BLOG

Gaat het nieuwe kabinet de zorg ontregelen?

VVD, CDA en PVV onderhandelen over een regeerakkoord. De zorgsector is daarbij een belangrijk thema. Er wordt momenteel veel aandacht besteed aan de vermeende verschillen in opvatting tussen de partijen, zoals over de ouderenzorg. Toch zijn er ook overeenkomsten tussen de verkiezingsprogramma’s, bijvoorbeeld ten aanzien van de aanpak van bureaucratie, een focus op de vraag vanuit de cliënt of patiënt en een herwaardering van de rol van de professional. Gaat het nieuwe kabinet de zorg ontregelen?

Dereguleringsagenda

Laten we het hopen. In een van mijn eerdere bijdragen heb ik een aantal voorstellen geformuleerd voor betere en betaalbare zorg. En onlangs heb ik gepleit voor een nieuwe benadering van het Budgettair Kader Zorg. In de vorm van een bestuurlijke afspraak die ruimte creëert om te sturen op kwaliteit en dat koppelt aan meetbare resultaten. Over welke dereguleringsagenda zouden de onderhandelende partijen het eens over kunnen worden?

Langdurende zorg

In de AWBZ, de ouderenzorg voorop, valt nog veel kwaliteitswinst te boeken door bij de ordening en uitvoering van de zorg consequent vanuit de klant te redeneren. Door – in lijn met het door alle partijen onderschreven SER-advies uit 2008 – de uitvoering van de AWBZ te koppelen aan de uitvoering van de zorgverzekeringswet ontstaat betere afstemming, geïntegreerde zorg en hogere kwaliteit. De AWBZ blijft als volksverzekering gehandhaafd, maar de cliënt heeft dan één loket voor alle verzekerde zorg. Daarnaast kunnen gemeenten meer investeren in ondersteuning en participatie van hun inwoners met een beperking/chronische ziekte. Om de afstemming tussen het gemeentelijke domein en de verzekerde zorg te verbeteren zou uit Wmo en AWBZ- gelden een regelvrije ruimte kunnen worden gecreëerd, waarbinnen partijen in gezamenlijkheid afspraken maken over preventie en samenhang rondom de klant.

Veel regelgeving kan worden losgelaten zodat maatwerk geleverd kan worden. Het werk wordt daarmee leuker voor professionals, die zich kunnen richten op klanten en kwaliteit in plaats van op productie. Het gewenste resultaat is een verschuiving van focus op ziek zijn en verzorging, naar eigen verantwoordelijkheid en het ondersteunen van zelfredzaamheid van de zorgconsument en van zijn omgeving.

Curatieve zorg

In de curatieve zorg kan een consequent doorgevoerde dereguleringsagenda eveneens de beslissende aanzet geven tot kwaliteitsverbetering en echte “klantwerking”. Zo’n agenda zou in ieder geval vier elementen moeten bevatten. Ten eerste, schrap de huidige prijzenwet, de WMG. Een wet die alles verbiedt wat niet expliciet is toegestaan past niet bij Nederland maar bij Noord-Korea. Regel in plaats daarvan wat echt nodig is: volstrekte helderheid over geleverde prestaties – liefst in termen van gezondheidsuitkomsten – en een budgettaire rem op deelterreinen waar sprake is van gebleken schaarste of marktmacht.
Twee, snij dan meteen in de bureaucratie van de zelfstandige bestuursorganen: één kwaliteitsinstituut, één markttoezichthouder en één centraal uitvoeringsorgaan moeten bij elkaar toch voldoende zijn. Ten derde, liberaliseer de beroepenwetgeving. Koester de verpleegkundige en stel die centraal in de resterende regelgeving, zodat maximale ruimte ontstaat voor herschikking van taken. En ten vierde, schrap “politiek correcte” regelgeving die onzinnig belemmeringen oproept, zoals het verbod op winstoogmerk voor zorginstellingen. Dit soort verboden beschermt de bestaande insiders, die toch wel kans zien om de regels van het systeem in hun voordeel uit te leggen – zie bijvoorbeeld de inkomensontwikkeling van medisch specialisten en de forse stijging van de ziekenhuisproductie in het zogenaamd “gebudgetteerde” A-segment – en voorkomt juist dat nieuwe, innovatieve zorginstellingen een kans krijgen.

