BLOG

Innovatie, meer dan kosten alleen

Vorige week presenteerde de NVZ het rapport ‘Ruimte voor ziekenhuisinnovaties’. Een rapport, waarmee de sector toont dat ze staat voor innovatie van het product dat ze aanbieden. Maar ook een rapport dat, met het voorstel voor een innovatieopslag van drie procent op de DBC’s, het risico creëert dat de focus op innovatie in de zorg zich te veel beperkt tot de kosten daarvan. Die focus zal innovatie eerder in de kiem smoren dan stimuleren.

Gedifferentieerde aanpak

Innovatie in de zorg vraagt om een gedifferentieerde aanpak, omdat innovaties een breed spectrum aan vernieuwingen bestrijken. Aan de ene zijde kleine vernieuwingen, incrementele innovaties, die stapsgewijze verbeteringen in de zorg betekenen. Aan de andere zijde radicale innovaties, fundamenteel nieuwe technieken en concepten die leiden tot grote veranderingen in de zorg. Beide vormen vragen om een andere aanpak om tot resultaat te komen.

Incrementele innovatie

Met de groei van het ondernemerschap in de zorg zullen zorgaanbieders zich steeds meer bezig moeten houden met incrementele innovatie. Net als elk goed functionerend bedrijf, zal ook de ondernemer in de zorg zich voortdurend moeten gaan afvragen of de klant over vijf jaar nog steeds bij hem komt. Vernieuwing is nodig om te voorkomen dat die klant wegblijft. Dat vraagt om creativiteit, om het vermogen nieuwe ontwikkelingen in de markt te ontdekken en die om te zetten in nieuw zorgaanbod. Soms is daar extra geld voor nodig, bijvoorbeeld afkomstig uit de DBC-tarieven. Vaak zal de innovatie ook zichzelf bedruipen, omdat hij leidt tot kostenreductie of toename van inkomsten.

Radicale innovatie

Een ander verhaal is radicale innovatie. Investeren is hier hard nodig. Nieuwe behandeltechnieken en grote structuurwijzigingen vragen om specialisatie en samenwerking, letterlijk en figuurlijk over grenzen heen kijken, experimenteren en evalueren. De ervaring in andere sectoren leert, dat hiervoor concentratie in R&D-sites en toepassing in experimenten nodig is. Spreiding over het hele veld is te kostbaar en levert te weinig op. Financiering is daarmee niet te regelen met een generieke opslag op de DBC-tarieven, maar moet gekoppeld zijn aan specifieke programma’s en de financiering van experimentele DBC’s.

Willen we in de zorg echt innoveren, dan moeten we ons niet alleen richten op een drie procent verhoging, maar vooral ook de juiste keuzes maken.


Anna van Poucke
Directeur DBC-Onderhoud

1 Reacties

om een reactie achter te laten

Boele - de Zeeuw

11 februari 2010

Typisch voorstel van managers, die 3 procent. Een manager heeft als taak zijn eigen organisatie (onderdeel) zo goed mogelijk te laten functioneren of in stand te houden. Natuurlijk is iedere manager geïnteresseerd om een stukje ruimte aan zijn/haar organisatie(deel) toe te voegen en daar het stempel innovatie op te plakken.

Innovaties kunnen vaak bedreigend zijn voor de eigen organisatie of onderdelen daarvan - neem bijvoorbeeld buurtzorg Nederland. Dit initiatief had nooit vanuit de reguliere thuiszorg ontwikkeld kunnen worden omdat managers hun eigen overbodigheid niet meehelpen organiseren.



Ook zal je directies van organisatie niet snel zien investeren in ontwikkelingen die bepaalde bedrijfsactiviteiten op termijn doen verdwijnen. De druk komt vaak van buiten en worden vaak pas geïmplementeerd als het management er niet meer omheen kan.



Idee: Organiseer een innovatiepoule waarin verschillende organisaties gedwongen (vanuit een subsidierelatie) worden medewerkers af te vaardigen. Ze stoppen hun 3% verplicht in die poule en krijgen de vrijheid zaken te gaan ontwikkelen. Gezamenlijk bepalen ze dan ook waar en hoe de innovatie het best geïmplementeerd kan worden.

Top