BLOG

Lijnen trekken

Lijnen trekken

Tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren. Ik moest hier weer eens aan denken toen ik las over de zich aanscherpende discussie over het huisartsenbudget.

Verschuiving

Het lijkt er al jaren op dat er grote consensus is over het principe dat verschuiving van zorgverrichtingen van de tweede naar de eerste lijn een goede zaak is: het is beter voor de patiënt (zorg dichtbij), het is goedkoper dan onnodig dure ziekenhuiszorg, het bevordert specialisatie en concentratie van ziekenhuiszorg hetgeen kwaliteitsverbetering oplevert, etc.

Inkomensconsequenties

De praktijk ontwikkelt zich moeizaam. Op het verjaardagscongres van de huisartsen wees econoom Flip de Kam er op dat hij macro nog geen inverdieneffect van verschuiving van tweede naar eerste lijn heeft gezien: zowel de kosten van de eerste lijn als de kosten van de tweede lijn zijn gestegen. Anderen wijzen er op dat verschuiving van taken van de tweede lijn naar de eerste lijn er toe leidt dat de “overblijvende” capaciteit in de tweede lijn onmiddellijk wordt opgevuld met nieuwe zorgdiensten. Plaatselijke discussies over taakverschuiving lopen vaak vast op de inkomensconsequenties voor specialisten. Verzekeraars klagen dat zij bij taakverschuiving geen voordeel hebben want naast de stijgende huisartsenkosten moeten zij de vaste kosten van de ziekenhuizen blijven bekostigen.

Bewaking door VWS

En ten slotte is daar de bewaking door VWS, die niet alleen een macrozorgbudget bewaakt, maar ook de onderverdeling daarvan in een huisartsenbudget en een ziekenhuisbudget. De huisartsen wijzen er niet ten onrechte op dat taakverschuiving ook budgetverschuiving moet betekenen.

Deskundigheid en inhoud 

Zou het niet eens aardig zijn ook dit vraagstuk eens wat inhoudelijker aan te vliegen? Niet een gevecht tussen de bestaande “eerste lijn” en de bestaande “tweede lijn” of over de (ontwikkeling van de) budgetten, maar eens een keer fundamenteel nadenken over welke zorg op welke plaats met welke deskundigheidseisen het beste kan worden uitgevoerd. En hoe je dat zou kunnen organiseren, met een paar goede best practises er bij. Gelet op het feit dat we niet bepaald van een krimpende zorgvraag mogen spreken zou hier toch ruimte voor moeten zijn.

Een hoofdlijnenconvenantje tussen LHV, NVZ, ZN en VWS?

Martin van Rijn

4 Reacties

om een reactie achter te laten

Anoniem

10 januari 2012

Doelt Martin hier op het gebruik van wetenschappelijk bewijs en onderzoek? Dat zou mooi zijn.

tjark reininga

11 januari 2012

een goede suggestie, die past in de gedachte dat iedere patiënt een zorgpad doorloopt. dat pad begint in veel gevallen in de eerste lijn, doorgaans bij de huisarts. en die is als het goed is op de hoogte van de zorggeschiedenis van zijn patiënt en kan diens behoefte bepalen. bovendien heeft hij/zij als het goed is een vertrouwensrelatie met de patiënt en kan in medisch-technische zaken als diens eerste adviseur optreden.

het zou goed zijn als het zorgpad tevens de basis is voor de vergoeding van de diensten, die de patiënt langs dit pad afneemt, als was het de DBC.
problematisch kan het natuurlijk worden als de huisarts behalve zijn rol als vertrouwenspersoon en adviseur voor de patiënt ook een taak zou krijgen als 'poortwachter voor het zorgpad' of voor zijn eigen voortbestaan te veel van de uitbating van zijn relatie met zijn patiënten afhankelijk gemaakt wordt.

De Wildt

12 januari 2012

Het is toch niet zo raar dat de kosten in de 2e lijn OOK zijn gestegen?! Pas nu de postrisicoverevening wordt aangepast, wordt er serieus zorg ingekocht. Zorgverzekeraars moeten nu hun rol waar maken; met samenwerking of concurrentie, maar met betere zorg tegen lagere kosten. Dat is tot nu toe niet gebeurd. De ombuiging van de collectieve kosten gaat er komen, maar de vraag neemt door eigen bijdrages niet af de komende jaren.

Marjolein de Booys

13 januari 2012

Martin pleit er voor om niet langer een gevecht te voeren tussen de bestaande “eerste lijn” en de bestaande “tweede lijn” of over de (ontwikkeling van de) budgetten, maar eens een keer fundamenteel na te denken over welke zorg op welke plaats met welke deskundigheidseisen het beste kan worden uitgevoerd. En hoe je dat zou kunnen organiseren. Helemaal mee eens! En gelukkig gebeurt het ook al. Ik attendeer Martin en anderen graag op de in het kader van de programmatische aanpak chronische ziekten ontwikkelde zorgstandaarden (Diabetes, COPD, Obesitas, Vasculair Risicomangement e.a.) en de Metastandaard van het Coordinatieplatform Zorgstandaarden (www.zorgstandaarden.nl).

Top