BLOG

De communicatieparadox van transparantie in de zorg

De laatste tijd worden er wat minder leuke trekjes van de mediacratie zichtbaar. Een paar voorbeelden. Jarenlang werd er in de zorg gepraat over het beter zichtbaar maken van kwaliteit in de zorg. Want daar is het allemaal om begonnen: goede kwaliteit tegen een voor iedereen betaalbare prijs. In de periode voor de stelselwijziging in de zorg hadden sommigen de vrees dat het in het nieuwe verzekeringssysteem alleen over de prijs zou gaan. Ik durf te stellen dat zij ongelijk hebben gehad.

Kwaliteit van zorg en de paradox

Na de stelselwijziging is het nog nooit zoveel over de kwaliteit gegaan als in de twintig jaar daarvoor. Maar we zien wel de transparantieparadox: als je te weten komt wat je vroeger nooit hoorde, beïnvloedt dat wel je mening van vandaag. De kwaliteit is beter dan vroeger, maar vroeger hoorde je nooit over zaken die fout liepen. Nu wel, en dan denk je dat het slechter gaat.

Communicatie en commotie

Dat communicatie grote gevolgen kan hebben, blijkt ook maar weer eens uit de DSB-kwestie. Een optreden in een ochtendprogramma kan er toe leiden dat een bank gaat wankelen. En dat zijn dan nog de traditionele media, want via YouTube, Hyves of Twitterworden meningen en opvattingen de wereld ingeslingerd die oncontroleerbaar zijn, maar wel effect kunnen hebben.

De televisiezenders van 'stad Nederland'

We gaan vervolgens allemaal meedoen. De stad Nederland kent een stuk of 8 televisiezenders (ik herinner mij nog dat president Clinton zich daar zo over verbaasde toen hij in Nederland op werkbezoek was), dus zo’n 3 keer per dag krijgen we dus 24 keer het goede, maar meestal het slechte, nieuws te horen.

Wapenwedloop van communicatiedeskundigen

We gaan ook meedoen om het communicatieterrein verder te professionaliseren. De wapenwedloop van communicatiedeskundigen begint. Bedrijven gaan mensen in dienst nemen die permanent internet of Twitter in de gaten houden. Je kan al sms-alerts krijgen als er ergens op internet iets wordt gezegd over je bedrijf.

Terug naar de basis

Moeilijk, voor de gewone burger, patiënt of klant om nog te weten wat waar is. Of zou gewoon goede, betrouwbare producten of diensten leveren nog steeds het beste zijn? Misschien vertellen we het dan wel mond op mond aan elkaar door.

Martin van Rijn

3 Reacties

om een reactie achter te laten

Doeke Post

2 november 2009

Ik ben het er niet mee eens dat de kwlaiteit van thans beter is dan die van vroeger. Inderdaad werd er niet zoveel over gesproken. De kwaliteitsdiscussie is pas na 1980 aan de gang gekomen. Destijds was ik huisarts. Wer wisten toen utigebreid wat de kwlaiteit van de zorg was, zowel curatief als in de care. Dit bleef binnen de medsiche beroepsgroep. Ik ben van orodeel dat met name de care een veel beter kwlaiteit liet zien dan na de invoering van de markt. Ook over de cure wisten we als artsen wie goed en wie minder goed was. Er werden ook toen fouten gemaakt, maar niet zoveel als tegenwoordig.

In die jaren schreef ik mijn boek over Iatrogene ziekten (Post D. Iatrogene ziekten: een onderzoek naar omvang en oorsprong Stafleu 1984) en stelde toen al vast dat er in ziekenhuizen bijna 2000 doden vielen. Niets nieuws onder de zon. De kwaliteit was ook toen al hier en daar onder de maat, maar nog niet zo uitgesproken als momenteel.

Ik denk dat er een collectief verlies is van kennis omtrent de historie en dan komen er uitspraken die toch niet helemaal de juiste feiten hanteren.

stamsnijder

3 november 2009

Eens met de stelling van Van Rijn: reputaties worden tegenwoordig gemaakt en gebroken in de media, waarbij de beeldvorming over de feiten belangrijker lijkt dan de feiten zelf. Een zorgwekkende situatie; de uitdaging is regie op de beeldvorming te krijgen. Waar het lukt, ontstaan goede reputaties.



Dat lukt alleen door een goede externe orientatie (en dus: een intensief onderhoud van de strategische relaties van de organisatie, een scherp beeld van de maatschappelijke verwachtingen, dus kortom 'weten wat er speelt') te paren aan een sterk zelfbewustzijn. Alleen daarmee slaag je erin de belofte aan de omgeving echt waar te maken: outside-in en inside-out. Dat betekent dus dat de mediacratie beter kan worden omarmd dan veroordeeld.



Het wordt wel de grote uitdaging voor een nieuwe generatie bestuurders om vanuit maatschappelijke orientatie te werken aan voorkeur en vertrouwen. Gelukkig zijn er voldoende organisaties die het juiste voorbeeld geven (denk aan Rabobank, denk aan McKinsey, denk aan Unicef). Interessant of in de zorg ook dit soort spelers opstaan.

zwanikken Leenders

4 november 2009

Per dag een positieve uitzending op t.v.

OVER de zorg ,laat verpleegkundige en verzorgende die film maken .Geen duur buro etc



Laat het volk zien wat er al eeuwen goed gaat , en wat verpleegkundige DOEN

Top