BLOG

Te arm of te rijk?

Sinds de scheiding van wonen en zorg een feit is, storten steeds meer partijen zich op de woningmarkt voor senioren. Maar wat merkt de oudere woningzoekende daar in de praktijk van?

Een grote groep ouderen is te rijk voor de sociale sector, maar heeft niet genoeg geld om een luxe serviceflat te kopen. Dan blijft er weinig te kiezen over. 

Dit verhaal gaat over een woningzoekende op leeftijd. Laten we hem Jan de Ridder noemen. Jan is 86. Hij woont nog zelfstandig en redt zich prima. Sinds zijn vrouw een jaar of tien geleden overleed, zorgt hij voor zichzelf, met een beetje hulp van zijn kinderen en zijn buren. Eens per week komt de hulp, die bijna net zo oud is als hij, om zijn huis te poetsen.
Een aantal jaren redt hij zich prima, maar de tuin die eerst zijn grote trots was, wordt een last. Bovendien wordt de afstand naar de winkels en andere voorzieningen te groot.

Eigen dorp

Hij wil verhuizen, maar wel in zijn eigen dorp blijven. Daar heeft hij zijn kennissen en zijn kaartclubjes. Hij weet precies wat hij zoekt; een huurappartement in de buurt van het centrum met een of twee slaapkamers en een balkon.

Hij schrijft zich in bij de plaatselijke woningbouwvereniging. Het huis wordt verkocht en Jan houdt de website van de woningbouwvereniging nauwgezet in het oog. Hij heeft de tijd en hij snapt het internet nog, dus hij kijkt trouw iedere dag.

Wachten

Er staat regelmatig een leuke seniorenwoning op, maar daar kan hij niet op reageren: zijn pensioen is te hoog. Hij moet dus wachten tot er een appartement in de vrije sector vrijkomt.
Jan probeert regelmatig de woningbouwvereniging te bellen om te vragen of er al iets vrij komt, maar hij hoort slecht, dus dat zijn lastige gesprekken. Langskomen kan niet, er is geen spreekuur voor potentiële huurders. “Maar u kunt ons natuurlijk altijd bellen.” “Wat zegt u?”

Dan komt er een appartement vrij. Jan schrijft zich in en is vol goede moed. De teleurstelling is groot als het appartement aan zijn neus voorbij gaat. Hij staat tweede, het appartement wordt ‘met voorrang’ toegewezen aan een andere huurder.  Jan wacht verder. En het kan nog wel even gaan duren. In het dorp zijn maar heel weinig huurappartementen voor ouderen in de vrije sector, maar wel veel ouderen.

Te ver

Jan maakt zich grote zorgen. Hij voelt zich steeds minder veilig in zijn eigen huis.  Zijn dorp verlaten wil hij niet, maar zijn huis moet hij uit. Het is te groot, te ver en te veel. Misschien moet informateur Schippers maar eens bij Jan op de koffie. Die kan hij nog prima zelf zetten. En dat wil hij vooral blijven doen, maar dan wel op een plek waar hij zich veilig voelt.

Maaike Zweers
Eindredacteur Skipr magazine

 Maaike Zweers _311

1 Reacties

om een reactie achter te laten

Hans Smit

12 mei 2017

Goede blog en een heel herkenbaar probleem. Ik vraag me af of het een kwestie van te rijk of te arm is. Zeker is voor mij wel dat mensen als Jan tussen de wal en het schip vallen. De politiek doet alsof de vergrijzing een plotseling natuurverschijnsel is, terwijl elk hoofd van een doorsnee lagere school tot in 2033 exact weet (als hij/zij) de CBS-statistieken tenminste leest) wat hij aan demografische groei en krimp kan verwachten. En de commerciële zorgmarkt laat een waanzinnig potentieel aan groeikansen liggen omdat....omdat.... Waarom in vredesnaam? Iedereen die wil zorgen en daar geld aan wil verdienen, had deze storm moeten zien aankomen en had zich al suf moeten werken om de hulpvraag op te vangen. Bij Jan is dat blijkbaar nog niet gelukt. Bij mijn vader lukte het wel: hij huurde via een woningcorporatie als particulier een appartement dat leeg kwam te staan in een verzorgingstehuis en is daar fantastisch naar zijn eind geholpen. Het kan zo simpel zijn, maar je moet wel een keer aan de slag gaan als zorgmarkt.

Top