BLOG

Een ongemakkelijke waarheid

Een ongemakkelijke waarheid

Als wij met elkaar spreken over de toekomst van de zorg gaat het vooral over systeemdiscussies: van DBC’s naar DOT, de invoering van ZZP’s, het al dan niet afschaffen van de verevening, de beheersing van het budget en de normen voor verantwoorde zorg. Het wordt tijd voor een hele andere discussie.

 

Resultaat

Meer en meer komt in die systeemdiscussies naar voren dat we meer moeten denken in termen van resultaat in plaats van inspanning; niet het bekostigen van een handeling zou voorop moeten staan, maar vooral het bereiken van een (gezondheids) resultaat.

Sterren van de hemel

Het zou goed zijn om dat ook eens te doen wanneer het gaat om de doelstellingen van het gezondheidsbeleid. Waarom geen ambitieuze beleidsdoelen stellen ten aanzien van het terugdringen van een aantal ziekten en aandoeningen? Waarom geen langere termijn visie om research en development en innovatie in Nederland op het terrein van de gezondheidszorg in Nederland op een hoger peil te brengen? Juist omdat Nederland op het terrein van de gezondheidszorg internationaal hoog scoort kunnen onderzoek, innovatie, economisch belang en gezondheidswinst uitstekend samengaan. Als het ministerie van Minister Schippers en het ministerie van Minister Verhagen hier gaan samenwerken, spelen zij de sterren van de hemel.

Mantelzorg

Ambiteuze beleidsdoelstellingen, meer en met focus investeren in onderzoek, Nederland als Centre of Excellence. Een voorbeeld?  Alzheimer. De wereldwijde kosten van dementie bedragen 604 miljard dollar per jaar. Dit blijkt uit het World Alzheimer Report 2010. De Nederlandse kosten worden geschat op 10 miljard dollar oftewel 7½ miljard euro. Het rapport laat verder zien dat mantelzorg onmisbaar is om de dementiezorg betaalbaar te houden, zeker met het oog op een kostenstijging van zeventig procent voor de komende twintig jaar die  het RIVM becijferde. Volgens Alzheimer's Disease International (ADI) blijven de toekomstige maatschappelijke kosten alleen beheersbaar als er nu wordt ingezet op wetenschappelijk onderzoek en kosteneffectieve benaderingen in de zorg.

Ondraaglijke last

Het aantal mensen met Alzheimer in Nederland is nu bijna 200.000 en zal in 2020 ongeveer 260.000 zijn. Tegen 2040 zal dit lot 400.000 mensen treffen. Een ieder die geconfronteerd wordt met een naaste met Alzheimer ondervindt letterlijk aan den lijve wat dat voor mantelzorgers betekent. Als we daarbij bedenken wat dat betekent voor het aantal mantelzorgers en dat we precies in die jaren te maken krijgen met een drastisch krimpende arbeidsmarkt, dan is de ongemakkelijke waarheid dat er een ondraaglijke last op de samenleving afkomt.

 Vooruitzien

Regeren is vooruitzien en er is al lang over innovatie gepraat. Zullen we dat eens praktisch gaan invullen?

 Martin van Rijn

6 Reacties

om een reactie achter te laten

Cora Postema

4 februari 2011

Martin ik ben het helemaal met je eens en vind dat wij als burgers ook een grotere rol moeten nemen als het gaat over de toekomst van de zorg en de maatschappelijke kosten. De politiek is er huiverig voor.
Ik ben op zoek naar andere wegen om deze discussie op gang te brengen. Kijk naar de TV en de ziekenhuis- en zorg programma's rollen over de buis. In mijn ogen juist vraag stimulerend. Maar hoe zit het met het laten zien van andere mogelijkheden?
Ik heb contact met een omroep om juist die rol van de 'mantelzorg' (niet alleen voor ouderen met Alzheimer trouwens) onder de aandacht te brengen. Wat dat betekent.
Ik zou het aardig vinden om met meer mensen na te denken over het verbreden van de zorgdiscussie richting burger. Je mag me hiervoor altijd bellen.

