BLOG

Hoe heeft het zover kunnen komen?

Hoe heeft het zover kunnen komen?

Met deze vraag kopte het over het algemeen toch genuanceerde NRC vorige week. Dit kon overal over gaan, maar het laatste waar ik aan dacht was de zorg.

Hoe heeft het zover kunnen komen? Personeel en bewoners geschrokken van het vernietigende rapport van de inspectie. Vijftien instellingen onder verscherpt toezicht, waaronder natuurlijk ook het Maasstad Ziekenhuis in Rotterdam. De vraag “hoe kon het zo ver komen” in is mijn ogen een retorische vraag. Iedereen die in de zorg werkzaam is of er mee te maken heeft of heeft gehad, iedereen dus, weet hoe het zo ver kan komen. Wat mij veel meer bezig houdt, is de vraag waarom we blijven schrijven hoe het allemaal gekomen is, maar steeds weer onvoldoende in staat zijn om het tij te keren. Kunnen we het niet of willen we het niet?

Klaagmuur

Ik word er inmiddels ook beetje moe van. Met afkeer lees ik dat het Joodse zorgcentrum Beth Shalom in Amsterdam de afgelopen jaren tonnen bezuinigd heeft. Van de negen managers (er werken in totaal 200 mensen) zijn er nog vijf over en voor opleidingen is steeds minder geld beschikbaar. Het hele stuk heeft de kenmerken van een Klaagmuur, om maar in Joodse termen te spreken. Een never ending story die de burger, of mij toch in ieder geval, weinig moed geeft.

Creativiteit

Toch ben ik er van overtuigd dat iedereen die in de zorg werkt het graag anders en beter wil. Ik vrees dat het dus niet om willen gaat, maar om kunnen. En dan niet ‘kunnen’ in de zin van competenties, maar ‘kunnen’ in de betekenis van veranderen. We dreigen vast te lopen, er worden stokken in het wiel gestoken en de brandstof raakt op. Hoe heeft het zover kunnen komen? Uitgerekend nu de handen in elkaar geslagen moeten worden, de krachten gebundeld en de creativiteit uit de kast.

Scholing

Er moet een nieuwe kop in de krant. De kop moet luiden “de zorg moet veranderen”. We moeten meer gaan doen met minder en inderdaad, soms moet het ook beter, maar vooral slimmer en samen. We zullen dus moeten inzetten op scholing in plaats van bezuinigingen. We kunnen niet langer toestaan dat professionals zich onprofessioneel gedragen, schaarste is hiervoor geen excuus. Een collega zei me laats dat op haar afdeling klagen is toegestaan, mits er twee oplossingen worden bijgeleverd, en…het werkt!

Andere orde

Skipr zelf geeft een prachtig voorbeeld met het boekje “Onder zeil”. Een indringend relaas van menselijk falen, maar ook een prachtig voorbeeld voor ons allen over het vervolg. Hoe het heeft kunnen gebeuren is één ding, wat we er aan doen is van een totaal andere orde en daar moet het de komende jaren over gaan. En wie hier geen zin in heeft?  Die moet een andere baan zoeken, ver weg van de zorg!

Marian Kaljouw
voorzitter V&VN

4 Reacties

om een reactie achter te laten

ANH Jansen

11 augustus 2011

Een eerste verandering ten goede is een heel simpele en die kunnen de leden van de V&VN zelf doorvoeren: per heden de handen wassen en de sinds 1842 ingevoerde hygiene maatregelen naleven.

En vervolgens de doorligwonden voorkomen.

En dan ook maar de ondervoeding in verpleeg, verzorging en ziekenhuizen.

Allemaal heel simpel op te lossen en te voorkomen.

Alleen al naleving van de hygiene voorschriften levert een kwaliteitsverbetering op met een gelijktijdige kostenverlaging waarvan de Minister alleen maar kan dromen.

Hoe komt het nou dat de leden en niet-leden van de V&VN dit nog steeds niet doen?

Een prikkel inbouwen wellicht?

Degenen die het nog steeds weigeren het lidmaatschap van de V&VN onthouden. Dat zal een fikse positieve prikkel geven.

Change, Yes we can! Gewoon een kwestie van doen.

Voor de rest loopt deze voorzitter geheel aan het handje van de Minister. Met haar carriere komt het zo wel goed.

Geld is geen probleem, hebben de economen van het CPB allemaal uitgerekend. Ook het personeel is geen probleem: gewoon een kwestie van de grenzen open stellen voor jonge gemotiveerde verpleegkundigen e.d.

E.a. komt de spreiding van werk en inkomen wereldwijd ten goede.

De eigen Volk eerst gedachte op de vuilnishoop.

Dat zou nog eens een verandering zijn.

Wit

11 augustus 2011

Ik heb nu toch écht de indruk dat er een partij boter op een hoofd loskomt.. Hoevaak en hoeveel leden en niet leden van VenVN hebben sinds de oprichting van de AVVV en later VenVN al aan de kwalieitsbel getrokken?

Hoevaak en hoeveel zorgprofs hebben noodsignalen afgegeven aan de AVVV, LEVV en VenVN? Ik lees de vakliteratuur al sinds 1981 en nog steeds kom ik dezelfde informaie over kansop doorliggen, ondervoeding en dood door onveilige situaties tegen.

Hoe dat komt? Te weining zelfreflectie en een systematiek vanVWS,via Inspectie tot VenVN richtng zorgprofs die het toelaten dat je er altijd mee weg kan komen. Geef je feedback op collega's, RvT of RVB: dan heb je een intercollegiaal probleem. Alle feedback wordt persoonlijk aangetrokken, dé cultuur van de zorg.

Hoekon het zover komen? Gewoon, door met z'n allen de kop weg te draaien als de eigen verantwoordelijkheid genomen moest worden...

Deze voorzitter komt ook op werkbezoek in ziekenhuizen: ziet bijvooreeld ook dat afdelingen geen sluizen hebben als er geisoleerd verpleegd moet worden. Maastad ZH staat op de kaart, maar het had ieder Ziekenhuis kunnen zijn.

Niet geweten? Hoe kon het zover komen?

Iets met hand en eigen boezem!
Typisch weer een geval van er zelf mee weg proberen te komen!

Joke Zwanikken -Leenders

12 augustus 2011

Het allerbelangrijkste is voor zij die werken in de zorg,
Iedereen.

De patiënt,die ziek is ,professioneel,helpen.


Rietje

13 augustus 2011

Laten we dan ook de professionals in die zorg behandelen als prof's, door ze regelmatig de kans te geven om zich te bij en te nascholen en vervolgens ze ook loon naar werken (en daarbij zou prestatiebeloning geen vies woord mogen zijn) te geven

Top