BLOG

Ggz wordt op oneigenlijke gronden apart gezet

Ggz wordt op oneigenlijke gronden apart gezet

Albert Camus schreef ooit, dat zelfmoord het laatste onopgeloste filosofische raadsel was. Een diepe gedachte. Maar wel één die tekort doet aan het feit dat suicide nogal eens de dodelijke afloop van een ernstige ziekte, zoals manische depressiviteit, betekent.

Benadering

Het is opvallend hoe vaak een rechttoe, rechtaan benadering ontbreekt als het over psychische ziekten gaat. Toen ik tijdens een college eens vertelde dat 1 op de 5 Nederlanders tijdens zijn volwassen leven een beroep doet op de ggz, liet een van de studenten zich ontvallen “Lieve help, wat zegt dat wel niet van ons land”. Het antwoord luidt natuurlijk: net zo veel als het feit  dat rond 2020 1 op de 3 Nederlanders kanker zal krijgen. Ons brein is gewoon een orgaan, net als onze darmen of longen. Een zeer gecompliceerd orgaan, waarvan we nog lang niet alles ontrafeld hebben. Maar desalniettemin een orgaan. Dat mankementen kan vertonen, net als een maag, of de huid.

Feitelijkheden ontbreken

Helaas ontbreekt het in het publieke debat veel te vaak aan dit soort feitelijkheid, tot aan de landelijke politiek aan toe. Het trieste gevolg daarvan is dat de ggz regelmatig op volstrekt oneigenlijke gronden apart wordt gezet. Meest schrijnende voorbeeld is natuurlijk de eigen bijdrage van 200 euro die patiënten van psychiaters in 2012 moeten gaan betalen, en patiënten van alle andere medisch specialisten niet.

Jeugd-ggz

Maar kijk ook naar de jeugd-ggz. Het aantal kinderen met cara is in ons land de afgelopen decennia ongeveer vertienvoudigd. Dat heeft alles te maken met eet- en leefgewoonten, en de enorme toename van fijnstof in de lucht. Toch is er geen politicus die het astronomisch gestegen aantal behandelingen van cara wegzet als ‘overbodige medicalisering’; iets dat de jeugd-ggz met grote regelmaat over zich heen krijgt. Terwijl de jeugd-ggz zo’n 150.000 patiënten in behandeling heeft; dat is 3 procent van alle kinderen. Geen Kamerlid dat het sterk groeiende probleem van rottende kindergebitten denkt op te lossen door alle tandartsen onder gemeentelijke bekostiging te brengen. De jeugd-ggz wordt zonder fatsoenlijke onderbouwing op één hoop gegooid met ernstige opvoedproblemen en kindermishandeling.

Exacte wetenschap?

Elke oncoloog kan uitleggen dat de grens tussen woekerende cellen en kanker heel lastig te trekken is. Toch wordt vaak de indruk gewekt dat somatische zorg een exacte wetenschap is, en alleen de grenzen van de ggz multi-interpretabel zijn. De werkelijkheid is anders. Mensen zijn nu eenmaal geen machines. Goede diagnostiek is voor vele aandoeningen een zeer ingewikkelde zaak, dat lang zoeken en uitsluiten via trial and error vergt.

Privacy

Het wegzetten van de ggz in een eigen hoek zie je ook bij het thema privacy. Voorstanders van het vermelden van een dbc-code voor ggz op de afrekening naar de zorgverzekeraar, zijn door critici publiekelijk uitgemaakt voor alles wat mooi en lelijk is. Alsof een psychische aandoening iets is om je erger voor te schamen dan schimmelnagels, parasieten in je darmen of een geslachtsziekte. Privacy in de zorg is gewoon altijd voor iedereen een zeer groot goed. Het apart zetten van de ggz versterkt alleen maar het taboe.

Brede blok

Ondertussen leert de praktijk in de gezondheidszorg dat er in preventie én behandeling enorme besparingen zijn te behalen als artsen meer integraal naar mensen kijken. Er is een veel grotere samenhang tussen psychische en lichamelijke klachten dan nu wordt onderkend. Dat gebrek aan een brede blik vergroot niet alleen onnodig leed bij mensen, het jaagt ook nodeloos de kosten op.

Ons brein

Om terug te keren naar de filosofie: cogito ergo sum, het uitgangspunt van Descartes, was een dramatische vergissing. Ons brein is niet het wezen van onze identiteit, en ons lichaam slechts een transportmiddel van ons brein. Ons brein is een orgaan, dat integraal onderdeel is van ons lichaam. Descartes kunnen we dat niet kwalijk nemen. Hij wist niets van DNA, hormonen, eiwitplaque en MRI-scans. Nu we die kennis allemaal wél hebben, is het de hoogste tijd om de ggz in alle nuchterheid te waarderen voor wat hij waard is. Zeker politici en beleidsmakers horen hun beslissingen niet te baseren op mythen, achterhaalde ideeën en vooroordelen, maar op de werkelijkheid en de feiten anno 2011.

