BLOG

In de reiskoffer na IHI-kwaliteitscongres

In de reiskoffer na IHI-kwaliteitscongres

Terug na vier dagen onderdompeling in het grootste kwaliteitscongres ter wereld. Het jaarlijkse IHI-congres in Orlando trok dit jaar zo'n 5.800 deelnemers, een logistiek huzarenstukje dat gladjes verliep. Dat is nog eens kwaliteit!

Uit de vele workshops, mini-courses, lezingen en de minstens zo belangrijke onderlinge gesprekken neem ik een eigen selectie van drie thema's mee terug in de reiskoffer naar Nederland. Namelijk veel meer doen met, voor en aan het klantenperspectief, nieuwe wegen om de tsunami aan chronische ziekten het hoofd te bieden en de organisatorische aanpak waarbij kwaliteitsverbetering en kostenbeheersing hand in hand gaan. Interessant genoeg leven deze thema's in bijna alle landen, wij staan niet alleen.

 

Story telling

Overal wordt gewerkt aan de omslag van een aanbod- naar een klantgedreven systeem. In Amerika verschuift de definitie van klant voorts van patiënt naar familie, met name bij leefstijlgerelateerde problematiek. Het verhaal van een patiënt wordt steeds meer de hefboom om vastlopende organisaties en systemen te kantelen. IHI-boegbeeld Maureen Bisognano is daarin een meester. Ze opende met haar inspirerende story telling niet alleen het congres zelf, maar verzorgde ook een speciale slotsessie voor circa 35 Nederlandse deelnemers. Voor haar is story telling over een patiënt een managementstijl geworden om verandering te initiëren, partijen bij elkaar te brengen en teams aan het werk te zetten. Niet alleen om die ene patiënt te helpen, maar om de onderliggende barrières voor de hele groep patiënten aan te pakken.
Een concreet patiëntverhaal zegt veel meer dan vele strategische plannen bij elkaar. Dat bleek ook bij de speech van parkinsonpatiënt Michael J. Fox, die nu merkbaar achteruit gaat, maar met zijn onderzoekstichting positief de strijd blijft aangaan. Nog aansprekender was het verhaal van Navy SEAL Eric Greitens, oprichter van The Mission Continues. Deze stichting ondersteunt gewonde en gehandicapt geraakte veteranen met fellowships om een nieuwe weg te ontdekken als betekenisvol burger ('citizen leadership').

 

Nieuwe wegen in chronische zorg

De chronische zorg moet af van zijn apart georganiseerde 'straten' per ziektebeeld. Comorbiditeit wordt de nieuwe corebusiness. Internationale cijfers spreken boekdelen: 65 tot 75 procent van de copd-patiënten heeft nog een of meer andere diagnoses, bij diabetes is dat 85 procent en bij dementie zelf 90 tot 95 procent. Inzicht in de totale patient journey is cruciaal bij comorbiditeit.
Om daarvoor duurzaam houdbare zorg te garanderen zullen we heel anders moeten gaan werken. De eis is een sterke combinatie van preventie, leefstijlinterventies, zelfmanagement, een sterke eerste lijn en intersectorale verbindingen rondom doelgroepen zoals obese kinderen, dementerende ouderen, werkende diabeten en copd-patiënten.
Dit alles vanuit een public health- of populatiebenadering met 'harde' data over cliënt, leefmilieu en gebruik van alle zorg- en dienstverlening. Dat zit natuurlijk in een elektronisch dossier, het liefst in handen van de patiënt zelf. Mooie internationale voorbeelden tijdens het congres maken duidelijk dat Nederland hierin ernstig achterop raakt en mede daardoor suboptimale zorg levert.
Frieden biedt een interesseante Health Impact Pyramid om te laten zien dat interventies in omgeving, leefstijl en sociaal-economische factoren (drie onderste lagen van zijn piramide) essentieel zijn om eventuele klinische interventies en gezondheidsvoorlichting (bovenste twee lagen) beter te laten renderen. IHI-president/CEO Bisognano maakte dat concreet met een diabetesproject uit het Zweedse Jönköping: je gaat naar het ziekenhuis om te leren koken, niet zozeer voor een behandeling. Dat levert een hele andere kijk op chronische zorg!

