BLOG

De piano, het ziekenhuis, ons hart en een nieuw begin

De piano, het ziekenhuis, ons hart en een nieuw begin

Het gebeurde zo'n vijf jaar geleden. Het was een gure tijd in Flevoland. En Almere Stad spande de kroon. Het Flevoziekenhuis was dringend op zoek naar uitbreiding van vierkante meters. Bouwkranen, modderpoelen en steigers omringenden het huis. En duizenden patiënten zochten hun toevlucht. Angstig en onzeker betraden ze de centrale hal. Het zou weldra Nieuwjaar worden, maar het gevoel was er nog niet. Er was een Grote Kerstdaad nodig.

Het gebeurde zo'n vijf jaar geleden. Het was een gure tijd in Flevoland. En Almere Stad spande de kroon. Het Flevoziekenhuis was dringend op zoek naar uitbreiding van vierkante meters. Bouwkranen, modderpoelen en steigers omringenden het huis. En duizenden patiënten zochten hun toevlucht. Angstig en onzeker betraden ze de centrale hal. Het zou weldra Nieuwjaar worden, maar het gevoel was er nog niet. Er was een Grote Kerstdaad nodig.

Vrijwillige pianisten

"We gaan ‘m halen, vanmiddag!" zei ik tegen Annemieke Omtzigt, de voorzitter van de medische staf. De daad bij het woord voegend stapten we diezelfde dag in de auto en huurden voor een half jaar een pianovleugel. Kort daarna werd het instrument afgeleverd en in de hal geplaatst. Ik gaf opdracht voor het plaatsen van een advertentie voor vrijwillige pianisten. We selecteerden zo'n dertig mensen en zetten die op een lijst.

Toen begon het concerteren, meestal twee keer per dag een uur. De vrijwilligers oefenden thuis alsof hun leven ervan afhing. De hal van het Flevoziekenhuis is beter dan het concertgebouw. En wat ik hoopte, gebeurde. Prachtig.

Muziek verzacht lijden

Wie een ziekenhuis bezoekt, heeft pijn, is onzeker, bang. Vlak voor de (onheils?)boodschap, de operatie, het onderzoek gaat er veel in je om. En dan is daar muziek. De sfeer in het huis verzacht. ‘Tranquille', verlichting van het lijden.

Plaats 1 in AD top-100

Laatst bezocht ik weer eens het Flevoziekenhuis. De nieuwbouw is inmiddels bijna voltooid. Midden in de nieuwe hal staat die piano. En nog steeds wordt er op gespeeld. Bij de receptie hangt een bordje dat dit ziekenhuis dit jaar op één staat in de AD top-100. Dat snap ik wel, want dat is vijf jaar geleden begonnen.

Doen

Waar ik trots op ben, is dat de stafvoorzitter en ik gewoon gedaan hebben wat ons hart ons ingaf. We hebben niet gekeken of er een budget was. We hebben het met niemand overlegd. We hebben zelf de plek aangewezen en een planning gemaakt. We hebben het gewoon gedaan. Voor de patiënten.

Maarten Ploeg
Directeur Diabetes Vereniging Nederland

0 Reacties

om een reactie achter te laten
Top