BLOG

Een boterham met pindakaas

“Als die dokter maar z’n boterham met pindakaas kan eten, is-ie dik tevreden”,  vertrouwde mij ooit een medisch specialist toe. Ongetwijfeld zullen er vele dokters zijn die een boterham met pindakaas niet versmaden, mits geserveerd op een gouden bord. 

Internationale grootverdieners

Recent onderzoek van de OESO onderstreept in ieder geval dat de Nederlandse specialisten met een gemiddeld jaarinkomen van ruim drie ton internationaal gezien absolute grootverdieners zijn. Wat meer is: hun inkomens gaan - economische crisis of niet - alleen maar harder omhoog. Volgens een inventarisatie van de zorgverzekeraars is hun honorarium vorig jaar met tenminste een kwart gestegen

Loonstrookje dokter is taboe

Nu is het in de ziekenhuiswereld nog altijd volslagen taboe om kanttekeningen te plaatsen bij het loonstrookje van de dokter.  Bestuurders die zo vermetel zijn dit wel te doen worden direct gelyncht. Dat overkwam vorig jaar bijvoorbeeld facilitair directeur Lars Nieuwenhoff van het Slingeland Ziekenhuis in Doetinchem. Nadat hij in de lokale krant in nota bene zeer algemene termen wat over het onderwerp had gezegd, kreeg hij door de raad van bestuur direct een beroepsverbod opgelegd.

Exorbitante artsensalarissen

Van bestuurders die zo angstvallig en verkrampt reageren valt moeilijk te verwachten dat ze  serieus zaak maken van de exorbitante artsensalarissen. De eerlijkheid gebied te zeggen dat bestuurders in dit opzicht ook geen enkel mandaat hebben. Toelatingsovereenkomsten tussen arts en instelling zijn vaak  zo ingekleed dat een ziekenhuis financieel naar de filistijnen gaat wanneer een dokter zich in zijn eer of portemonnee voelt aangetast. Dus één keer binnen valt een dokter niet meer van zijn plek weg te branden.  Oplossingen zoals lager op de zorgladder nu met succes worden toegepast (‘iedereen eruit en op een lager salaris terugsolliciteren’) zijn dan ook volstrekt ondenkbaar.

Ondernemerschap met ambtelijke baanzekerheid

Dokters kennen dus kortom een job security waar zelfs een ambtenaar blind voor zou tekenen. De ironie wil dat specialisten hun hoge honorering vaak verdedigen met een verwijzing naar hun ondernemerschap en de daarbij horende risico’s. De werkelijke reden voor de hoge salarissen is natuurlijk de schaarste aan artsen. Die wordt door de beroepsverenigingen al jaren succesvol  in stand gehouden door het aantal opleidingsplaatsen kunstmatig te beperken.  Het capaciteitsorgaan mag  dan ogen als een planeconomisch relict, de werking van de markt hebben de capaciteitsplanners en beroepsverenigingen goed begrepen: hoe schaarser een product, hoe hoger de prijs!

Philip van de Poel

0 Reacties

om een reactie achter te laten
Top