 

Organiseren van uitkomsten

Een workshop met Sir John Oldham is een genot. Al in 2009 publiceerde hij in de JAMA zijn vergelijking 'evidence + improvement methods + human factors = outcomes'. Van hem de volgende bouwstenen voor grote systeemverandering die zo nodig is voor chronische zorg. Schep allereerst een duidelijke visie over de reden en koers van de verandering, narratief onderbouwd met de benodigde waarden, de beoogde voordelen, maar ook houvast om angsten en onzekerheden weg te nemen. Verbind je met de stakeholders en opinieleiders, door die te segmenteren naar hun mate van steun (positief – negatief) en invloed (klein – groot) en daarop acties in te zetten. Creëer vervolgens een stimulerende omgeving, met de juiste omgangsvormen en gedragsregels, in een beweging met mensen die de onderliggende principes van sociale en psychologische verandering begrijpen, bevorderen en verspreiden. Zorg voor een systematische overdracht van kennis, evidence, best practises en harde data, in een infrastructuur die systematische verspreiding borgt, ook naar achterblijvers (Roger’s curve!). Communiceer alles zeven keer op zeven verschillende manieren, in simpele bewoordingen en bekrachtigende visualisering, steeds vanuit het perspectief van de ontvangers die de boodschap zelf ook weer moeten kunnen doorgeven. Houd de koers en beweging vast door gedisciplineerd en stevig de voortgang te meten en met grote periodiciteit steeds de resultaten kwantitatief en narratief te tonen. Breng de ‘volgers’ in contact met de mensen die al succes bereikten. Maak hun eigen stappen zichtbaar voor de omgeving, zo verspreidt het verander- en resultaatsvirus zich steeds verder. Werk aan de winkel in Nederland!

Robbert Huijsman werkt sinds 18 juli als senior manager Kwaliteit en Innovatie bij de divisie Zorg & Gezondheid van Achmea.

4 Reacties

om een reactie achter te laten

Bybau

13 december 2011

Wat een interessante blog weer! Motiveert en inspireert om zelf ook na te denken over hoe vorm te geven aan kwaliteitsverbetering in de zorg.

Anoniem

13 december 2011

Ik heb ook les gehad van Maureen Bisognano en mijn conclusie was dat enig abstractievermogen en begrip van tegengestelde belangen binnen een ziekenhuis haar vreemd waren. Tja, dan kun je makkelijk bevlogen en optimistisch zijn.

van mechelen

13 december 2011

Dit klinkt als muziek in de oren. Dat is kwaliteit. Die kan niet zonder patiëntenperspectief. Ik heb top-kwaliteitsprogramma's in Nederland gezien die niet verder kwamen dan iso-basis: dat de juiste patiënt aan het juiste been geholpen wordt met de juiste medicatie. Als je dat niet beheerst zou je niet eens mee mogen spelen. Maar daar staan we nu kennelijk. Wat natuurlijk echt nodig is, horen we hierboven. Dit jaar onderzoek afgesloten onder patiënten met slaapapneu. Door onderdiagnose was het merendeel inmiddels multi-ziek en had een trackrecord van 5-8 jaar door het medische circuit (zonder adequate diagnose en behandeling). Wij zijn met enkele geïnteresseerde slaapklinieken pilots gestart: behandel niet de osas maar de patiënt. (Anders wordt iemand niet of onvoldoende geholpen/gezond). Veel bijval. Maar moeizaam te realiseren in Nederlandse maatschapstructuur en gesteggel tussen ZH en 1e lijn.

Theo Schraven

13 december 2011

Dat is pas kennis delen! Dank en compliment voor informatieve en inhoudelijke stuk dat meer verdient dan een column.
De narratieve benadering mag ook meer aan toezicht- en bestuurstafel en past bij nieuwe vormen van kennisontwikkeling. 'patient in the boardroom' zoals Wim Schellekens zegt.

Top