BLOG

De historie herhaalt zich

De historie herhaalt zich

Martin van Rijn heeft het in zijn recente blog over de specialisten over een historisch akkoord. Daarnaast wijst hij op de mogelijkheid van een nieuwe aanpak met betrekking tot het budgetteren van de specialistische zorg door bij een stijgend volume de tarieven omlaag te schroeven. Immers die tarieven gaan vrijwel uitsluitend over een passend norminkomen. Welnu, bij een stijgend volume, gaat het inkomen omhoog en overschrijdt het de norm. Dus geen punt: verlaag de tarieven tot het norminkomen weer is bereikt. Simpel en iedereen tevreden?!

Dit lezende, breekt mijn klomp op verschillende plaatsen. Laten we een paar breuken de revue passeren.

Budgetakkoord

Ten eerste het historische karakter van het budgetakkoord. Een dergelijk akkoord was er ook al in 1990 onder het bewind van Simons. Dit keer op verzoek van de toenmalige LSV zelf, omdat deze genoeg had van de tariefkortingen. Zij hoopten op een hoog uitgavenniveau een budget te regelen.

Dat voorstel werd bij de overheid verheugd in ontvangst genomen en met enig sarcasme schreef Simons toen een brief naar de LSV dat hij hen graag wilde helpen met het budget. Hij was bereid om bij budgetoverschrijdingen de tarieven op hun verzoek naar beneden bij te stellen!! Haha, dat hebben ze geweten.

Tariefkortingen

In de loop van de negentiger jaren werden er steeds tariefkortingen toegepast om het budget te accommoderen. Pas eind jaren negentig, toen onder kabinet Kok II het geld in Nederland tegen de plinten aanklotsten, werd er een einde gemaakt aan de budgettering. Boter bij de vis was toen het adagium, en dat hebben we geweten. Alle zorguitgaven stegen explosief. Tot we in 2004 de DBC's kregen, het speeltje van de specialisten, waarin de boter bij de vis nog een stuk bruiner werd gebraden. Daarna kwamen de fouten van het DBC systeem, de overcompensaties en de realisering van de kabinetten Balkenende, met Klink aan het roer, dat er nog steeds budgettaire kaders waren. En ja hoor het circus van de tariefkorting deed opnieuw zijn intrede.

Dus als er gesproken wordt over historie, dan is er slechts sprake van een historie die zich herhaald heeft.

‘Onderhandelingen gaan over inkomens'

Een tweede aspect uit de bijdrage van Martin van Rijn betreft zijn constatering dat de onderhandelingen over de tarieven eigenlijk alleen maar over inkomens gaan. Dat is een min of meer terechte constatering, zeker nu vrijwel alle praktijkkosten op het bordje van de ziekenhuizen zijn komen te liggen. Maar dat maakt het leven er niet makkelijker op.

Natuurlijk gaat het bij beroepsbeoefenaren, en in het bijzonder de medisch specialisten, vrijwel uitsluitend over inkomen. Kwamen zij daar maar ook voor uit, maar er is jaren ook gesteggeld over allerlei andere elementen, zoals praktijkkosten, ondernemersrisico en fiscaal ondernemerschap, die allemaal onder die dekmantels eveneens het inkomen moesten opkrikken. Tenslotte zij nog eens vermeld, dat de specialisten, als enige beroepsgroep in de hele medische sector, nooit de inkomensnormen van het tariefsysteem hebben aanvaard.

Dus om nu te zeggen dat het een en ander een stuk eenvoudiger wordt door gewoon het inkomen als leidraad te hanteren voor het budget van de specialisten, is eigenlijk een gotspe. Het is en blijft altijd om inkomen gaan, met rupsjes nooitgenoeg aan de ene kant en een wanhopige in zijn eigen marktbeleid verstrikte overheid.

Want waarom zou je, in het kader van de marktwerking, je bemoeien met inkomens? Dat kan toch niet meer, dat is oude koek. Al die norminkomens van de huidige tarieven zijn nog gebaseerd op een oude, reeds lang ingetrokken Wet inkomens collectieve sector. Haha, die wet gaan we nu weer missen, al is het nu alleen nog maar om de topinkomens van de bestuurders in de (semi) collectieve sector te regelen. Maar behoren de inkomens van de medische specialisten dan niet tot de hoogste topinkomens in deze sector? Moeten we die wet dan maar weer invoeren? Dat is in ieder geval transparanter en eerlijker jegens de specialisten dan via de achterdeur van de tarieven de inkomens te reguleren. Maar dat mag natuurlijk niet gezegd worden. Kom nou jongen, we leven in het vrije-markt-tijdperk, maar niet heus.

