BLOG

Vaders en artsen: loslaten en luisteren

‘Krijg je eigenlijk wel zorgtoeslag voor mij?!’ Deze vraag van dochterlief (19 jaar, bijna een jaar op kamers) komt hard binnen bij pa. Sowieso heeft hij het druk, dus het stoort. Daarnaast: hij is al jarenlang papa, dus waarom zou het huishoudboekje niet op orde zijn? Bovendien, zo vraagt hij zich af: wil zij een hogere toelage? Tot slot: (gedachte 1) ‘waarom is het stelsel zo ingewikkeld?’, (gedachte 2) ‘als jij voor alles zou zorgen zou je wel anders piepen’ en (gedachte 3) ‘wat is alles toch duur!’.

Kosteneffectief door zelfbeschikking

“Papa zijn” is niet alleen een vak, maar ook heel menselijk. Maar je moet de feiten onder ogen zien. Snel keek ik op mijn afschriften. En daar stond het: de zorgeuro’s komen keurig binnen.

Chronische patiënten gaan in de komende jaren figuurlijk op kamers. Ze verlaten het ouderlijk huis en daarmee de puberteit en gaan meer en meer voor zichzelf zorgen. Via patiëntenportalen nemen zij regie over hun aandoening(en). De ziekte is niet meer van de dokter, maar van hen zelf. Een mooie toekomst want past bij het moderne mensbeeld van zelfbeschikking. Bovendien: als je de verantwoordelijkheid neemt, is de uitkomst (lees: gezondheid) ook beter. En ik weet bijna zeker: het is ook kosteneffectief.

Artsenvak is menselijk

“Dokter zijn” is niet alleen een vak, maar ook heel menselijk. De assertieve vraag van de nieuwe patiënt komt aan. Deze zorgverlener heeft het druk, bovendien hij heeft veel ervaring, dus waarom zijn de adviezen opeens ondermaats? Er zijn talloze gedachten die door zijn hoofd schieten. ‘Waarom is er eigenlijk marktwerking?’ ‘Ga jij maar eens een dag mijn werk doen!’ ‘Je denkt toch niet dat de verzekeraar dat ook gaat betalen!?’

Huishoudboekje

Tijd voor reflectie. Waar was het allemaal ook al weer om begonnen? Kinderen groeien op en worden zelfstandig. Vroeger vulde ik met mijn dochter achter de pc excelsheetjes in. Zakgeld bij ‘in’ en cadeautjes, vrije tijd, kleding et cetera bij ‘uit’. Ik had toen niet het gevoel dat het hielp. En nu opeens die vraag over de zorgtoeslag. Wat is er gebeurd?

Ik vertelde mijn dochter dat de zorgtoeslag binnenkomt. ‘Prima, dan is alles in orde!’ was het enige wat ze zei. Er waren kennelijk geen andere agendapunten. Opeens realiseer ik me dat ze een huishoudboekje hanteert.

Competenties

De ingrijpende verandering in het wereldbeeld – ‘dokter is baas’ verandert in ‘dokter coacht’ – is op papier heel eenvoudig. Maar ook heel menselijk. De dokter die als antwoord op een zorgvraag geeft: ‘ik had het niet beter kunnen zeggen (prima!)’ is voor mij de dokter van het jaar. Vergis je niet, dit antwoord is de perfecte ondersteuning die je kan bieden. Dan is alles in orde.

Er zijn twee competenties nodig. Je gunt ze iedereen. Ze staan in de titel.

Maarten Ploeg
Directeur Diabetesvereniging Nederland

1 Reacties

om een reactie achter te laten

UHIafYKUOdL

1 februari 2012

That's really thikning out of the box. Thanks!

Top