BLOG

Ballotagecommissie toegangspoort nieuwe patiëntenvereniging

Ballotagecommissie toegangspoort nieuwe patiëntenvereniging

De minister heeft gesproken. We worden gehalveerd. Dat doet zeer. Vooral de koepels en de ouderenorganisaties worden ernstig financieel gekort. De pers is vilein: de patiëntenorganisaties hebben sinds 2006 weinig gepresteerd. Bij die wetswijziging hadden ze toch de macht kunnen grijpen! Of is de pers eerder objectief dan vilein?

Samenwerken

De minister maakt een paar goede punten. Dat wil overigens niet zeggen dat ze de hele waarheid in pacht heeft, maar daarover een ander keer. Ze vindt dat patiëntenorganisaties samen moeten werken. Dat klopt, want dat doen ze nauwelijks. ´Mijn´ Diabetesvereniging Nederland (DVN) is lid van de CG Raad en de NPCF. De samenwerking tussen die twee koepels lukt niet. Dat zijn niet alleen mijn woorden, maar conclusies van tientallen mensen die ik heb gesproken. Halveren van het aantal koepels – ook wel fusie genoemd – is een oplossing. In het bedrijfsleven is dat eenvoudig te regelen. In onze branche gaan er jaren over heen. En dat terwijl je hiervoor geen Nederlandse Mededingingsautoriteit (NMa) nodig hebt.

Service level agreement

De patiëntenorganisaties moeten natuurlijk flink presteren (volle waarheid). Ze dienen met beroepsgroepen de kwaliteit van zorg vast te stellen. Ze moeten de zorgverzekeraars aansporen om die kwaliteit in te kopen. Ze moeten onderzoek doen naar de geleverde zorgkwaliteit en deze weer bespreekbaar maken. Dat is een waarheid als een koe. Daarvoor is geen vrijblijvende subsidie nodig maar een service level agreement met de overheid of de zorgverzekeraars. Met zo´n beleid zou Schippers geen halve maatregelen nemen.

Zelfreflectie

Patiëntenorganisaties wijzen veel naar anderen. De overheid, de farmacie, de verzekeraars en de zorgaanbieders krijgen hun kritiek te verduren. En terecht, want er kan veel beter. Helemaal waar. Toch past hier zelfreflectie en relativering. De zorg in Nederland is één van de beste ter wereld. En dat is beslist te danken aan de inspanningen van al die stakeholders. Weer zo´n Hollandsche waarheid. In Nederland zijn overigens veel koeien.

Zelfreflectie is pijnlijk. Van (wederom) tientallen gesprekspartners krijg ik het bericht dat mijn achterban´eet, drinkt, rookt en zit´. Dat is juist, want diabetes type 2 evenals sommige andere chronische aandoeningen ontwikkelt zich sneller bij ongezond leven. En type 2 groeit met de dag.

Preventie en lifestyle

Ik stel mij de enorme toegevoegde waarde voor van een nieuwe patiëntenvereniging die niet alleen na diagnose aan gezondheid werkt, maar ook en vooral daarvoor. Je mag pas lid worden als een ballotagecommissie je daarvoor vanwege je lifestyle geschikt acht. Stel dat dit lukt! Zorgkosten verminderen. Maatschappelijke participatie neemt toe. Mensen zijn gelukkiger. En een enorme financiële opbrengst, tenminste een verdubbeling van het oorspronkelijke budget voor de patiëntenbeweging. Wij zijn dus nogal kosteneffectief.

Discipline

Is het leuk om lid te worden van zo’n nieuw type vereniging? Leuk is hier niet het goede woord. Ik verwacht dat het de nieuwe leden voldoening biedt. Ze tonen immers discipline en daar mag je trots op zijn. En het levert meer op. Ze kunnen gemiddeld gesproken langer leven en met minder complicaties. Misschien zijn er zorgverzekeraars die korting op de polis geven.

Nieuw soort D-day

Haakt u als lezer nu aan of af? Zulke strijdvaardige taal is in Nederland toch niet helemaal gepast? We moeten immers solidair zijn! De laatste decennia’s drongen diverse vijanden zich op: kernenergie, kernwapens, El Qaida, een virus. Een derde wereldoorlog leek dichtbij. Inmiddels bereiken we wereldwijd de onvoorstelbare grens van een half miljard mensen met diabetes. Er is een nieuw soort D-day nodig.

Zelf doen

We gaan samen werken, ondernemen, lef tonen en Den Haag overbodig maken. Zelfreflectie leert dat je soms moet erkennen dat je zelf de oorzaak van het probleem bent. Dan moet je je ook tot uiterste inspannen voor de eigen oplossing daarvan. Laat de minister dan maar praten over verbeteringen. Wij doen het. De minister heeft gelijk en wij krijgen het. Pijnlijk of weldadig?

