BLOG

Inspiratie voor duurzame gezondheidszorg

Het is net december. De kerstredes komen er aan. Skipr begint alvast. Van droom naar daad, inspiratie voor duurzame gezondheidszorg.

Internationale top

Lotgenoten! De dagen gaan weer lengen. Mijn hoop is dat u in het komende jaar genieten zult van licht en warmte.  En bovenal dat u temidden van hechte relaties passende zorg mag geven en ontvangen.

We leven in een welvarend land. Onze zorg staat internationaal bezien aan de top. Iedereen heeft toegang. Medici ontwikkelen regelmatig een menselijk gezicht. Zorgstandaarden en indicatoren vormen een richtsnoer voor verbetering van kwaliteit. Meer mensen zijn gescreend. We komen zelfs toe aan preventie.

Moordenaars en zakkenvullers

Toch komt in toenemende mate de vraag op: voelt u zich al beter!? Wie de media gelooft, zal deze vraag helaas ontkennend beantwoorden. Het staat er slecht voor in de zorg. Er zijn te weinig handen aan het bed. Specialisten maken mensen dood. Bestuurders zijn zakkenvullers. De minister heeft altijd ruzie met de huisartsen. En straks is het geld op. Als we oud en ziek zijn, rest ons de bedelstaf. En het EPD lukt ook al niet.

Chronisch schraal

De ontwikkelingen in het medisch-wetenschappelijk veld zijn duizelingwekkend. Politiek gezien is er veel bereikt. We kennen zelfs marktwerking. Er zijn vele, ja vele tienduizenden academici werkzaam in de zorg. Dat zou ons toch vooruit moeten helpen! Helaas, al die verworvenheden leiden maar weinig tot een maatschappijbrede waardering. Wie nog geen patiënt is, loopt tegenwoordig snel de kans om er één te worden. En je bent er niet zo maar van af. Het voelt schraal in de zorg. Chronisch schraal.

Verantwoordelijkheden

U en ik zijn mensen. De vraag komt op: wie is er verantwoordelijk?! Het is verleidelijk om anderen aan de schandpaal te nagelen. Ik vraag u meer. Het gaat niet om systemen. Geld is ook niet doorslaggevend. En status is ook relatief. Uw toekomstige nabestaanden roemen u niet om uw cv maar omdat u - hopelijk - na(bij) was.

Ik vraag u…

Ik vraag u dit keer het hoogste. Uw moed. Uw doorzettingsvermogen. Uw bewogenheid. Uw betrokkenheid. Uw hart. Uw liefde. Voor de medemens.

Ik vraag u niet te wachten tot u in een polderveilige omgeving honderd procent medestanders heeft. Want dan is de patiënt al lang overleden. En dan bent u achteraf ook zo alleen.

Spreek elkaar boven de snijtafel aan op gevaarlijk gedrag. Geef  koffie - nog beter: cappucino of espresso - in de wachtruimte. Wijs mensen persoonlijk de weg in uw ziekenhuis. Koop een piano voor in de hal (en speel er op!). Lever valet-parking voor mensen die slecht ter been zijn. Verexcuseer u oprecht als u het verkeerde been heeft afgezet. Luister eerst en geef dan pas antwoord. Verbind u met elkaar. En doe het meteen! ´Ja maar´ smoort in de kiem.

Sociale cohesie

Lotgenoten! De roep om sociale cohesie is groot. Waar kunnen relaties in de samenleving beter vormgegeven worden dan op de plek die we het hoogst waarderen: onze gezondheid. In leven en sterven vraag ik u: zorg voor elkaar!


Maarten Ploeg
Directeur Diabetesvereniging Nederland 

0 Reacties

om een reactie achter te laten
Top