BLOG

Pleidooi voor doodgewoon doodgaan

De dood is keurig geregeld in Nederland. Is de dood nabij, dan prikt men 'het momentum'. Van wilsverklaringen, tot de plek van overlijden, euthanasie en palliatieve sedatie - alles is vastgelegd in verzekeringen en wetgeving. En wie verhuist naar een verpleeghuis krijgt direct de grote vraag: wilt u wel of niet worden gereanimeerd als uw hart ermee stopt?

De dood is geprotocolleerd. In de politiek en in de media gaan de discussies over 'voltooid leven' en het zelf bepalen van je levenseinde. Met deze tendens doen we onszelf en onze dierbaren tekort. Daarom in deze open brief een tegengeluid.

Meer dan een momentum

De dood is meer dan een momentum. De dood is onderdeel van het leven, een onmisbare levensfase.
Bovendien, de meeste mensen sterven gewoon in bed. Onverwacht, zonder dokter, zonder euthanasie, zonder regels. Gewoon omdat het leven op is, de geest op is, het lichaam op is. Iemand stopt met ademen of zijn hart staat stil. Hij gaat doodgewoon dood. Daar komt geen protocol aan te pas.

Met alle regels en wetten probeert Nederland grip te krijgen op het sterven. In die hang naar grip op het ongrijpbare, vergeten we te leven. Terwijl die laatste levensfase zo waardevol is. Een periode om terug te blikken, in het reine te komen met jezelf, goede gesprekken te voeren met je naasten, of gewoon simpelweg samen te zijn. In de verpleeghuizen van Viattence sterven wekelijks zeven tot tien bewoners. En meestal wordt hun dood verwelkomd. Men is eraan toe, het hoort bij het leven.

De fase van afscheid nemen en waken wordt als dierbaar gezien door de familie, vanwege de diepgaande gesprekken en het intensieve contact met elkaar.

'Laten we leven tot het einde'

Wij pleiten er dan ook voor dat de dood een plek krijgt. In de maatschappij en in de verpleeghuizen. Wuif opmerkingen van mensen die weten dat hun afscheid nadert, niet weg. Geen ‘ach welnee, u ziet er nog zo goed uit, u wordt wel honderd’, maar een oprecht ‘vertel, wat houdt u bezig?’ Laten we het gesprek over de dood openen. Onderling, als vrienden en familie én in de verpleeghuizen.

Het contact van mens tot mens, het goede gesprek, dát geeft meerwaarde aan het leven en het gevoel dat we ertoe doen. Laten we léven tot het einde – en dan – doodgewoon doodgaan.

Clémence Ross

Bestuurder stichting Agora. Agora zet zich in voor een groter bewustzijn rond de eindigheid van het leven en een betere kwaliteit van leven tot het einde

Laurent de Vries

Bestuurder van Viattence, ouderenzorgorganisatie tussen Apeldoorn en Zwolle

Clémence Ross en Laurent de Vries_311

Lees ook de reactie van Henk Nies, bestuurder van Vilans op dit artikel: Doodgaan is niet doodgewoon

2 Reacties

om een reactie achter te laten

D. Post

31 juli 2018

Helemaal mee eens! We hebben zoals alles in onze maatschappij ook de dood geprotocolleerd. Gewoon doodgaan is er niet meer bij. Maar er is ook een andere kant nog van deze medaille. De dood is steeds meer uit het gewone leven verbannen. Ik pleit in mijn geschriften en lezingen voor toch wel een gesprek over de laatste levensfase, een gesprek met de naasten, de kinderen of de naaste familie. En ook over het vastleggen van zaken die men belangrijk vindt. Een wilsverklaring, een volmacht voor één van de kinderen, het gesprek over wensen bij de uitvaart is toch wel van belang Mezzo propageert een familiegesprek in alle openheid over deze zaken en dat is ook mijn boodschap steeds geweest.
Prof. dr Doeke Post

Mauk van Heemstra ZorgSteedsBeter

31 juli 2018

Absoluut mee eens!

Ik was ooit bestuurder van verpleeghuizen én van een hospice.

Het bizarre contrast daarvan was dat het in het verpleeghuis knokken was om niet dood te gaan, terwijl die laatste maanden in het hospice alles uit de kast werd gehaald om het maximale uit het leven te halen, inclusief berusting en beschouwing.

Inmiddels is het gemiddelde verblijf in een verpleeghuis van toen 2,5 jaar, naar nu minder dan 9 maanden. Hospice-zorg met levensverwachting 3 maanden. Bizar dicht op elkaar. Met daartussen soms nog werelden van verschillende benadering.

Mijn pleidooi is om niet alleen die laatste drie maanden alles van het leven te maken, maar in het volle besef dat ook dood gaan bij het leven hoort, niet alleen in het verpleeghuis, maar juist ook daarvoor meer te leven.

Want zelfs dan knokken wij met zelfs onze kleuters, scholieren en studenten ons ongezond suf, tot burn out aan toe, in plaats van het leven te leven met de dood als natuurlijk onderdeel daarvan.

Top