BLOG

Een brug te ver

Het gebeurt niet snel, dat een brancheorganisatie aankondigt niet mee te willen werken aan de invoering van een nieuwe wet. Voor GGZ Nederland is het dan ook een lastige stap geweest, om publiek te verkondigen dat de invoering van zorgzwaartepakketten (ZZP’s) in de AWBZ per 1 januari aanstaande een brug te ver is. Dat ligt des te zwaarder, omdat de instellingen voor geestelijke gezondheidszorg het principe achter de ZZP’s: het geld volgt de patiënt, volledig kunnen onderschrijven.

Bewuste keus

Er is dan ook wel iets aan de hand in de geestelijke gezondheidszorg. Tot 1 januari 2008 werd de sector geheel bekostigd via de AWBZ. Sindsdien is de ggz overgestapt op de zorgverzekeringswet. Een enorme verandering, met verstrekkende gevolgen. Maar instellingen hebben hier bewust voor gekozen. Door aan te sluiten bij de bekostiging van algemene ziekenhuizen tonen psychiatrische instellingen dat zij een normale vorm van gezondheidszorg bedrijven. Samenwerking met somatische zorg wordt eenvoudiger, als bekostiging goed op elkaar aansluit. Bekostiging via zorgverzekeraars stelt hoge eisen aan kwaliteit, transparantie en effiency; een uitdaging die instellingen voor geestelijke gezondheidszorg graag aangaan.

Zware leningen

De invoering van de zorgverzekeringswet is echter niet zonder slag of stoot verlopen. De overgang van bekostiging vooraf  naar bekostiging achteraf  trekt een zware wissel op de begroting van instellingen. Helaas hebben niet alle zorgverzekeraars zich daarbij een goede partner van de geestelijke gezondheidszorg getoond. Sommige instellingen hebben zware leningen moeten afsluiten om hun bedrijfsvoering draaiende te houden. De kredietcrisis maakt deze situatie nog nijpender. GGZ Nederland heeft daar stevige gesprekken met zorgverzekeraars over gevoerd, die hun effect niet hebben gemist. Maar voor het nieuwe systeem echt goed draait, zijn we maanden verder.

Financiële risico’s

Tel daar nog bij op dat instellingen zich ook steeds sterker moeten richten op gemeenten vanwege de overdracht van AWBZ-taken naar de WMO, en de net ingevoerde inkoop van forensische ggz door het ministerie van Justitie, en het moge helder zijn: binnen een jaar nog weer een ingrijpende wijziging van de bekostiging via de ZZP’s in de AWBZ vergt wel erg veel. Financiële risico’s dreigen door deze stapeling van maatregelen, die uniek is binnen de gezondheidszorg, gewoon te groot te worden.

Hakken in het zand

Als dan ook nog blijkt, dat de ZZP’s niet passen bij de ggz en leiden tot herverdelingen van budget die uiteindelijk kunnen oplopen tot 20 à 30 procent, dan is de maat gewoon even vol. Een stelselwijziging hoort zorgvuldig en degelijk te zijn voorbereid. Besturen van instellingen willen hun verantwoordelijkheid voor hoge kwaliteit van zorg graag waarmaken. Maar als de randvoorwaarden voor die kwaliteit over een kritische grens dreigen te gaan, moeten de hakken maar even diep in het zand.

Marleen Barth
Voorzitter GGZ Nederland

1 Reacties

om een reactie achter te laten

van de poel

16 december 2008

Dat de ggz zich door de stelselwijziging in een penibele situatie bevindt, staat buiten kijf. Maar hier dringt zich toch de vraag op of ggz-bestuurders hier niet in grote mate debet aan zijn. Geen sector waar de weerstand tegen marktwerking zo groot is als de ggz. Toch hebben de meeste bestuurderen er jarenlang alles aan gedaan om hun personeel van de nut en noodzaak van een omslag naar marktwerking te overtuigen. Hoe geloofwaardig is het dan om nu in een keer tegen te sputteren?



Philip van de Poel

redacteur Skipr

Top