BLOG

Over kwaliteit: NICE to know

Op 9 maart 2009 stond er een aardig artikel in de Healthcare Economist: “Should the U.S. get NICE?” Het artikel behandelde de vraag of de Verenigde Staten een overheidsagentschap zou moeten creëren a la NICE, het National Institute for Clinical Excellence in het Verenigd Koninkrijk.

Kwaliteitsonderzoek

De argumenten vóór gaan uit van de gedachte dat onafhankelijk onderzoek naar de effectiviteit van behandelingen het beste gewaarborgd is door uitvoering door een overheidsagentschap. De tegenstanders beweren echter dat als een overheidsagentschap onderzoekresultaten zou publiceren die voor sommige (beroeps)groepen onwelgevallig zijn, er veel geld en politieke lobbyactiviteiten op gang komen om zo’n agentschap in diskrediet  te brengen. Volgens die visie zou kwaliteitsonderzoek vooral door de sector zelf of zorgverzekeraars moeten worden gedaan.

Discussie over kwaliteit

Ik moest aan dit artikel denken toen de berichten naar buiten kwamen dat het niet goed gaat met het ontwikkelen van kwaliteitsindicatoren in het kader van het project Zichtbare Zorg. Ook in Nederland lijkt iedereen overtuigd van het nut en de noodzaak om te komen tot goede kwaliteitsindicatoren die voor medici, patiënten, verzekeraars en overheid bruikbaar kunnen zijn. Maar bij de implementatie daarvan wemelt het van de technische problemen, belangentegenstellingen en discussies over hoe en hoe lang je iets moet meten.

Nationaal Kwaliteitsinstituut

Het zwarte pieten hoe het komt dat dit allemaal niet goed loopt zal nu wel op gang komen. Feit blijft dat het een slechte beurt is voor alle spelers in de sector dat zo’n belangrijke ontwikkeling nu dreigt te stagneren. Kennelijk is het zo dat te veel partijen met teveel verschillende wensen en belangen aan tafel zitten. Het is niet zo verwonderlijk dat er nu een beweging op gang komt om ook in Nederland maar een Nationaal Kwaliteitsinstituut op te zetten.

Kopiëren

Zou het voor een vliegende start niet aantrekkelijk zijn om de veelheid aan initiatieven te bundelen en de ervaringen in bijvoorbeeld Engeland en Duitsland maar meteen mee te nemen?  Misschien zouden we de aldaar ontwikkelde indicatoren en richtlijnen zelfs wel kunnen kopiëren, al zullen we daar dan wel een mooier woord voor gaan vinden.

Ik vond het in ieder geval aardig om te lezen dat NICE in 2010 en 2011 negen nieuwe kwaliteitsstandaarden zal publiceren:

-    borstkanker
-    type 1 en 2 diabetes
-    chronische nierziekte
-    stervensbegeleiding
-    glaucoom
-    depressie
-    chronisch hartfalen
-    alcoholisme
-    COPD

NICE to know...

Martin van Rijn
Voorzitter raad van bestuur PGGM

2 Reacties

om een reactie achter te laten

ANH Jansen

18 augustus 2010

De Nederlandse Overheid wil de kosten beheersen middels de introductie van marktwerking. Dat verdraagt zich niet met centrale ontwikkeling en oplegging van kwaliteitsnormen.



De recent verschenen Richtsnoeren voor Zorggroepen van de NZa laten nog eens zien hoever het aanbestedingsdenken binnen de Overheidsbureaucratie is gevorderd.



A Klink wil ketenzorg/Zorggroepen invoeren met richtlijnen en standaarden als basis voor de aanbestedingen. De Hoofdaannemers mogen echter van deze richtlijnen en standaarden afwijken als de prijs van de keten maar lager is en de kwaliteit nog wel acceptabel.



Hij noemt dit innovatie.



Hoe zou het dan komen dat er in Nederland geen schot komt in de ontwikkeling van standaarden, richtlijnen, een kwaliteitsinstituut?



Daarbij komt ook nog de uitspraak van de hoogste ambtenaar bij VWS, Hugo Hurts, dat hij de marktpartijen verzoekt op te passen voor het creëren van een eenheidsworst.



De Overheid wil variatie in het "aanbod". Specialisatie.



Enige punt van "zorg" bij deze ambtenaren en politici is nog slechts de "reisbereidheid' van de verzekerden; hoever en hoe lang is een patiënt te reizen naar een zorgaanbieder?



De NMa geeft in een recent besluit, Menzis/Reggeborgh, aan dat zij verwacht dat de relevante zorginkoopmarkt provinciaal wordt; een reistijd van 45 - 75 minuten wordt binnen ambtelijke kringen aanvaardbaar geacht. De NZa neemt zelfs de reistijd vanaf de werkgever aan als startpunt. Dat verruimt de mogelijkheden nog meer.



In Duitsland en Engeland spelen al deze ontwikkelingen niet. Daar is geen concurrentie en marktwerking. Daar is een centrale aansturing en centrale betaling op basis van kwaliteit.

Prijs is daar niet de beslissende factor zoals in Nederland.



Die landen hebben gemeenschappelijk dat zij zorg zien als een teken van beschaving. In Nederland wordt de zorg gezien als een schadelast, een te verzekeren risico, dat zo laag mogelijk moet worden gehouden.



Dat verschil van perceptie is funest voor de zorg in Nederland.



Ook de Belgen zien de zorg als een teken van beschaving: de verzorgingshuizen mogen worden aanbesteed op het vastgoed gedeelte. De zorg nadrukkelijk niet.

Ook daar spelen personele tekorten in 2040 gelijk in Nederland. In België gaan ze juist extra mensen aantrekken en omscholen. In Nederland is men in de paniek geschoten en stuurt men aan op "zelfmanagement" van de dementen en gehandicapten. Hoe diep kan een landsbestuur zakken?



Heel diep blijkbaar gezien de gang van zaken met het "Kwaliteitsinstituut".

Smidstra

19 augustus 2010

bewaren

Top