BLOG

Zorgcoalitie

Voor goud moet je naar Vancouver. Niet naar den Haag. Zo ben je Excellentie en zo ben je ambteloos burger, althans dat geldt voor bewindspersonen van PvdA-huize. De zittenblijvers –ze mochten niet naar groep vijf- van CDA en CU draaien de komende maanden stationair. Kamerleden zullen het voorjaarsreces benutten hun kansen voor de voortzetting van een Haagse carrière in te schatten. En ondertussen loopt den Haag leeg om op tournee te gaan.

Wachtlijst

Het Kabinet heeft in zijn val –beluister ik het goed- de zorgsector mee gesleurd. Kommer en kwel omdat –ik citeer uit de persberichten- ons land een half jaar vleugellam is, alles een jaar opschuift en faillissementen dreigen. Belangrijke dossiers, zoals de prestatiebekostiging, het elektronisch patiëntendossier, de uitvoering van de AWBZ door de zorgverzekeraars, de kapitaallasten, bouwplannen, het jeugdzorgstelsel, de visie op de derde partij en de wet cliëntenrechten zorg komen op de –in de zorg geen onbekend fenomeen- wachtlijst, tenzij ze niet controversieel zijn. Maar in de zorg komt dat zelden voor.

Pas op de plaats

Achter de treurnis over de optredende stagnatie gaat vaak meer schuil. Meestal zijn als technisch geagendeerde veranderingen voorsorteeracties op wat komen gaat. In het komende debat over de toekomst van de langdurige zorg (AWBZ) gaat het niet om een jaartje meer of minder zorgkantoren, maar om wie -vooruitlopend op dat debat- aan de touwtjes van de uitvoering trekt. Het dossier prestatiebekostiging bevat niet alleen een opruiming in het dbc-magazijn maar ook meer marktwerking. En bij andere onderwerpen is het zwijgen soms veelzeggend. Kortom de politieke pas op de plaats is meer dan surplace. Uitstel kan uitlopen op afstel.

Verkiezingscampagne

De verkiezingscampagne zal meer over zorg gaan dan over –waar ligt dat ook al weer- Uruzgan. Op thema’s als marktwerking -Bos heeft in zijn toespraak in Almere er al afscheid van genomen- en bezuinigingen kan volop met ideologische veren worden gepronkt. Voor het debat over de zorg is het prima dat over beginselen de degens nog eens worden gekruist, maar wel graag uitmondend in werkbare oplossingen en niet in het elkaar nog meer de maat nemen. En het is geen nieuws dat -welke coalitie ook later dit jaar zal aantreden- water de wijn bij de presentatie van het akkoord zal kleuren. 

Utrechts pact

De ‘Utrechtse’ -niet alleen stad- belangenbehartigers van cliënten, aanbieders en verzekeraars kunnen Den Haag een paar maanden laten voor wat het is. Energie steken in politici en programmacommissies in plaats van stationair draaiende ministeries. De tijd dringt, dus ieder voor zich ligt het meest voor de hand en is ook het gemakkelijkst. Zo gaat dat, maar of dat ook het verstandigst is, is maar de vraag.

Polderen naar regeerakkoord

Partijprogramma’s zijn bij formaties maar beperkt houdbaar en ideologische betogen leggen het dan af tegen praktische plannen en naar mate coalitievorming moeilijker wordt zijn die meer welkom. Is het niet beter als zorgsector de ‘Utrechtse’ energie nu al te richten op een Regeerakkoord. Partijen moeten daarvoor wel over de eigen schaduw willen springen om een geloofwaardig toekomstperspectief te kunnen schetsen. In de sector is polderen vast pandoer, maar coalities en allianties sluiten geen gewoonte.

Zorgagenda

Een Utrechts pact met als resultaat een zorgagenda voor het komende kabinet. Een agenda met een beperkt aantal thema’s en een paar randvoorwaarden. Cliëntenorganisaties die een visie op de cliënt als eerst partij ontwikkelen en delen met verzekeraars en zorgaanbieders. Zorgaanbieders die het initiatief nemen om voor de langdurige zorg een toekomstperspectief te schetsen en met cliëntenorganisaties en verzekeraars in een concrete agenda omzetten. Verzekeraars die het voortouw nemen in een visie op de kostenontwikkeling en beheersing en met cliëntenorganisaties en aanbieders een strategie uitwerken. En zo zijn er nog wel een paar –zoals gezegd vooral niet teveel- thema’s te noemen.

Wijffels

Randvoorwaarden zouden kunnen gaan over werkafspraken (de inhoud voorop en niet op voorhand alles dichttimmeren), een gezamenlijk vertrekpunt (bijv. cliëntbelang gaat voor ‘eigen’ belang), vereenvoudiging (ruimte in plaats van regels) en consistentie (beter twee scenario’s –bijvoorbeeld voor langdurige zorg een publiekrechterlijke regionale uitvoering en een verzekeraarsmodel- dan veelkoppige compromissen).

Honderd dagen tournee

Nu beginnen maakt een interactieve en onorthodoxe aanpak mogelijk. Net als politici kunnen de ‘trekkers’ van een onderwerp op tournee -100 dagen- gaan en ideeën opdoen en toetsen. Na de zomer zou in een formatieberaad van het Utrechts pact de zorgagenda kunnen worden opgesteld. Wie weet is Wijffels als voorzitter beschikbaar om de zorgcoalitie te smeden.  

Gerard van Pijkeren  

0 Reacties

om een reactie achter te laten
Top