Finance

Exploderende overhead: is dit mijn schuld?

Nemen de overheadkosten zo schrikbarend toe of is dit een definitie kwestie? Inmiddels hebben we allemaal de jaarrekening erop zitten en maken we de balans op inzake ons huidige kosten niveau. Accountantskosten zijn in de afgelopen jaren verdubbeld, planning en control afdelingen zijn met een factor 5 uitgebreid. Ja, de overheadkosten nemen schrikbarend toe. Maar is dit mijn schuld, wat zijn nu de werkelijke interne kosten?

Voor zorgorganisaties is de administratieve lasten druk enorm toegenomen maar er komen maar geen substantiële oplossingen. De externe controles blijven maar toenemen, ondanks de landelijke controle protocollen. In deze landelijke controle protocollen staan echt geen gekke dingen, waarbij je niet zou kunnen opmaken dat middels verantwoording de risico’s geminimaliseerd zijn. En dat je een betrouwbare zorgpartner bent.

Lijstjes

Wat ons nekt zijn de lijstjes met aanvullende vragen, het liefst een paar keer per jaar. Ik zie nog geen licht aan het einde van de tunnel. Om wederom een onderzoek starten, hoe landelijk de kosten van de overhead in de zorg zijn toegenomen, lijkt mij geheel overbodig. We kunnen hierbij eenvoudig aangeven, waar de schoen wringt. Zo gaan we met elkaar echt de slag niet maken naar meer resultaat voor onze patiënt/cliënt.

Ik hoor Michael E. Porter op het Digitale Zorg Congres, afgelopen donderdag nog zeggen, dat we moeten transformeren naar een Value Based Health Care system. In goed Nederlands, sturen op wat is de waarde voor onze patiënt/cliënt. Van volume/resultaat sturing naar specifieke toegevoegde waarde voor onze patiënt/cliënt. 

We zijn op deze manier niet op weg naar meer waarde voor onze patiënt/cliënt te creëren. We produceren alleen maar meer data, regels en voorwaarde om mogelijke risico’s te minimaliseren. We zijn we met veel te veel dingen bezig, die hier niet aan bijdragen. Onze autonomie zit ons in de weg. Laten we ons inzetten om effectiviteit te belonen en patiënt en cliënt waarde te verhogen! Ik ben er van overtuigd dat het niet ligt aan onze zorgprofessionals, die zetten zich hier iedere dag maximaal voor in!

Ellen Kalkhoven

Adviseur bedrijfsvoering en voorzitter van de vereniging HEAD

blogger_ellen_kalkhoven_311

1 Reacties

om een reactie achter te laten

Michel van de Beek

19 mei 2017

Mooi blog! Relevant issue.

Je beschrijft een mechanisme waarin het centrale thema van Hayek's Road to Serfdom te herkennen is. Organisaties (of systemen) die een externe vorm van betekenisgeving zeggen na te streven, maar dat intern georiënteerd doen, slaan de weg naar slavernij in. Inderdaad helaas erg van de toepassing op de zorg momenteel.

Organisaties die doelen stellen zullen gaan plannen en controleren. Bij het niet bereiken van die doelen zal men steeds gedetaileerder gaan plannen, meer data genereren, uitvoeriger controleren. Er zal onontkombaar een negatieve spiraal ontstaan. Herkenbaar ?

Te herkennen is dat Zorgverzekeraars inkoop van zorg en sturing erg productgericht aanpakken. Je zou je kunnen afvragen of hier niet de oorzaak van die negatieve spiraal zou kunnen liggen. Een product is een tastbare of immateriële output die het gevolg is van een proces dat geen activiteiten omvat die geleverd of geproduceerd worden in wisselwerking met de klant. Een dienst daarentegen ontstaat juist in wisselwerking met de klant. En is zorg nu niet juist datgeen bieden dat de ander/zorgvrager vraagt of nodig heeft?

Uit de Strategische Functie Typologie van Simon kunnen we leren dat voor diensten organisaties capaciteitsgestuurd ingericht dient te worden. Sturing op basis van verwachting en evaluatie. Organisatie, medewerkers en sturing moeten extern geörienteerd zijn. Terwijl product- en productiegericht juist intern is geörienteerd. Sturing vindt plaats op basis van planning en controle. Een product kan namelijk zelf gedefinieerd, gespecifeerd worden. Voor de productie zelf hoeft men immers geen rekening gehouden te worden met de buitenwereld.

Die productgerichte benadering past niet bij zorg. Veroorzaakt spanningen, de eerder beschreven negatieve spiraal. Je hebt helemaal gelijk dat het niet aan de zorgverleners ligt! Steeds meer zorgverleners willen uit die spiraal breken, maar worden door bepaalde mechanismen steeds weer teruggeduwd.

Top