Rob Scheerder

4 Reacties

om een reactie achter te laten

Gussinklo,te

22 december 2010

Ik noemde het eerder geschiedenis: http://bit.ly/euGSje
Rob Scheerder spreekt over historie.

De schampere toon van Rob Scheerder bevalt mij helemaal niet ! Zowel aan de kant van de specialist (Interne Geneeskunde) als de Zorginkoop (Zorgverzekeraar) gestaan hebbende, denk ik er genuanceerder over.

Altijd dat "blaming and shaming" helpt ons echt niet verder!

ANH Jansen

23 december 2010

Correct.

Rob Scheerder scheert alle zorgaanbieders over een en dezelfde kam; hun enige motivatie is alleen maar zoveel mogelijk geld te verdienen over de ruggen van de zwaksten in onze samenleving. "Rupsjes nooit genoeg".

De dikste, vetste en luieste rups in onze samenleving is nog steeds de Rijksoverheid zelf, met zijn 1 miljoen werknemers. 36 urige werkweek is FTE. 13de maand gegarandeerd. Loopbaan muurvast. Flexwerken is er niet bij. De private sector gaat terug naar de 18de eeuw; dagloners. De Overheid klampt zich vast aan "verworven" rechten. De FNV maakt zich daar sterk voor.

Daar heeft Rob Scheerder het niet over. Zonder Overheid geen samenleving? Wat een misplaatste arrogantie.

Macrobeslag van de Overheid op de samenleving is nu 60% van het BNP. Zelfs de VVD is van mening dat dat niet mag dalen. Van een terugtredende Overheid is dan ook geen sprake. Rupsje Nooit Genoeg Rob Scheerder et al neemt nu de zorg en de cultuur sector te grazen om maar in eigen behoefte te kunnen blijven voorzien.

Hoe dat gaat in de publieke sector laat Rob Scheerder zelf zien: Zijn laatste functie was voorzitter van het BouwCollege. Helaas was het Bouwcollege even daarvoor opgeheven. Toch nog vol aan de bak, tot aan zijn VUT, Prepensioen en pensioen? Loonsom boven Balkenende Norm netjes iedere maand overgemaakt. Wie dat betaalt vraagt men zich bij de Overheid niet meer af.

NZa als opvolger van het CTG is van hetzelfde laken een pak. Voorzitter Theo Langejan brak een belofte om maar 36 uur per week te kunnen werken en dat kan alleen bij de Overheid. 16.30 de deur achter je dik trekken.

En ondertussen de zorg en cultuur sector te les lezen over doelmatigheid?

De werkelijkheid is veel genuanceerder dan Rob Scheerder hier stelt.

Voor de budgetteerder, op aanwijzing van de Minister van Financiën, moeten de zaken zwart/wit en heel simpel worden gehouden. Anders verliest men het overzicht.

Lumpsum financiering is makkelijkste weg, prestatie bekosting versie NZa idem dito, Ketenzorg versie NZa idem dito, honorering op uitkomsten is finale stap.

Rupsjes nooit genoeg; je moet het maar durven zeggen als medeverantwoordelijke voor de inrichting van dit land.

De Vogelvrije Huisarts

23 december 2010

"Historische akkoorden" zijn niet veel meer dan een dagkoers en uiting van intellectuele bijziendheid die zich in prachtige “windowdressing taal” moet laten gelden.

FJ van den Tempel

26 december 2010

Ik ben blij dat Rob Scheerder dit geluid laat horen. Het is een zeer juiste constatering dat een door overheids- regelingen beschermde beroepsgroep veel te veel voor het eigen inkomensbelang op komt. Notarssen en apothekers zijn en worden gelukkig al aangepakt. De door overheidsregelingen kunstmatig gecreerde krapte aan artsen moet snel veranderen door veel meer opledingsplaatsen. Bij de grote ziekenhuizen en ZBC's, boven een bepaalde grootte, moeten huisartsen en specialisten gewoon in loondienst met een normaal salaris. Ziekenhuis of ZBC moet een aanvaardbare winst kunen maken om te kunnen innoveren maar niet teveel.. Het is geen gewone vrije markt. Het vrije beroep is schijn door de vrijwel gegarandeerde afzet. Zo lang er niets verandert is het een goed idee om de door Rob Scheerder aangevoerde Wet inkomens collectieve sector
weer te activeren.

Top