Maarten Ploeg

8 Reacties

om een reactie achter te laten

Martijn Klem

10 juni 2011

Ik onderschrijf de gedachte dat de bezuinigingen moeten leiden tot zelfreflectie. Niet pruilen, maar aan het werk. Wie de mond vol heeft van 'eigen regie', mag best het heft in eigen hand nemen. (En tegelijkertijd duidelijk maken dat dit kabinet blijkbaar gehandicapten niet belangrijk genoeg vindt om hun het minimum aan zorg en ondersteuning te geven.)

Nog wel een belangrijke nuancering op je prikkelende voorbeeld van ballotage en lifestyle. Dit kan ook averechts werken. Ik werk voor de meer dan 50.000 Nederlanders met een aangeboren motorische beperking. Die worden soms ziek van de preventieprogramma's en de nadruk op gezond leven: konden zij maar gezond leven. Maar nee: zij werken harder dan de meeste anderen voor een leefbaar bestaan in de maatschappij, en worden nu als dank financieel en -dus- sociaal verder naar de marge geduwd. Dan is de nadruk op lifestyle en gezond soms pijnlijk.

Voor ons als patientenbeweging betekent deze trend wel dat wij meer dan ooit een meerwaarde kunnen hebben voor onze leden. Op creatieve en pragmatische wijze kijken hoe we zoveel mogelijk kunnen betekenen voor de meer dan 50.000 motorisch gehandicapten, en wel op een manier die ook op lange termijn financieel deugdelijk is.

Mocht je eens van gedachten willen wisselen, graag: klem@bosk.nl

Martijn Klem
Directeur van de BOSK, Vereniging van motorisch gehandicapten en hun ouders

Anoniem

10 juni 2011

Onzin. Het veranderen van gewoonten is bijzonder moeilijk en het lidmaatschap van een patiëntenvereniging is onvoldoende waard om een verandering af te dwingen. Het enige wat er gebeurd is dat iedereen met een gezonde levensstijl lid blijft en dat de rest afhaakt. Netto effect 0.

De kritiek in de pers was gericht op het totale falen van patiëntenverenigingen als belangenbehartiger. Het sterkste voorbeeld is toch wel de kwaliteitsmeting in Nederland. De patiëntenverenigingen hebben het laten gebeuren dat er honderden nietszeggende procesindicatoren worden verzameld, terwijl alle internationaal gevalideerde uitkomstindicatoren die van belang zijn voor patiënten niet worden gerapporteerd.

Met dit gedrag wordt de concurrentie tussen ziekenhuizen gereduceerd tot concurrentie op kosten, ten koste van kwaliteit. Het ontbreken van uitkomstindicatoren kost mensenlevens, zoals Carol Propper heeft aangetoond. En de patiëntenverenigingen, die hebben nu bloed aan hun handen.

Rob Adolfsen

11 juni 2011

@maarten, Jouw betoog/blog is mij uit het hart gegrepen. Ben zelf druk doende om te onderzoeken of een nieuwe zorgverzekeraar in het leven geroepen kan worden, die gedragsverandering als doel heeft (zie: www.zorgaspect.nl). Het gaat hierbij niet alleen om gezonde burgers maar ook om burgers met een ziekte en/of aandoening, al dan niet chronisch. In beide gevallen is namelijk de houding t.o.v. de gezondheidszorg (juiste zorg, juiste moment, juiste hoeveelheid, juiste kwaliteit) en een zo gezond mogelijk leven (therapietrouw, preventie, advies vragen, lifestyle) bepalend of het toegekende budget uit het vereveningssysteem al dan niet toereikend is voor de betreffende groep wel willenden. Ook zouden de verzekerden een goede inspraak moeten hebben in de handelswijze van de betreffende verzekeraar.

Patricia Huijbregts

14 juni 2011

Maarten Ploeg schetst een wenkend perspectief...

cora postema

14 juni 2011

Dank je Maarten. Daar knap ik helemaal van op!

Bakker-Boone

16 juni 2011

Misschien is het een gedachte om op basis van comorbiditeitsaspecten te gaan samenwerken? Zeker op het gebied van preventie zouden daar mooie resultaten te halen moeten zijn. Los daarvan kan de ApneuVereniging een goede bijdrage leveren als het gaat om kwaliteitsmeting. Dit heeft echter alleen kans van slagen als het ziektespecifiek wordt aangepakt. Wij meten elk jaar het navolgen van de ontwikkelde CBO-richtlijn voor apneu; het ene jaar door de patiënt naar zijn bevindingen te vragen en het andere jaar de klinieken te vragen naar hun aanpak. Dit heeft tot resultaat dat wij door klinieken worden gevraagd langs te komen als zij hun organisatie hebben verbeterd en door de ziektekostenverzekeraars als zij hun pakket gaan samenstellen voor het komende jaar (hoogzomer, maar we gaan graag). En dat alles door vrijwiligers... Met plezier!

