BLOG

Foutje!

Deze week mocht ik mijn medicijnen ophalen bij de apotheek. Niks bijzonders. Behalve dan dat ik niet bij mijn eigen apotheek terecht kon voor dit recept.

Ik heb medicijnen die niet vergoed worden als ik ze bij mijn eigen apotheker haal, enkel bij de poli-apotheek van het ziekenhuis. Voor mij al abracadabra. Wat maakt het nou uit wáár ik ze haal? Vergoeden is vergoeden, lijkt mij. Maar goed, braaf deed ik wat mij gevraagd werd.

Vorige maand vertelde de mevrouw achter de balie mij, tot mijn grote vreugde, dat dit vanaf augustus niet meer nodig zou zijn. Door de zorgverzekeraar was bepaald dat ik per augustus bij mijn eigen apotheek terecht mag. Totdat ik dus nieuwe medicijnen nodig had. Ze moesten tóch bij de poli-apotheek opgepikt worden. Beschaamd vertelde (dezelfde) mevrouw achter de balie mij dat er een foutje gemaakt was, waardoor het systeem niet in staat was om vanuit andere apotheken te leveren en te vergoeden.

Impact op patiënten

Tja. Deze aardige mevrouw kan er natuurlijk niet zoveel aan doen. Ik zag ook wel aan haar gezicht dat zij het enorm vervelend vond. Maar ik vroeg me toch af, of degene die dit 'foutje' maakte, beseft hoeveel impact dit heeft op patiënten. In plaats van even op de fiets stappen en vijf minuten later terug komen met mijn eigen medicijnen, moet ik nu in de auto stappen, een klein half uur naar het ziekenhuis rijden, proberen mijn auto (betaald) te parkeren, minimaal een half uur wachten in de drukke ziekenhuisapotheek, de parkeerkaart afrekenen (na even in de rij te hebben gestaan) en weer een half uur naar huis. Dit alles kost mij twee uur, in plaats van hooguit een half uur.

Ik ben goed ter been. Dus kan gemakkelijk zelf even rijden. Voor heel veel van mijn mede-patiënten is dat helaas anders. Sommigen zullen hulp in moeten schakelen van anderen. Dat doe je niet graag, want dat moet al zo vaak als je (chronisch) ziek bent. Weer anderen zullen de medicijnen moeten laten bezorgen. Wat kost dat?

Ondernemer

Ik weet dat het niet alleen maar gaat om kosten. Dat weet ik heel erg goed. Maar de zorgverzekeraars weten dat altijd goed te verbergen. Dus heb ik even uitgerekend wat mij dit 'foutje' als persoon heeft gekost. Ik ben ondernemer en vraag een uurtarief van 65 euro. Dat is dus in totaal 130 euro. Daar komen de parkeerkosten en de benzinekosten, dus laten we het afronden op 135. Als ik op de fiets naar mijn eigen apotheek kon, kostte het me een half uur van mijn tijd, 32,50 euro. Dit foutje van iemand achter een computer kost mij dus 102,50 euro. Ik weet best andere dingen waar ik dat geld aan had kunnen besteden.

Het klinkt als geëmmer. Dat weet ik. Maar doe dit eens keer het aantal patiënten dat hier last van heeft gehad, welk bedrag komt er dan uit?

De aardige mevrouw achter de balie sprak de hoop uit, dat het per september wel geregeld zou zijn. Ik hoop het ook.

Marije Klein

Journalist die in 2011 borstkanker bleek te hebben

Marije Klein_311

7 Reacties

om een reactie achter te laten

Désirée Hairwassers

15 augustus 2015

Vervelend is het, dat klopt. Het zit alleen anders. Zoladex en Lucrin zijn onderdeel geworden van de DBC/DOT. Dat betekent dat ze meegefinancierd zijn in de vergoeding die het ziekenhuis krijgt voor jouw behandeling. Dat is geen beslissing van de zorgverzekeraar maar van de overheid.

Je haalt daarom Zoladex/Lucrin niet bij je eigen apotheek en ook niet bij de politheek van het ziekenhuis (wat eigenlijk een stadsapotheek in het ziekenhuis is), maar bij de ziekenhuisapotheek. De reden is wel dat daarmee geld bespaard wordt, omdat de inkoop daarmee centraal geregeld wordt.

