BLOG

Financiën bepalen visie op langdurige zorg

Financiën bepalen visie op langdurige zorg

Ik verblijf dezer dagen in New York en lees hier in de krant dat zorg aan huis voor mensen met een beperking maximaal nog 8 uur per week zal bedragen. Tegelijkertijd zullen meer mensen die complexe zorg behoeven thuis moeten blijven wonen, want het aantal intramurale bedden moet nog verder naar beneden.

Beroep op vrijwilligers

En hoewel Amerikanen vaak al lange weken maken, zal er nog meer een beroep worden gedaan op mantelzorg en vrijwilligers, want publieke zorg wordt onbetaalbaar, zeker in tijden van drastische bezuinigingen.

Stijgende kosten, beperkt budget

Het is hetzelfde verhaal als in Nederland: de kosten voor de langdurige zorg dreigen uit de hand te lopen terwijl er minder geld is – of beter gezegd: terwijl we er met elkaar een beperkt budget voor over hebben. Dat is legitiem als de meerderheid van onze politici het daarover eens is. Maar laten we dan ook eerlijk zeggen dat de visie op de langdurige zorg primair door financiële overwegingen wordt geleid.

Mobiliseren

In Amerika winden ze daar geen doekjes om, terwijl in Nederland nog steeds wordt gedaan alsof de langdurige zorg zo kan worden ingericht als cliënten het zelf zouden willen. We zeggen in de zorg geheel ‘vraaggericht’ te werken maar paradoxaal genoeg weten we ook wat het beste is voor mensen: thuis blijven wonen, zo zelfstandig mogelijk. We zeggen dat we de wensen van cliënten centraal stellen, maar eerst zullen cliënten hulp in hun eigen omgeving moeten mobiliseren - ook als ze dat niet willen - voordat ze professionele hulp kunnen krijgen. We gokken op een toename aan mantelzorg en vrijwilligerswerk, terwijl we tegelijkertijd de deelname aan betaalde arbeid van vrouwen en ouderen stimuleren, zo niet verplichten. We schrijven zonnige nota’s over de grote morele betekenis van het geven van hulp aan naasten, maar vragen ons weinig af wat het inzetten van PGB’s –geld dus- met zorgrelaties doet (want PGB’s vergroten de keuzevrijheid van cliënten en dat heet ‘goed’ te zijn).

Does Europe Care?

Stel nu dat we ons realiseren dat we niet in de ideale zorgwereld leven omdat de hierboven geschetste kwesties heuse dilemma’s zijn, dan biedt de aanstaande conferentie “Does Europe Care?” een uitstekende gelegenheid om met elkaar het gesprek hierover aan te gaan.

Jan Willem Duyvendak

2 Reacties

om een reactie achter te laten

Cora Postema

25 maart 2011

Weten we eigenlijk wel wat mensen die langdurige zorg nodig hebben, wensen? Mij is het nog nooit gevraagd.
Ik kom alleen heel veel mensen tegen, die koste wat kost uit een verpleeghuis willen blijven. Ook als dat zou betekenen dat ze dan korter hebben te leven vanwege hogere 'risico's'.
In mijn ogen vraagt de vergroting van de inzet van mantelzorgers en vrijwilligers voor 'thuiszorg' een andere kijk op 'betaald werk'. Waarom is betaald werk meer waard dan 'zorgwerk' thuis? Als het zorgwerk naar een instelling wordt verplaatst, is het opeens wel betaald werk, en dan nog veel duurder ook. Zijn we er met elkaar niet bij gebaat zorgwerk in de thuissituatie op te waarderen naar wat het waard is: Vergroting van kwaliteit van leven.
Voor de zorgvrager omdat hij in eigen omgeving kan zijn, voor zorgverlener omdat deze maatschappelijk gewaardeerde zorg in de thuissituatie rust en voldoening geeft. Zorg voor elkaar als normaal onderdeel van het leven. En ook financieel net zo zeer gewaardeerd als 'institutionele zorg' of ander betaald werk. Alleen dan is het mogelijk om onze samenleving menselijk te houden.
En... misschien wat minder onnodig levensverlengende behandelingen als iemand eigenlijk al klaar is met 'leven'.
Laten we met elkaar de discussie eens aangaan over wat het ons waard is om te 'leven'.

olaf wijman

27 maart 2011

goed stuk!

Top