Marleen Barth

7 Reacties

om een reactie achter te laten

Anoniem

29 september 2011

"Ons brein is gewoon een orgaan, net als onze darmen of longen" is, zo gesteld, een ondiepe gedachte, die tekort doet aan zwaar en diep nadenken over de vraag of dat wel zo is.

We kunnen blij voor iemand zijn dat zij zich gerust waant in de stelligheid dat je over de moeilijke vragen in dit leven heen kunt stappen door ze te negeren.

Het is wel triest dat iemand die meent dat b.v. het Cogito ergo sum betekent dat het brein het wezen van onze identiteit zou zijn ergens het roer zou mogen vasthouden.

Mitrasing

29 september 2011

Een filosoof durft ten minste alles te doordenken, ook zichzelf. Wanneer begint Marleen daar mee?

Mengelberg

29 september 2011

Mevrouw Barth, voorzitter van GGZ Nederland, meent dat het denken van Camus "te kort doet", en dat van Descartes op een "dramatische vergissing" berust. Zij houdt ons haar eigen filosofie voor, namelijk "ons brein is gewoon een orgaan, net als onze darmen of longen". Arme GGZ Nederland.

ANH Jansen

29 september 2011

Jeugd en studietijd

Marleen Barth werd geboren op 21 maart 1964 in Den Helder in de provincie Noord-Holland in Nederland. Haar vader was adjunct-directeur van een sociale dienst.[1] Haar ouders waren eerst gereformeerd en Barth is ook in de gereformeerde kerk gedoopt. Begin jaren 70 bekeerden haar ouders zich tot het katholicisme.[2]

Barth ging naar de lagere school in Den Helder, eerst een jaar naar een protestants-christelijke lagere school en na de bekering naar een rooms-katholieke lagere school.[1][2] Van 1976 tot 1983 deed zij ongedeeld vwo aan het rooms-katholieke Han Fortmann College in Heerhugowaard. Ze studeerde van 1983 tot 1989 politicologie aan de Universiteit van Amsterdam en behaalde haar diploma cum laude.[1]

In 1986, tijdens haar studie, werd ze lid van de Partij van de Arbeid.[1]

Van 2002 tot 2004 werkte zij als zelfstandig consultant. Vanaf maart 2003 zit zij voor de PvdA in de Provinciale Staten van Noord-Holland. Vanaf deze datum vervulde zij ook fractievoorzitterschap totdat zij op 1 januari 2005 voorzitter werd van de Onderwijsbond CNV. Sinds 1 mei 2008 is zij voorzitter van GGZ Nederland.

De katholieke Barth vervult daarnaast ook een zestiental nevenfuncties, waaronder voorzitter van de Nationale Vereniging De Zonnebloem, voorzitter van de Banning Werkgemeenschap voor de PvdA en een SER-lidmaatschap.[1]

Barth is rooms-katholiek en naar eigen zeggen is geloof voor haar heel belangrijk. In 2008 zei ze in een interview: "[I]n de politiek moet je oppassen met de mate waarin je je geloof al te veel als leidraad gebruik. Het is een inspiratie, de Bijbel is geen verkiezingsprogramma."[11]

-----En van het een komt het ander.

Anoniem

30 september 2011

Mevrouw Barth stond 2 weken geleden breed glimlachend op het aasgieren akkoord van 850 mlijoen voor het oppimpen van het kadaver van de instellingszorg.
850 miljoen weggegooid geld , voor
1) banen die er niet komen ,
2) voor opleidingen die van MBO-ers geen HBO-ers maken
3) reserve potten opgebouwd om de onbewoonbaarheids klap op te vangen bij de invoering van scheiden van wonen en zorg

en om deze verkeerde PVV hobby te financieren wordt o.a. het PGB weggegooid

Clienten willen niet in een verpleeghuis maar zo lang mogelijk thuis wonen , de verpleeghuis / verblijfssector is niet de oplossing voor 96% van alle ouderen en beperkten

Heertje

2 oktober 2011

Mevrouw Marleen Barth is een schoolvoorbeeld van een permanente handelwijze, die haaks staat op haar politieke en godsdienstige uitgangspunten. In een vorige positie heeft zij een cruciale bijdrage geleverd aan de voortschrijding van de verloedering en dehumanisering van het basis-en voortgezet onderwijs, een proces dat eerst nu tot staan wordt gebracht. In haar huidige positie doet zij actief mee met het vervolgen van psychiatrische patienten die hun privacy gewaarborgd wensen te zien en van psychiaters die weigeren hun beroepsgeheim te schenden door medisch-vertrouwelijke gegevens aan de openbaarheid prijs te geven. Speciaal voor Joodse oorlogsslachtoffers, maar zeker niet alleen voor hen, is deze dehumaniserende, "bevel is bevel" houding, van een klassieke potentaat, die wortelt in haar eigen benarde biografie, een bron van psychisch leed voor patienten en psychiaters.
Gelukkig wordt er weer werk geleverd.

laheij klijn

2 oktober 2011

Beste mensen, sinds kort ben ik voorzitter in verschillende cliëntenraden. Met veel genoegen lees ik wat er zoal geschreven wordt over allerlei onderwerpen. Dit is de eerste keer dat ik reageer, eigenlijk om te kijken of het mij lukt. Claire

Top