BLOG

Paniekzaaierij schaadt gezondheidszorg

Plots duiken op allerhande fronten berichten op dat ziekenhuizen hun winsten proberen op te schroeven door patiënten te vroeg naar huis te sturen. En dit wordt vervolgens voorgesteld als een van de uitwassen van de marktwerking in de zorg. Alsof de gezondheid van de Nederlander ondergeschikt gemaakt zou zijn aan winstmaximalisering.

Ligduur verkorten

Dit is natuurlijk de grootst mogelijk onzin en leidt tot onnodige paniekzaaierij waarbij niemand is gebaat. Het ziekenhuis niet en de patiënt al helemaal niet. Wat wél klopt, is dat, vergeleken met jaren geleden, patiënten steeds vroeger het ziekenhuis mogen verlaten, maar nooit té vroeg. Dit heeft een aantal redenen.

Technologische ontwikkelingen

In de eerste plaats zijn daar de vorderingen op medisch-technologisch terrein. We kunnen tegenwoordig steeds meer behandelingen uitvoeren op een manier die minder ingrijpend en belastend voor de patiënten is dan het direct grijpen naar het scalpel en gaan snijden van vroeger. Een voorbeeldje. Jaren geleden lag je na een galblaasoperatie toch al gauw twee weken in een ziekenhuisbed. Tegenwoordig snijden we de buik niet meer open, maar maken vier kleine gaatjes waardoor we via scopische weg hetzelfde doen als eerst. Na afloop wordt op deze wondjes een plaatselijke verdoving gegeven en kan de patiënt nog dezelfde dag naar huis. Het anestheticum werkt lang genoeg om te zorgen dat hij of zij vrijwel pijnvrij blijft. Dat noem ik nou goede en patiëntvriendelijke zorg.

Bestwil patiënt

Ten tweede is dit vroege ontslag tevens om het bestwil van de patiënt. Het is bekend dat het genezingsproces thuis sneller verloopt dan in een ziekenhuis. Zo slaapt men beter in het eigen bed en is rust een belangrijke factor bij het herstel. Daarnaast voelt men zich beter in een vertrouwde omgeving en is men eerder zelfredzaam. Bovendien is de kans op extra infecties groter in een ziekenhuis, waar nu eenmaal meer verzwakte mensen liggen, die kwetsbaarder zijn en in een aantal gevallen zelf ook infectiebronnen. Ook voor de familie en bekenden is dit een stuk prettiger. Het bespaart hen een boel heen en weer gereis voor de bezoekuren.

Dokters zullen dus geneigd zijn om iemand zo snel als dit medisch verantwoord en mogelijk is naar huis te sturen En dit is het enige criterium dat telt. Denkt u nu werkelijk dat ze zich daarbij ook maar in eniger mate zouden laten leiden door – gelukkig nog steeds denkbeeldige – richtlijnen van ziekenhuismanagers? Dit is hun professionaliteit en beroepseer te na. En mocht een collega, hoogst onwaarschijnlijk, toch op dit idee komen, dan zullen zijn of haar collega’s en patiënten heel snel, heel luid en heel duidelijk kenbaar maken dat dit soort kwalijke onzin toch echt niet kan.

Zorg op maat

Goede zorg is doelmatige efficiënte, veilige zorg en is op maat gesneden.  Innovaties zorgen er voor dat patiënten steeds korter in ziekenhuizen liggen en dat is kostenbesparend. Daardoor kunnen we voor hetzelfde geld meer patiënten helpen en dat is ook nodig.

Willem van der Ham
Algemeen voorzitter Orde van Medisch Specialisten

4 Reacties

om een reactie achter te laten

Van Vorst

13 september 2010

Zolang zorgprofessionals en beleidsmakers het niet eens kunnen worden over objectiveerbare criteria om de kwaliteit van de geleverde zorg inzichtelijk te maken, blijven we dit soort paniekvoetbal houden. Men spreekt niet dezelfde taal waardoor men niet hoort wat er wordt gezegd....



Zorg kost geld, veel geld. Zorg levert de maatschappij geld op, veel geld. Per saldo levert zorg nog steeds meer op dan dat het kost, zo is laatst weer eens berekend.



Laat zorgprofessionals vooral zorg leveren. Daar behoren zij goed in te zijn.

Laat managers vooral managen. Daar behoren zij goed in te zijn.

Maar laat vooral de manager de zorgprofessional niet beoordelen op kwaliteit en vice versa ook niet zolang men niet dezelfde taal spreekt.



(Dit is geen pleidooi om dan maar niet te sturen overigens)

Coppens

13 september 2010

Geen reden om bezorg te zijn over de mogelijkheden tot misbruik of onbedoeld gebruik van DBC's, vindt de heer van der Ham. Dat aan de orde stellen is daarom paniekzaaierij.

Te vroeg naar huis sturen uit winstbejag doen dokters niet, is de stelling en hij beargumenteert dat met: 'Dit is hun professionaliteit en beroepseer te na'. En als ze het toch doen grijpen collega's of patiënten wel in. Als we iedereen in Nederland op deze manier het voordeel van de twijfel geven is inderdaad het merendeel van de regels en de controle op de naleving overbodig. Dan kunnen ook overal de prikklokken, de bedrijfsartsen en de verlofkaarten weg. Te laat komen of te vroeg weer naar huis gaan en onnodig ziek thuis blijven is immers onze professionaliteit en onze beroepseer te na. En anders grijpen de collega's wel in of de klanten, toch?

Dat zal wel niet de bedoeling zijn. Die inherente betrouwbaarheid dicht een aantal beroepsgroepen vooral toe aan zichzelf en aan 'ons soort mensen'. Als het toch fout gaat zijn het incidenten of verschrijvingen.

Mij dunkt dat adequate controle en toezicht op het DBC-gebruik in een marktgerichte omgeving op geen enkele wijze afbreuk hoeft te doen aan het betrouwbaarheidsimago van een beroepsgroep en bovendien helpt voorkomen dat dat imago door een kleine minderheid wordt beschadigd.

Van Reeuwiujk

14 september 2010

Afgelopen voorjaar was ik op studiebezoek in de VS. Zorgprofessionals daar vroegen wat in NL het percentage heropnames was? Ik had geen idee, want dat komt volgens mij alleen in uitzonderingen voor. In de VS staan patienten na gemiddeld 2,3 dag buiten, om te voorkomen dat patienten in het ziekenhuis een MRSA of andere infectie oplopen. Men stuurt op 'retention ratio'. Bedrijfskundig interessant, voor wat betreft het leveren van kwaliteit van zorg zoek je daarmee naar mijn mening wel de grens op. Als is het dilemma dat men in de VS schetste wel een lastige, meer kwaliteit van zorg door beter uitbehandelen versus kans op het oplopen van een ziekenhuisinfectie.



Waarom deze achtergrond? Indien in NL het percentage heropnames na (te vroeg) ontslag stijgt zou dit een indicatie kunnen zijn van winstmaximalisatie. Indien dit percentage niet stijgt zit er of een verbetering van marge op de DBC door verbetering van de medische technologie en dat is mooi want dan kan/moet de markt haar werk doen, of de DBC is incorrect en te hoog gesteld. Toch?

Frank van Wijck

15 september 2010

Waarom is Willem van der Ham degene die op dit verhaal van Eelke van der Veen reageert? Van der Veen valt de financieel verantwoordelijken aan, de ziekenhuisbestuurders dus. Feitelijk hoort dan ook NVZ vereniging van ziekenhuizen te reageren, en niet de voorzitter van de Orde. Wat is dan de reden dat die voorzitter zich toch zo aangesproken voelt?

Top