BLOG

Cliëntperspectief in Bestuursakkoord pijnlijk gemist

Cliëntperspectief in Bestuursakkoord pijnlijk gemist

Eindelijk ligt er een Bestuursakkoord tussen het Rijk en de medeoverheden. Maar voor hoelang? De VNG onderstreept heel nadrukkelijk dat het een ‘onderhandelaarsakkoord’ is. Steeds meer provincies en gemeenten laten inmiddels weten het akkoord niet te zullen steunen.

Zorgen

De gemeenten maken zich vooral zorgen over de bezuinigingen op de sociale werkvoorzieningen. Anderen wijzen daarnaast op het gebrek aan perspectief voor (thuiswonende) Wajongers. Terechte zorgen. Een groot deel kan niet participeren zonder begeleiding en ondersteuning in het zoeken naar en het behouden van werk.

Cliëntperspectief

Ik hoor echter nog maar weinig gemeenten hun zorgen uiten over de gevolgen van de decentralisatie van de begeleiding vanuit de AWBZ en van de Jeugdzorg. Of over de cumulatie van effecten van de verschillende maatregelen voor mensen met een beperking. In het Bestuursakkoord wordt weliswaar veel aandacht besteed aan de financiële aspecten van de maatregelen, maar daarbij gaat het vooral om de gemeentebegroting. Niet onbelangrijk om de nieuwe gemeentelijke taken goed te kunnen uitoefenen, maar het perspectief van de cliënt en zijn portemonnee wordt daarin pijnlijk gemist.

Waarborgen

Het cliëntperspectief zien we wel terug bij de vraag of in de decentralisatie van de begeleiding vanuit de AWBZ en van de Jeugdzorg voor specifieke groepen specifieke maatregelen moeten worden getroffen. Het lijkt een erkenning dat voor sommige groepen meer waarborgen nodig zijn dan alleen het Bestuursakkoordadagium ‘decentraliseren betekent loslaten’ en dus ‘maximale beleidsvrijheid’. Helaas worden partijen nog niet concreter dan het aankondigen van een onderzoek. Ook wordt er een onderzoek aangekondigd naar de vraag of het PGB de gemeenten niet onnodig beperkt. Vanuit cliëntperspectief is dat weinig bemoedigend.

Deelakkoorden

Het Bestuursakkoord betreft alleen ‘richtinggevende proces- en principeafspraken’, die verder worden uitgewerkt in deelakkoorden. Per deelakkoord wordt dan bezien welke maatschappelijke organisaties op welke wijze betrokken worden om de decentralisatie te laten slagen. Daarbij zullen de cliëntenorganisaties niet kunnen ontbreken. Maar de vraag is of dan nog aan de principes van het Bestuursakkoord gesleuteld kan worden. 

Jan de Vries, directeur MEE Nederland

Volg hem ook op Twitter

3 Reacties

om een reactie achter te laten

Anoniem

8 mei 2011

Het doel van het toekomstige systeem is juist dat cliënten geen aanspraak meer kunnen maken op zorg (dus in de toekomst bepaald het beschikbare budget of iemand zorg ontvangt), en dat er geen minimum landelijke kwaliteitseisen zijn en de bijbehorende controle (zodat het budget bepaald wat de kwaliteit van zorg is die geleverd wordt).

Politiek is dit aantrekkelijk omdat de landelijke politiek niet meer aansprakelijk is, en de gemeentepolitiek nauwelijks gecontroleerd wordt door de pers of op oppositie. Kortom dit akkoord is bedoeld om de kosten te drukken ook als dit ten koste gaat van toegang en kwaliteit. Dat is de gedachte. Dat is het idee.

Vervolgens zullen de gemeenten niet klagen omdat ze (1) veel meer geld krijgen, en (2) hierdoor centrale bezuinigingen kunnen afkopen. Ik denk dat het niemand helpt als we suggereren dat er andere doelen een rol spelen. Er is geen enkele reden om de denken dat de gemeente deze zorg beter kan verlenen dan de zorgkantoren. Maar soms moeten we pijnlijke dingen doen omdat er niet genoeg geld is om iedereen rechtvaardig en menswaardig te behandelen.

Peter van der Loo

9 mei 2011

Inderdaad, geen aandacht voor het clientenperspectief. Dat geldt niet alleen voor de ondersteuning van clienten, maar ook voor het organiseren van een collectieve stem. Met de decentralisatie zullen gemeenten en zorgverzekeraars dichter bij elkaar komen Als het goed is zullen zij op regionaal niveau het systeem van zorg en maatschappelijke participatie gaan invullen. Met die invulling van de decentralisatie neemt het belang van een stem van de client op het regionaal niveau toe. Maar juist nu is de kaalslag in volle gang. Regeer- en bestuursakkoord halen de verantwoordelijkheden voor het regionale zorgvragersbeleid weg bij provincies, die zich (uitzonderingen daargelaten) op dat gebied ook steeds meer teugtrekken. En de andere bestuurslagen voelen zich niet verantwoordelijk voor dit "bovenlokale" (gemeenten) maar " niet landelijke" (VWS) onderwerp.
Het paard achter de wagen, lijkt mij. Gezamenlijke actie lijtk mij geboden.

tjark reininga

9 mei 2011

het bestuursakkoord lijkt er inderdaad heel bewust op toegeschreven de discussie te beperken tot een financiële tussen de diverse Nederlandse bestuurslagen, met uitsluiting van degenen die van de uitkomsten afhankelijk zijn, de burgers. degenen die de burgers in dit proces moeten vertegenwoordigen (de politici) hebben al bij herhaling laten blijken daartoe onvoldoende bereid te zijn (of in staat, wat nog erger is). dat komt enerzijds doordat zij gevangen zitten in ons coalitiestelsel, anderzijds helaas omdat veel van hen niet meer namens hun kiezers optreden, maar namens de veel anoniemere publieke opinie.

de stelling dat dit proces voor de landelijke politiek aantrekkelijk is, omdat het die op afstand zet, is maar gedeeltelijk juist, en alleen op korte termijn. steeds weer zal blijken, zoals in de afgelopen jaren, dat de burger/kiezer bij geconstateerde misstanden of mislukkingen toch naar zijn landelijke vertegenwoordigers kijkt, en dat die maar beperkt weerstand kunnen bieden aan het verweer dat zij hun zeggenschap aan de lagere overheid, of de markt, of een andere partij, hebben overgedragen en er dus geen rechtvaardiging is voor verdere inmenging. zelfs liberalen ontkomen hier niet aan.

Top