Ruimte voor resultaat

Wat zou al die deregulering moeten opleveren? Ruimte voor professionals en ondernemerschap, maar dat is geen doel op zich. Waar het uiteindelijk om gaat zijn de resultaten: een hogere kwaliteit van zorg en van leven; een aantrekkelijker werkomgeving zodat ook in de toekomst nog voldoende mensen beschikbaar blijven voor de zorgsector; en een beheerste kostenontwikkeling door meer doelmatigheid en eigen regie. Dat zou kunnen door een bestuurlijk akkoord dat het mogelijk maakt consequent te kiezen voor kwaliteitsverbetering en daar ook meetbare opbrengsten aan koppelt, zowel in financiële zin als in termen van gezondheidswinst.

Daarom deze oproep aan de onderhandelende partijen: timmer de zorgparagraaf in het nieuwe regeerakkoord niet dicht, maar geef aan welke doelstellingen de komende vier jaar gehaald moeten worden. Geef partijen in de zorgsector de ruimte om zelf met plannen te komen. Ga uit van “high trust, high penalty”: als de geboden ruimte wordt misbruikt, dan moet helder zijn dat de overheid kan terugvallen op heel het akelige complex van regelgeving en toezicht dat nu wordt gehanteerd. Maar ik heb er alle vertrouwen in dat de zorgsector – zorginstellingen, professionals, patiëntenorganisaties en zorgverzekeraars – zo’n aanbod met beide handen zullen aangrijpen. De overheid kan de zorg niet beter maken, dan kunnen we alleen met z’n allen.

Pieter Hasekamp
Directeur ZN

8 Reacties

om een reactie achter te laten

j

18 augustus 2010

Ik ben het helemaal eens met het snijden in de zelfstandige bestuurorganden en het komen tot 1 kwaliteitsorgaan, 1 marktoezichthouden en 1 centraal uitvoeringsorgaan. Zal echt betere en vooral duidelijkere resultaten opleveren.

Maar maak dan ook meteen een nationale zorgverzekeraar!! Dit levert vele miljoenen besparingen op die direct merkbaar zijn voor de consument. Trek deze lijn echt maar door! Gezien de kleine percentages verschuivingen van verzekerden de laatste jaren, de grote overeenkomsten in polisvoorwaarden. Maken de hoge marketingbudgetten van vele miljoenen echt overbodig! En bij gezamenlijkheid kunnen de uitvoeringskosten ook echt omlaag.

tjark reininga

18 augustus 2010

om de zorg te ontregelen is de overheid niet nodig, dat kunnen de vele soorten professionals die er werken (medisch, verzorgend, administratief en verzekerend) uitstekend, zoals de ervaring van jaren laat zien.



maar het beperken van de bureaucratie is inderdaad een uitstekend idee. en door af te zien van concurrentie vervalt ook de noodzaak voor grote marketingbudgetten, zowel bij de zorgaanbieders als bij de verzekeraars.



het idee om tot één grote volksverzekering te komen, op solidariteit gebaseerd, is dan ook uitstekend. dat beperkt niet alleen het tegen elkaar opbieden met reclamecampagnes, sponsoringactiviteiten etc, maar maakt ook begrenzing van de steeds hogere salariseisen van de bestuurders mogelijk.



een win-win-win-win-..... usw. usw. situatie, dus eigenlijk.

Piet de Bekker

18 augustus 2010

En denken beide reageerders werkelijk dat die ene genationaliseerde volksverzekeraar - zonder enige countervailing power of alternatieve partij op een betwistbare markt - de belangen van alle zorgverzekerden en van alle patienten/clienten voldoende gaat vertegenwoordigen in de loodzware inkooponderhandelingen met de zorgaanbieders? Of worden die onderhandelingen een jaarlijks ritueel waarbij bestaande zorginstellingen vakkundig hun eigen markt afbakenen en zo alle vernieuwing door frisse jonge ondernemende toetreders om zeep helpen?



Nee, ik geloof meer in de oproep om ruimte te bieden aan professionals en ondernemerschap, om zo echte 'klantwerking' te krijgen. Wie beter is zal het merken. Wie slechter is zal het merken. Of het nu gaat om verzekeraars, zorgaanbieders, individuele beroepsbeoefenaren, etc. Dan komen er werkelijk tastbare resultaten in plaats van weer een volgende ideologische discussie.

ANH Jansen

18 augustus 2010

De scandinavische landen, Engeland en Spanje laten zien dat het zeer goed gaat met een nationaal ziekenfonds. De transactiekosten en administratieve lasten zijn daar aanmerkelijk lager dan in nederland. Naar raming van de OESO scheelt het 7.4 miljard euro aan administratieve lasten. Daar kan je heel veel echte zorg voor inkopen.



