BLOG

2011 het jaar van schipperen en skippen

2011 het jaar van schipperen en skippen

2011 zat achter zijn bureau. Hij was er klaar voor. Een omvangrijk introductiedossier van zijn voorganger 2010 ontnam hem het zicht op de werkelijkheid. Hij liet het links liggen. Niet dat het in 2010 kommer en kwel geweest was, maar dat de raad van bestuur van de BV. Nederland zich er met een Jantje van Leiden van af had gemaakt, kon hij moeilijk verkroppen.

Missie mislukt

Nog geen twee maanden was 2010 onderweg of de raad van bestuur van BV Nederland ontplofte. Niet door een ‘toevallige' bermbom, maar omdat hij zijn missie wel in Uruzgan, maar niet in eigen land kon voltooien. Kort daarvoor nog waren met veel elan 20 heroverwegingswerkgroepen opgetuigd om met bezuinigingen van 35 miljard te komen om het dreigend bankroet van de BV. als gevolg van de bekostiging van het uit de hand gelopen feestje van de bankwereld een halt toe te roepen. Maar zo urgent was het blijkbaar ook weer niet.

Balkenende-Bosbanen

Dat bleek des te meer omdat de zittenblijvers van de Raad van Bestuur geacht werden de boel op zijn beloop te laten. Je zou denken voldoende motief om deeltijd-ww voor alle beleidsambtenaren aan te vragen, maar nee het werden een soort van Balkenende-Bosbanen, die alleen maar meer produceerden. Alleen al de rapporten van de heroverwegers vulden een container, waar ze ook in bleven. En die introductiedossiers voor de in oktober aangetreden nieuwe Raad van Bestuur waren vooral tijdverdrijf voor de opstellers en tijdverspilling voor de afnemers.

Nederland - België

Maar ondertussen draaide de wereld gewoon door. De euro bracht, dankzij Griekenland –en als er één schaap over de dam is, volgen er meer- een Verenigd Europa dichterbij, ook al werd het tegendeel beweerd. We waren weken in de ban van Oranje, dat in Zuid-Afrika bijna wereldkampioen voetbal werd en maakten -met de Belgen- geen schijn van kans in de race om de wereldkampioenschappen in 2018 te mogen organiseren. Maar de race met België wie het eerst de nieuwe raad van bestuur op het bordes had staan, wonnen we glansrijk.

Gedogen mag weer

Bij de daaraan voorafgaande verkiezingen hadden de kiezers zich weer eens misdragen door meerderheidsvorming onmogelijk te maken. Gedogen was geen vorm van ernstig falen meer, maar werd op het hoogste niveau omarmd door de raad van bestuur van de BV. Deze raad –over rechts- introduceerde een bestuursvariant waarin de partij die bij de verkiezingen het meest gewonnen had  een beslissende stem kreeg zonder in de raad te gaan zitten.

Groeien en bloeden

De zorgsector zat niet stil. De groei zette gestaag door. In de rechtszaal werd menig robbertje tussen de overheid en de brancheorganisaties uitgevochten. Meestal was geld –in de vorm van tarieven en inkomens- de inzet en gelijk hebben zeker niet altijd gelijk krijgen. Gelukkig was de in het voorjaar onoverkomelijke bezuiniging van pakweg vier miljard in de care niet nodig en kwam er eind van het jaar doodleuk één miljard bij. Voor de rollatoromzet was de basisverzekering bij nader inzien toch aantrekkelijker dan volledige marktwerking. De jeugdzorg had onder aanvoering van Jeugd en Gezin zo'n vlucht genomen, dat het tijd werd als Rijk de handen ervan af te trekken. Medisch specialisten hadden het DBC-systeem goed begrepen met alle inkomensvoordelen van dien. En door de ongekende populariteit van het persoonsgebonden budget waren er inmiddels tienduizend wachtenden voor u.

Daar zijn de mensen gelijk en tevree

Om de spanning er in te houden, waren er eind 2010 nog even flink wat verwachtingen gewekt voor de toekomst: voor ouderen veel meer -maar liefst 12.000- zorgmedewerkers, meer marktwerking en winstuitkering in de zorg, een Beginselenwet met grondrechten voor de cliënt en in het ‘kleine café aan de haven' kon de schoorsteen weer roken. De bezuinigingen zou je er bijna voor op de koop toenemen.

Marktwerking budgetteren

2011 zat er een beetje dubbel in. Vluchten kon niet meer, zelfs al had je een dubbel paspoort. Het eerste kwartaal zat al boordevol met door 2010 aangegane verplichtingen. Overheersend thema daarin was de kostenbeheersing. Wat te doen met de medisch specialisten. De vrije vestiging ten grave dragen, was te veel een linkse hobby, dus restte niet veel meer dan een budgetplafond. Misschien was dat ook wel een idee voor alle kosten in ziekenhuizen en behandelcentra. En binnen die budgetten dan weer meer marktwerking, een beetje sturing zoals in de AWBZ. Dat maakte harmonisatie tussen beide wetten –Zvw en AWBZ- ook wat gemakkelijker. Uiteraard ging het om een tijdelijke maatregel, want ten principale viel met marktwerking niet te schipperen.

Oppasopa's en oma's

En ondertussen waren er mogelijkheden het basispakket te verkleinen en dat kon op verschillende manieren. Gewoon aanspraken schrappen, behandelingen in tijd en aantal beperken, leeftijdsgrenzen, etc. Voor de rollator moest toch ook wel wat te verzinnen zijn. Bijvoorbeeld oppasopa's en –oma's uitsluiten, omdat die met rollend materieel van de kleinkinderen vooruit konden. Wellicht was het een idee het basispakket alleen voor inkomens tot modaal verplicht te stellen, maar dat leek wel verdacht veel op terug naar af. Nog maar eens diep over nadenken.

PGB als keizer zonder kleren

Voor de AWBZ was een identieke aanpak mogelijk. Skippen en inperken van aanspraken. Daarvoor bood het akkoord van de Raad van Bestuur al aardig wat ruimte, maar die moest nog wel op te rekken zijn. Dan kon het persoonsgebonden budget ook risicoloos in de wet worden verankerd. En wanneer verzekeraars de AWBZ gingen uitvoeren konden de regiobudgetten omgezet worden in budgetplafonds. Eigenlijk gingen de verzekeraars dan werken als zorgkantoren, maar dat was in termen van kostenbeheersing de afgelopen jaren ook effectiever gebleken.

Gedoogde rode draad

Alles overziend maakte het dubbele gevoel bij 2011 plaats voor enthousiasme. Hij kreeg er zin an. Als je goed nadacht, was het niet zo ingewikkeld. Als je maar een gedoogde rode draad had. De details niet mee bemoeien, want dan werd het pas echt ingewikkeld.

Opheffen rookverbod

En als slagroom voor de cliënt was er dan nog de Beginselenwet met daarin het ‘recht om elke dag te douchen en dagelijks desgewenst enige tijd in de buitenlucht door te brengen'. Zou daar ook nog niet het opheffen van het rookverbod in de zorg bij kunnen, desnoods om te beginnen met kleinschalige woonvormen? En dan die wet presenteren in dat ‘kleine café aan de haven'. Dat zou leuk zijn!

Met een beetje schipperen en skippen moest 2011 het jaar wel doorkomen.

Gerard van Pijkeren

0 Reacties

om een reactie achter te laten
Top