van mechelen

6 februari 2011

Ik ben het zeer eens met de stelling dat meer op resultaat gestuurd zou kunnen en moeten worden. Afkomstig uit het bedrijfsleven heeft het mij verbaasd dat zelfs de meest elementaire cijfers om op resultaat te sturen ontbreken. In 2009 onderzoek gedaan onder alle 80 slaapklinieken in Nederland. Slechts 5 hadden op onderdelen een registratie. De rest wist niet hoeveel patiënten met apneu zij binnen kregen, hoeveel daarvan een behandeling kregen voorgeschreven, welke behandeling dat was, en of dat de patiënten ook hielp. Nagenoeg iedereen gaf op mijn verzoek schattingen. Die liepen wijd uiteen en waren stuk voor stuk positiever, dan van diegenen die een registratie hadden. Over effectiviteit wist niemand iets te melden. Iedereen vertrouwd op het piepsysteem: de patiënt komt wel terug als het niet goed gaat. Als patiëntenvereniging weten wij dat dit niet werkt. Patiënten staken op grote schaal voorgeschreven behandelingen en shoppen uitgebreid (met alle kosten die daarbij horen) bij andere specialisten en specialismen in andere ziekenhuizen.

Rouppe van der Voort

6 februari 2011

Inspirerend

Pieter de Kort

6 februari 2011

Ha Martin, eens met de ambitie om nu doelstellingen te formuleren en te gaan realiseren die betrekking hebben op gezondheid ipv steeds meer verrichtingen en dagen verkopen "als het te laat is". Wellicht gaan we er dan ook in slagen om de prikkels beter in te bouwen: honoreren voor gezondheid ipv verrichtingen en uren/dagen. Wij zijn met Rivas en De Gezonde Regio begonnen met het werken aan gezondheid, voorkomen van ziekte en stimuleren van eigen verantwoordelijkheid van burgers voor hun welbevinden, maar politieke en maatschappelijke steun en stimulans zou zeker helpen. Wat dat betreft is het verbod op een samengaan van zorgverzekeraar en zorgaanbieder een stap terug, maar er zijn ook andere mogelijkheden. Zo doorgaan kan in ieder geval niet!

Paul Epping

7 februari 2011

Beste Martin. Na wat aarzelingen toch maar even een reactie. De ongemakkelijke waarheid, incl. onderbouwing met cijfers, was 10 jaar geleden ook al bekend. Niets nieuws eigenlijk. De systeemdiscussies idem (muv de ZZP's, want die waren toen pas in de maak). Als warm pleitbezorger en initiator van diverse telemedicine toepassingen, heb ik 10 jaar geleden verzekeraars en VWS (!) met cijfermateriaal aangetoond dat ons systeem reactief is opgebouwd: je neemt mensen pas op in een ziekenhuis wanneer ze een exacerbatie of longoedeem, agv hartfalen, HEBBEN. Niet wanneer ze dat aan het ontwikkelen zijn. Die laatste aanpak werkte uitstekend (dagopname ipv gemiddeld 10 dagen opname!). Tot op de dag van vandaag is dit nog geen gemeengoed, zeker niet in de aandoeningen die je noemt. Wat het resultaatgericht werken betreft? Zorgpaden zijn al meer dan 20 jaar bekend. De kern daarin is dat je multidisciplinair RESULTAATGERICHT werkt. Wanneer het resultaat niet wordt bereikt leg je dat vast (charting by exception). Afwijkingen analyseer je en dan pas je het pad aan. Simpele methode, werkt uitstekend. Als je het goed doet kunnen de DBC's en ZZP's weg en wordt de zorg betaald op geleverde prestatie van een pad => RESULTAAT.

De ongemakkelijke waarheid is, denk ik, dat 'de politiek' dit alles wetende er niet naar handelde, ook niet toen jij nog op het ministerie werkte......

Ten slotte: nog een ongemakkelijke waarheid. Er zijn al een tijdje uitstekende initiatieven gaande inzake de ontwikkeling van het Persoonlijk Zorgdossier (een eigen EPD ergens op een veilige plek) dat bij vrijwel elke aandoening uitstekende diensten kan bieden. Wanneer je als patiënt ergens op consult komt: medicatie bekend, allergieën, diëten, diagnose(s), gezondheidstoestand , koppelingen met de bron EPD's, info. altijd actueel, etc.). De ongemakkelijke waarheid is dat ook dit niet nieuw is, maar WE ('de politiek', de verzekeraar....) het toch maar niet doen......
Weet je wat volgens mij de ongemakkelijke waarheid van dit alles is? DE BOEL WORDT TRANSPARANT!

XvYZdTWZDHYejTg

1 maart 2011

99UV1D <a href="http://ftzvatwcyehu.com/">ftzvatwcyehu</a>, [url=http://dqfiyrllpicx.com/]dqfiyrllpicx[/url], [link=http://xafttulfpczp.com/]xafttulfpczp[/link], http://dzjzlrqqvpvr.com/

Top