Zoveel verschil qua aansturing en budgettering is er overigens niet met Nederland. De Overheid stelt nog steeds het budget vast, per segment, inclusief de nacalculatie bij geconstateerde overschrijding van het te laag geraamde budget van voorgaande jaren. De zorgverzekeraars zijn slechts uitvoerende organen en kunnen worden beschouwd als de schaamlap waarachter de politiek en ambtenarij zich verschuilen. In hun reactie op het consultatie document Richtsnoeren voor de Zorg van de NZa (ZN gebundeld) wijzen Menzis en Agis op deze zwerende plek in het zorgstelsel.



De beste inkopende partij is nog altijd degene met het grootste markt aandeel. Kennis van zaken en zakelijke instelling zijn echter noodzakelijk. Ambtenaren en politici zijn risico mijdende mensen: die moeten dan ook niet gaan inkopen of verkopen.



Noorwegen, Zweden e.a. landen nemen de prijsvorming van de overige Europese landen als leidraad. Noorwegen neemt voor de prijsvorming van geneesmiddelen het gemiddelde van een 20 tal EU landen. De merkloze middelen worden tranche gewijs aanbesteed. Werkt perfect.



Nationaal ziekenfonds gaat ook samen met een vestigingsbeleid voor zorginstellingen. Een veel betere spreiding van ziekenhuizen, met minder overschot aan IC bedden (zie OESO rapport) e.d. De Denen kunnen als voorbeeld dienen.



Enige wat telt is dat je als openbaar bestuur en als politieke kaste je verantwoordelijk durft te nemen en dat ontbreekt in Nederland. (Naast historisch gegroeide fenomenen als het "maatschappelijk middenveld" , het vleesgeworden CDA ideologie)



De OESO pleit openlijk voor een single payer zorgsysteem als meest duurzame model. Wie is A Klink et al om het beter te weten als de liberale DenkTank van deze wereld? A Klink wijst naar de NHS als afschrikwekkend voorbeeld.



De OESO wijst ook op de in Engeland ontstane bureaucratie bij de NHS. De Denen, Zweden en Noren laten zien dat het ook anders kan.



En vergis je niet. In de USA is 60% van de bevolking via een ziekenfonds verzekerd. Medicaid, Medicare en Tricare. Die werken aanmerkelijk goedkoper dan de private verzekeraars waaraan Pieter Hasekamp zich zo graag aan spiegelt. De inkopers van deze USA ziekenfondsen weten kortingen tot 70% te bedingen op de dure geneesmiddelen waarvoor de Nederlandse zorgverzekeraars nog immer de volle prijs betalen.



Inkopen is meer dan het tegen elkaar uitspelen van aanbieders. Dat weten ze elders in de wereld al langer.



Nu Nederland nog.

G K Mitrasing

19 augustus 2010

Raad van State van 26 augustus 2004 over de Zorgverzekeringswet.

"Het is naar het oordeel van de Raad allerminst zeker dat het voorgestelde stelsel minder overheidsinvloed zal kennen dan in het bestaande stelsel het geval is. Hetzelfde geldt voor de administratieve lasten. (……)."



Voorkomen moet worden dat per saldo alleen van 'bureaucratisch gesimuleerde marktwerking' sprake is (!). (…..)



mr P.F.M. Overmars destijds namens het Verbond van Verzekeraars heeft hier ook in 2004 over geschreven. Marktwerking is dus momenteel inderdaad de grootste flauwe kul begrip die er bestaat, ijverig gehanteert door Klink en de NZa.

Anonym

22 september 2010

Oproep tot boycot binnen de wet. Hou het vreedzaam.



Boycot alle politici, bestuurders, en managers die meewerken aan de bezuinigingsplannen. Enkel toegang tot voedsel, medische zorg, en andere noodzakelijke voorzieningen. En dat is meer dan deze mensen de bevolking van Nederland gunnen.



Zeg, tweet, of blog het voort.

ldUWdVClzsyBcMIcSH

1 maart 2011

ntPrGD <a href="http://krvryrzuafuf.com/">krvryrzuafuf</a>, [url=http://xiieqwcarfru.com/]xiieqwcarfru[/url], [link=http://rkuczmsvoyjl.com/]rkuczmsvoyjl[/link], http://hgpkqdfmqtti.com/

ldUWdVClzsyBcMIcSH

1 maart 2011

ntPrGD <a href="http://krvryrzuafuf.com/">krvryrzuafuf</a>, [url=http://xiieqwcarfru.com/]xiieqwcarfru[/url], [link=http://rkuczmsvoyjl.com/]rkuczmsvoyjl[/link], http://hgpkqdfmqtti.com/

Top