Neels

7 september 2011

Ik zou graag patientenvernigingen zien waar de patient centraal staat (en dus ook grotendeels door de patient betaald worden).
Pas dan zullen ze hun belangrijke rol ten volle kunnen vervullen.
Maar dat is wel ongemakkelijker dan lobbyen bij de overheid natuurlijk!

atklnSAH

10 maart 2012

1: Een beetje kurlkataraie mythe, Het kost ons niks als wij de Grieken er uitgooien . Je verzwijgt het feit dat het ons in het voorjaar van 2010 minder dan nu zou hebben gekost om de Grieken er uit te gooien. Extrapolerend kan je vermoeden dat doormodderen steeds meer geld gaat kosten.Maar eigenlijk is Griekenland helemaal geen groot probleem. Die comateuze economie kunnen we best tot in het oneindige aan het infuus in leven blijven houden. Ook Spanje, Portugal, Ierland en Belgieb zijn niet zulke grote problemen, afzonderlijk gezien. Bij elkaar opgeteld zijn deze probleempjes wel gevaarlijk. Maar het grote probleem is Italieb, en haar grote crediteur Frankrijk.Die problemen zijn alleen maar gegroeid in de laatste twee jaar omdat men geen maatregelen nam. En dat kwam omdat Griekenland alleen maar beloond werd voor het genereuze geldsmijten. Een bankroet voor Griekenland twee jaar geleden, of desnoods 1 jaar geleden, had de Italianen, Fransen, Spanjaarden, Portugezen, Ieren, en Belgen aan het denken en hervormen gezet. Maar dat gebeurde niet, zodat de problemen nu helemaal onbeheersbaar zijn. Nou ja, het wordt nog veel erger, want onze politici blijven pappen en nahouden. De nadruk op Griekenland in de media is een afleidingsmanoeuvre voor het complete falen van de EU en onze casinopolitici. Het belangrijke aspect van de Griekse crisis is dat het EU geschutter de komende Grote Italiaans-Franse Crisis heeft veroorzaakt.5: De kosten van het opbreken van de eurozone vallen helemaal niet goed uit te rekenen middels allerlei tabellen met schuldposities, begrotingstekorten, economische activiteit etc. De veronderstellingen waarop dit soort kosten/batenanalyses gebaseerd zijn klopten in het verleden van geen kant, en er is geen enkele reden om aan te nemen dat het nu opeens beter zal gaan. Geldproblemen los je niet met geld op. Drugsverslaafden en gokverslaafden moet je niet steeds geld blijven geven. Je moet op een gegeven moment je verlies nemen, en je plechtig voornemen nooit meer goedgelovig je portemonnee uit handen te geven.5c: We hebben al lang heel veel afgedwongen van ClubMed; we kregen allerlei prachtige goudomrande verdragen en mooie beloften. Er kwam helemaal niets van terecht. Er is geen enkele garantie dat strenge voorwaarden nu opeens we8l zouden gaan werken. Dit tweette ik in het voorjaar van 2010 al aan De Jager. Hij bleef toen stil. Jammer, want anders waren we nu voor voor tientallen miljarden minder het schip in gegaan.7c: Duitse banken en pensioenfondsen hebben een paar jaar hoge rente gekregen op obligaties van Club Med landen. Dit voordeeltje bestaat, maar de kosten van de afwaardering zijn hoger, dus netto zullen de banken er geen voordeel van hebben gehad. Of toch wel, want onze politici gaan de onomvalbare banken ontzien; men zal de de belastingbetaler verder gaan uitpersen, en de geldpersen nog harder laten draaien7d: Duitsland heeft in 2002 op Schrf6der gestemd, en die wilde in 2003 heel socialistisch wat meer uitgeven zodat het tekort uitkwam boven de toegestane 3%. Om dat mogelijk te maken blies hij met Frankrijk het stabiliteitspact op. En toen was het hek van de dam. Heel Club Med ging nog harder de boel belazeren, want alle controle was opgeheven. Prachtig om te zien dat de Duitsers nu honderden miljarden moeten aderlaten vanwege hun socialistische voorkeur van 9 jaar geleden. Het moest toch eerlijker? Ook Nederland verdient niet beter, want we trapten allemaal in de loze beloften van Zalm voor een stabiele Euro; we hadden voor onszelf een keiharde exitstrategie moeten afspreken; dan hadden we hooguit 2 jaar met Euromuntjes betaald.10: Argentinieb ging in 2001 bankroet, nam stevige maatregelen, en kwam er snel zelf bovenop. Zo'n bankroet is het enige werkbare plan voor Griekenland, omdat alle andere constructies blijven falen zoals ze tot nu toe gefaald hebben. De Grieken zien ook terecht geen noodzaak om de tering naar de nering te zetten; Duitsland en Nederland blijven toch wel betalen. We hebben de Grieken en andere Club Medders niets te verwijten: het is een beetje hun cultuur, en die moeten wij respecteren en begrijpen. We zouden moeten leren dat we opdraaien voor onze eigen stommiteiten, en dat we nooit meer moeten stemmen op EU-minnende politici.

Top