BLOG

We leven in wat wordt verteld

We leven in wat wordt verteld

Om de komende boekenweek onder de aandacht te brengen van het lezerspubliek gebruikt de Stichting Collectieve propaganda van het Nederlandse boek de mooie slogan "Ieder leven heeft een eigen verhaal. Ieder verhaal heeft een eigen leven". In het prachtige boek van de Poolse schrijver Wieslaw Mysliwski "Over het doppen van bonen" kom je dezelfde rake filosofische bespiegelingen tegen". "We leven in wat wordt verteld. De wereld is wat wordt verteld".

Verhalen

Hier dacht ik aan toen ik in het kader van mijn maatschappelijk ondernemerschap als oppas de baby van een van mijn buren de fles gaf. De zuigeling keek mij bij het drinken met zijn mooie blauwe kijkers zo vragend aan als vroeg hij om een verhaal van deze vreemde man over wat hij in de wondere wereld van vandaag zou mogen verwachten. Verhalen zijn er genoeg en zullen er voor deze jongeling ook ongetwijfeld komen, dacht ik, toen gelukkig de bodem van de fles in zicht kwam en mijn zorgplicht zich verder ging uitstrekken tot het stilhouden en vermaken van deze nieuweling op aard tot zijn moeder kwam. Welk verhaal wil je dan horen, had ik willen vragen, maar mijn 'zorgobject' kraaide inmiddels van plezier toen ik hem een speeltje had toegeworpen dat tastbaar was en geluksgevoelens bij hem opriep. Dit verhaal op zich is eigenlijk al een leuk verhaal.

Gezondheidszorg

Toen ik later mijn verplichte lectuur over de zorg doornam dacht ik: Wat is de gezondheidszorg toch eigenlijk ook een aaneenrijging van (soms grote) verhalen. Zo ook het verhaal  op een congres onlangs van Seneca, van directeur generaal Van Halder van VWS, die begint met de stelling, dat de kosten de pan uitrijzen en vervolgens langs de mogelijke oplossingen loopt (ik hoef ze hier niet te herhalen want ze zijn een ieder naar ik aanneem voldoende bekend). Om dan te constateren dat bij de politiek weinig animo bestaat voor de door hem bepleite verschraling. Maar, zegt hij: "We moeten fundamenteel anders gaan denken  over de zorg" en: "Het speelkwartier is voorbij". Gelukkig, zo lees ik dan, zijn de op het congres aanwezige topmannen uit de zorg bereid "deze handschoen op te pakken" en gaan ze "het draagvlak onderzoeken voor een gezamenlijke sectorbrede aanpak". Voor mij  klinkt dit als een spannend en bizar verhaal. Ik hoop dat de hierboven genoemde zuigeling nog in zijn pubertijd zal vernemen hoe dat onderzoek is afgelopen. Wellicht is dat nog aan de vroege kant, want in dat zelfde Seneca journaal lees ik dat Nederland meer dan vier honderd lobbyclubs in de zorg heeft. Meer dan waar ook ter wereld. Die clubs opereren tussen de overheid en de zorgpraktijk. Ze "doen" iets in de zorg maar krijgen nooit een patiënt over de vloer. Zo'n miljard euro is er jaarlijks mee gemoeid. Sterkte, mannen en vrouwen uit de zorg(vaak lees ik alleen over mannen zoals ook hier) met jullie onderzoek, zou je dan denken. Maar hoop doet leven.

Een goed verhaal

In de gezondheidszorg hoor je ook vaak: "Die spreker had een goed verhaal, al ben ik het er niet mee eens." Als je het niet met het verhaal eens bent, waarom vind je het dan een goed verhaal denk ik dan. Maar waarschijnlijk is dat weer een verhaal apart. Wat mij aanspreekt is het verhaal "Wij zijn niet ons brein", van psychiater Jan van Os in Vrij Nederland van 12 februari. "Ik maak een heleboel stennis en dat valt blijkbaar in de smaak", verhaalt hij. "Het hele systeem moet op de schop. Van het academisch onderzoek tot de hulpverlening." En "We moeten patiënten en hun ervaringen serieus nemen en ze niet wegzetten in een hokje met een boodschap waar ze niets mee kunnen. Je brein deugt niet, je moet pillen nemen en je kan er zelf niets aan doen. Het bewijs van dit biologische model is zwak en ik keer mij daar op wetenschappelijke gronden tegen". Zo'n verhaal behoort voor mij tot de categorie "wakker schudden en tegengas geven om tot iets te komen". Zoals Foudraine indertijd met zijn"Wie is van hout".

Minuut stilte

Ieder verhaal in de gezondheidszorg zou moeten beginnen met een minuut stilte om de belangen van de patiënt te gedenken. Nog een kort spannend verhaaltje van mijn kant:  's Nachts constateer ik op mijn ziekenhuisbed dat de slang naar mijn infuus vol met bloed is gaan lopen. Wanneer de verpleegkundige die aan komt spoeden mijn jammerklacht aanhoort zegt hij: "Maar meneer dat is toch uw eigen bloed". Beter kon hij het voor de patiënt niet maken.

Verhaal van de patiënt

We hebben ieder jaar weer de boekenweek. Waarom niet ieder jaar een week aan te wijzen als de week van het verhaal van de patiënt. Waarbij iedere patiënt een eigen verhaal heeft en elk verhaal een patiënt.

Niek de Jong

1 Reacties

om een reactie achter te laten

Joke Zwanikken -Leenders

17 februari 2011

Speelkwartier IS VOORBIJ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Kinderen hebben de toekomst, zieke kinderen ,geestelijk zieken kinderen, hebben dadelijk geen speelkwartier meer.!!!!!

Kom allen die beleid maken en de EURO,S verdelen ,een dag echt werken in een school waar deze kinderen,onderwijs krijgen.en op afdelingen in de jeugdpsychiatrie waar deze kinderen verblijven .
Als wij in Nederland daar geen energie en euro,s meer voor over hebben,kan ik U allen verzekeren , dat de kosten over 10 jaar nog groter zijn .



.

Top