BLOG

Wat gebeurde er in Nijmegen?

Iedereen kent ze wel: die ontwikkelingsmodellen waarin je een aantal stappen doorloopt op weg naar de eeuwige zaligheid. Je vindt ze overal waar ingewikkelde zaken spelen en waar dus overzicht nodig is: in het onderwijs, de woningbouw, het openbaar bestuur, de zorg en de ICT.

Stap 1 van deze hype cycles is steevast een situatie die veel betrokkenen herkennen: er is een probleem, maar men is er zich nog nauwelijks van bewust, op enkele vooruitziende geesten na. Stap 2 en 3 zijn doorgaans de fasen waarin de meeste organisaties zich bevinden: het belang van de innovatie wordt ingezien en de eerste moeilijkheden zijn overwonnen, al is het einddoel nog ver uit zicht. De daarop volgende stappen zijn al moeilijker te realiseren. De laatste stap, die naar de volledige doorvoering van de innovatie, wordt zelfs eigenlijk nooit gezet. Daar is het de bedenkers van dergelijke ontwikkelingsmodellen ook niet om te doen, want daarmee maken ze zichzelf overbodig, en wie wil dat nou?

Radboudumc

Toch ken ik een model waarvan de laatste stap met enige regelmaat wél wordt genomen. Als eerste ziekenhuis in Nederland, en als één van de eerste in Europa, kreeg het Nijmeegse Radboudumc onlangs het predicaat HIMSS level 7. Het toonaangevende instituut HIMSS oordeelde dat de toepassing van ICT op het gebied van zorg en patiëntveiligheid op een voldoende hoog niveau is voor dat predicaat.

Vele betrokkenen in het Radboudumc zijn trots, en niet zonder reden. HIMSS7 betekent onder meer gebruik van een volledig geïntegreerd digitaal patiëntendossier, de hoogst denkbare medicatieveiligheid, de elektronische beschikbaarheid van beelden en volledig digitale werkplekken. Dit alles draagt bij aan betere zorg.

Spanning

Wat is daar nu voor nodig, om zo'n doel te bereiken? Ik denk in de eerste plaats het besef van een zekere spanning tussen individuele vrijheid en collectieve verantwoordelijkheid. Die spanning bestaat overal in de samenleving, maar misschien nog wel extra in veel zorginstellingen, met hun grote maatschappelijke verantwoordelijkheid en hun zorgprofessionals die de geleerd hebben dingen te doen op een manier waarvan zij denken dat-ie goed is - vaak door ervaring wijs geworden uiteraard.

Die individuele vrijheid is een groot goed, dat spreekt vanzelf. Maar als de collectieve verantwoordelijkheid in het geding komt, is het verstandig jezelf als organisatie eens achter de oren te krabben en je af te vragen of het misschien een kwartslag anders kan. Dat is wat er in Nijmegen is gebeurd, en dat is misschien nog wel iets om trotser op te zijn dan dat stempeltje HIMSS7. Hoe mooi dat er ook uitziet.

Onderlinge afstemming

Ben je klaar als HIMSS7 is toegekend? Nee, zeker niet. Een geïntegreerd digitaal patiëntendossier betekent niet automatisch dat je processen optimaal worden ondersteund, dat onderlinge afstemming tussen zorgverleners goed heeft plaatsgevonden en dat alle gebruikers positief zijn over het systeem.

We experimenteren in Nederland nu ruim tien jaar met elektronische patiëntendossiers in het ziekenhuis, en voor de meeste zorgverleners is het nog echt oefenen. Verbeteren van de gebruiksvriendelijkheid en optimaliseren van de zorgprocessen zal de komende jaren centraal moeten staan om toe te groeien naar een steeds grotere gezamenlijke verantwoordelijkheid. Pas dan kunnen we dat wat bereikt is met HIMSS7 écht toepassen voor de zorg.

Jan Houben

Partner bij M&I/Partners

Jan Houben_311

2 Reacties

om een reactie achter te laten

Peter Koopman

1 juli 2015

Onderschrijf graag dit artikel; reeds in 1994 stelden Collins en Porras in hun overbekend managementboek "gebouwd voor de toekomst" vast dat visionaire organisaties vaker hun eigen managementtalent ontwikkelen, promoveren en selecteren. Ook in de Nederlandse gezondheidszorg waren en zijn naast generieke MBA opleidingen ook specifieke programma's ter ondersteuning beschikbaar. De cursus Beleidspsychiatrie, het LCVV "Orionproject", het onderdeel Beleidsverpleegkunde in de driejarige opleiding tot verpleegkundig specialist ggz en het accent op management in de driejarige (in deeltijd vierjarige) specialistenopleiding tot klinisch psycholoog. Ook het VenVn programma "excellente zorg" geeft aanwijzingen dat in deze belangrijke opgaven voor toezichthouders en bestuurders liggen. Goed dat Paul Baks dit thema nu agendeert. Overigens is er in mijn perceptie ook veel aanstormend talent; tussen de 184.000 verpleegkundigen lopen opvallende potentials rond. Je moet er echter ook een oog voor (willem) hebben.

D G o

5 juli 2015

Het is goed te lezen Jan dat er al ziekenhuizen die het door jou geschetste niveau hebben bereikt. Er zijn er echter ook die pas aan het begin van de ontwikkeling staan, zelfs nog een keuze moeten maken voor een ZIS.
Er blijft voor jou en je collega's voorlopig genoeg werk aan de winkel.

Top