BLOG

Is terugtrekken uit Meavitastan een optie?

Is het kies een vergelijking te maken tussen de Nederlandse thuiszorg en een bloedig conflict in een binnen-Aziatisch land? Waarschijnlijk niet, ware het niet dat beleidsmakers in beide arena’s worstelen met zaken als het point of no return en een exit-strategie.

Eigen benen

Vorige week maakte president Obama bekend dertig duizend extra militairen  naar Afghanistan te willen sturen. Niet om de gemankeerde democraat Karzai en diens corrupte regering in het zadel te houden, maar om er voor te zorgen dat de Afghanen binnen afzienbare tijd op eigen benen kunnen staan, lees: onze war against terror kunnen voeren. Als wisselgeld belooft Obama binnen een jaar met de afbouw van troepen te beginnen. Of die exit strategie werkt is de vraag, want wat te doen als Afghanistan tegen die tijd bestuurlijk en militair nog steeds de eigen broek niet kan ophouden? Om die reden zijn de meeste bondgenoten dan ook niet happig om extra troepen te sturen.

Geen garantie

Eind november maakte de Nederlandse Zorgautoriteiten (NZa) bekend 37 miljoen euro staatssteun te verlenen aan de Haagse Wijk Woonzorg (HWWZ) en Thuiszorg Groningen (TZG). Niet om het voortbestaan van beide instellingen als zodanig te waarborgen, maar om de continuïteit van de zorg te garanderen. Ergo: het geld moet er voor zorgen dat de zorg die HWWZ en TZG leveren ook daadwerkelijk en blijvend geleverd wordt. 
 Die garantie is er allerminst. Volgens bestuursvoorzitter Gerrit-Jan van Otterloo is er geen 37 miljoen, maar 48 miljoen euro nodig om beide oud-Meavita-onderdelen weer in het gareel te krijgen. Goede kans dus dat HWWZ en TZG binnen afzienbare tijd weer op de stoep staan bij de Nederlandse Zorgautoriteit (NZa).

Haken en ogen

En waarschijnlijk zijn ze dan niet de enigen. In de thuiszorg worstelen talloze instellingen om het hoofd boven water te houden. En waarom zouden zij niet kunnen krijgen wat HWWZ en TZG wel krijgen? Het is evident dat er vanuit het oogpunt van mededingingsrecht juridische haken en ogen aan de steunverlening zitten. Dat de NZa ook niet helemaal zeker van haar zaak is, bewijst wel het feit dat de steunverlening aan de Europese Commissie wordt voorgelegd. Verschillende aanbieders willen hier niet op wachten en hebben alvast aangekondigd de steunverlening voor de rechtbank aan te vechten.

Operatie Enduring Homecare

Hiermee tekent zich een scenario af waarbij VWS met elke stap dieper in ‘Meavitastan’ komt vast te zitten. Het wrange is dat VWS dit geploeter over zichzelf heeft afgeroepen. Het was in ieder geval VWS dat begin dit jaar de doorstart van de Meavita-onderdelen op onnavolgbare wijze ensceneerde. Topambtenaren tekenden de juridische contouren van de nieuwe stichtingen tot op de millimeter uit, waarna de NPCF op zaterdagmiddag naar Den Haag mocht komen om bij de notaris een paar handtekeningen te zetten. Door zo het voortouw te nemen bij de doorstart heeft VWS de dure plicht op zich genomen om de hele operatie tot een goed einde te brengen. HWWZ en TGZ nu laten vallen is geen optie. Point of no return gepasseerd, dus. En een eventuele exit strategie lijkt niet veel verder te reiken dan opzichtig hengelen naar een overname door een derde partij. Ondanks stoere woorden van enkele kleinere partijen lijkt overname geen reële optie. Zolang de positie van HWWZ en TZG onzeker blijft – en als we Van Otterloo mogen geloven is die situatie nog altijd onzeker, mag VWS het helemaal zelf opknappen. In mooi Amerikaans jargon: VWS has to go it alone. Zonder vrienden of bondgenoten moet het ministerie zich maar troosten met de wetenschap dat bij de Operatie Enduring Homecare geen mensenlevens op het spel staan.

Philip van de Poel

1 Reacties

om een reactie achter te laten

DGo

7 december 2009

Beste Philip,



Wanneer kaarten journalisten zoals u eens de basale problematiek aan? Of hebben jullie het opgegeven t.w. het 'point of no return' voor de marktwerking in de zorg is reeds gepasseerd?



Operatie Enduring Spitalcare staat er aan te komen. En in die omgeving vallen al langer wel doden, alleen worden die liever niet zo transparant gescoord. De Inspectie-ambulance rukt zo nu en dan uit om een brandje te blussen want ook zij zijn machteloos. Ze hopen een oplossing te krijgen met een EWS (Early Warning System), de stakkers. Want een EWS werkt natuurlijk niet en veroorzaakt slechts binnen de instellingen veel extra werk om toch te kunnen voldoen aan de procedure.



Door het ontbreken van adequaat tegenwicht kan VWS, gesteund door een groot aantal enthousiaste ambtenaren, steeds verder doorgaan met hun destructief beleid.



Alstublieft Philip, komen jullie als gezondheidszorgjournalisten toch eens echt uit jullie hok en weest niet tevreden met een incidenteel publicitair succes!

Top