Borstkankervereniging Nederland heeft er in 2013 wel tegen geprotesteerd, want de meeste patiënten vinden het vervelend: https://www.bforce.nl/raadpleging/waar-wil-je-je-medicijnen-voor-hormoonbehandeling-ophalen/result

Glenn Mitrasing

15 augustus 2015

Wonderlijke blog en wonderlijke reactie van 2 mensen die zonder twijfel nauw betrokken zijn bij de zorg. En als beiden niet zeer goed geïnformeerd hoe zit het dan wel bij de meeste burgers?
Ik weet niet welk middel dit betreft, maar het heeft wrs te maken met de overheveling van een aantal geneesmiddelen. Die vallen onder het ziekenhuisbudget en de DBC’s. Alleen ziekenhuisapotheken/poli-apotheken mogen die dan nog leveren. Wel mogen ziekenhuizen contracten afsluiten met openbare apotheken om de distributie te verzorgen. Budgettair blijven de ziekenhuizen echter verantwoordelijk; openbare apotheken mogen deze middelen niet declareren! De Minister heeft wel geëist dat die ziekenhuizen en poli-apotheken deze middelen wel moeten bezorgen bij de patiënt thuis als deze dat eist. Die patiënt moet dan wel mondig en assertief en voldoende geïnformeerd zijn om dat te weten. En van de verzekeraar zal de patiënt het niet moeten hebben; die informeren helemaal niets over dit soort zaken. Kost hen dan alleen maar meer geld. Afhalen is goedkoper dan bezorgen.
Mw. Hairwassers laat zien dat ze het zelf ook niet zo goed heeft begrepen. Zoladex/Lucrin mogen nog steeds door de openbare apotheek worden geleverd. En de ziekenhuisapotheken/poliapotheken zijn verplicht om overgehevelde medicijnen bij de patiënten thuis te bezorgen. Patiënten hebben dat recht en kunnen dat gewoon eisen.! Het is dat de Minister en de Verzekeraars dat recht niet aan de grote klok hangen. En ook Mw. Hairwassers zegt het hier niet. De Overheid heeft het bedrag wat de openbare apotheken besteden aan overgehevelde ‘dure’ geneesmiddelen bij elkaar opgeteld en dat bedrag overgeheveld aan de ziekenhuizen, minus een taakstellende bezuiniging. Het is een lumpsum financiering geworden ipv een open einde regeling wat het was voor de overheveling. Heeft niets met mogelijke centrale inkoop of betere inkoop of betere netto prijzen te maken! Dan praat je over de tnf alfa blokkers. Die worden in ziekenhuizen geleverd door de ziekenhuisapotheken, die deze taak ook uitbesteden aan de eigen poli-apotheken. Dat zijn geen stadsapotheken zoals Mw. Hairwassers beweert. Er spelen allemaal soorten eigendomsconstructies van ziekenhuisapotheken mee en ACM ziet erop toe dat niet alle openbare apotheken aandeelhouder zijn. Zoladex/Lucrin mogen nog wel via de openbare apotheek, mits de huisarts het plaatst. Zo niet, dan valt het binnen het budget van het ziekenhuis in de DBC. Apotheken leveren dan ook nog steeds Zoladex en Lucrin af. Levering gaat via Eurocept. Internet en postorder apotheken proberen een graantje mee te pikken. De voordelen liggen bij VWS die het BKZ eenvoudiger kan handhaven en bij de verzekeraars die via lumpsum en plafondcontracten mogen contracteren. Ook zij lopen geen enkele risico; de ziekenhuizen zoeken het maar uit.
Jammer dat de schrijver op Skipr reageert en ageert. Dat moet U doen richting Minister en toezichthouder; die stellen dat alles soepel is verlopen en er geen klachten zijn. En als U daar geen gehoor krijgt: U beter laten informeren en uw rechtsbijstandverzekering laten upgraden en naar de rechter stappen.

Désirée Hairwassers

18 augustus 2015

Bedankt Glenn, voor alle toevoegingen, nuances en correcties. Daar worden we allemaal slimmer van.

Roelof Moes

18 augustus 2015

Reactie op inbreng Désirée en Glenn

Zoladex en Lucrin kan door elke apotheek en apotheekhoudende huisarts geleverd worden nadat het besteld is bij de gewone groothandel. Dus niet bij Eurocept.
Bij Eurocept bestellen we bijvoorbeeld Eligard (leucoproline), dat niet leverbaar is via de regulier groothandel.

Désirée Hairwassers

18 augustus 2015

Dank, Roelof, heel waardevol om te weten. Ik wist het niet. Ik kan het andere patiënten nu wel vertellen. (Nu blijkt het voor Marije om een ander geneesmiddel te gaan, maar dat terzijde)

Désirée Hairwassers

18 augustus 2015

Dank, Roelof, heel waardevol om te weten. Ik wist het niet. Ik kan het andere patiënten nu wel vertellen. (Nu blijkt het voor Marije om een ander geneesmiddel te gaan, maar dat terzijde)

Marije Klein

31 augustus 2015

Dank voor jullie reacties. Het gaat om geen van genoemde medicijnen, maar om Aces, ivm de ziekte van Crohn. En jullie reacties geven precies aan, waarom ik deze column schreef. Het verkrijgen en vergoeden van medicijnen is voor de patiënt een lastig te begrijpen ding. Aan het eind van de lijn zijn het de patiënten die direct de gevolgen merken van beleid dat al dan niet goed wordt doorgevoerd. Ik schrijf slechts over wat ik tegenkom als patiënt. Ik ben weer wat wijzer geworden!

Top