Kamer voor dit asociale beleid zal ook deze schok wel weer overwaaien.

Top