BLOG

De onterechte jacht op de Jobfluisteraar

Kan je een communicatieadviseur de schuld geven van een slecht optreden in de media? Sterker nog: kan je een communicatieadviseur de schuld geven van het verliezen van een Kamerzetel, het missen van het premierschap, de teloorgang van een hele natie?

Voorbereiding

Nee, dat kan natuurlijk niet. Want als het interview dat je als politicus of bestuurder zo nauwgezet met je adviseur hebt voorbereid mislukt, dan heb je het altijd nog zelf gedaan. Je was het eens over de kernboodschappen, de te verwachten vragen. Je had lekker geoefend met je adviseur, de oneliners zouden er uit knallen. En je had er al eerder in die studio gezeten. Je zou ontspannen zijn en opgewekt. Met een open houding en vooral: niet regentesk. Dat kon niet misgaan.

'Nog niet klaar'

De tv-kijker zag intussen iets heel anders: hij zag dat Job Cohen nog niet klaar was voor het Torentje. Cohen heeft, althans in het openbaar, zijn communicatieadviseur niet bekritiseerd. Maar de journalist Paul Witteman wel. Hij schreef onlangs in een column in het VARA-magazine: “Al die narigheid voor links ontstond doordat de PvdA één zetel te kort kwam om het voortouw te krijgen bij de formatie. Ik weet zeker dat het allereerste – dramatische – optreden van Cohen als lijsttrekker bij Nova  hem die ene zetel kostte (….) Jarenlang was Cohen de gedroomde leider van het land, niet in de laatste plaats vanwege zijn ontspannen manier van communiceren. Toch liet hij zich een ‘deskundig advies’ aanleunen. De ‘communicatiedeskundige’ die Cohen in dat harnas perste, draagt een grote verantwoordelijkheid voor de situatie waarin het land terecht is gekomen.”
Dat zijn grote woorden, ook voor een VARA-journalist.

Vooral 'zichzelf zijn'

Pijnlijk voor Witteman was dat Cohen een paar dagen later in het programma Pauw & Witteman desgevraagd zei dat hij vooral zichzelf was geweest bij Nova. Hij had na afloop wel kritiek gekregen en adviezen, zei Cohen. Hij had zelfs nog een sms-je gehad van Paul Witteman, aldus Cohen, die hem adviseerde vooral zichzelf te zijn.
Ai. Foutje van Job. Te eerlijk.

Uithaal naar communicatieadviseur Cohen

Witteman riposteerde snel dat hij ‘natuurlijk niet’ over het 06 nummer van Cohen beschikte. De tv-kijker wist wel beter.
Enige tijd later haalde Witteman in de beste sociaal-democratische traditie in zijn eigen clubblad dus keihard uit naar de communicatieadviseur van Cohen. Kennelijk op basis van kennis die wij niet hebben. De jacht op de Jobfluisteraar was daarmee geopend.
Wat leren wij hier van?

Geen afstand

Politici en journalisten staan dichter bij elkaar dan ooit. In televisieland was die afstand altijd al vrij klein, maar ook de schrijvende pers wordt de laatste jaren bestookt met e-mails en sms-jes door politici. Journalisten spelen dat spelletje met verve mee. Dan hoor je nog eens wat. En dan adviseer je kennelijk nog eens wat, want je bent bevriend.

Open naar publiek

Dat is niet zo erg, als ze er maar open over zouden zijn naar hun publiek. Ook over hun partijlidmaatschappen. Maar dat zijn journalisten niet. Dankzij de verspreking van Job Cohen weten we nu iets meer. En ook met dank aan Job Cohen, die “gewoon zichzelf was bij Nova”, weten we dat het premierschap op dat moment een brug te ver voor hem was. Cohen moest nog veel leren.
Witteman zou die communicatieadviseur juist moeten bedanken.

Ewoud Nysingh
communicatiestrateeg   www.nysingh.nu

1 Reacties

om een reactie achter te laten

tjark reininga

6 september 2010

natuurlijk kan geen enkele officiële woordvoerder, politicus, directeur, enz., zijn/haar communicatieadviseur zomaar de schuld geven als er publicitair iets mis gaat. maar hij/zij is ook niet alleen zelf schuldig.



interessant is natuurlijk vooral de relatie die u legt tussen de politieke opvatting van de journalist en diens optreden met politici. in kringen van journalisten wordt veelal de opvatting gehuldigd dat journalisten geen lid mogen zijn van een politieke partij en geen politieke voorkeur mogen laten zien.



ik heb dat altijd schijnneutraliteit gevonden en vind het voor de hand liggend dat journalisten juist bekend maken of zij lid zijn van een politieke partij en op welke partij zij bij de laatste verkiezingen hebben gestemd. de linkse en de rechtse kerkgangers hebben daar recht op.

Top