BLOG

Het noodzakelijke nee-zeggen

Het noodzakelijke nee-zeggen

De apothekers zijn boos. De tandartsen zijn boos. De mensen in Dokkum zijn boos. De Tweede Kamer is ook vaak boos, maar meestal gewoon verbijsterd. Wie is er eigenlijk niet boos op de zorgverzekeraars?

Wantrouwen

De rol die je als zorgverzekeraar speelt wordt door heel wat partijen met argusogen bekeken. Dat schreef Diana Monissen vorige week in haar blog op Skipr, naar aanleiding van de geslaagde redding – want dat is het – van ziekenhuis De Sionsberg in Dokkum. En dat terwijl zorgverzekeraars het, objectief gezien, toch niet zo slecht lijken te doen. De eigen verzekerden waarderen hun dienstverlening met een rapportcijfer dat varieert van een 7,4 tot een 8,4. Ter vergelijking: de best scorende fractieleider in de Tweede Kamer,  Emile Roemer, kreeg vorig week een waarderingscijfer van 7,1. Het Nederlandse zorgverzekeringsstelsel komt in elk internationaal onderzoek als één van de beste naar voren. Zorgverzekeraars werken vrijwel allemaal zonder winstoogmerk, tegen zeer lage uitvoeringskosten – zo’n 3 à 4 procent van de totale premie. Vanwaar dan toch dat wantrouwen?

Nee-zeggen

Dat wantrouwen is deels te verklaren uit het feit dat zorgverzekeraars in het stelsel de rol van neezegger hebben gekregen. Immers, patiënten willen graag de best mogelijke zorg, ongeacht de prijs – maar verzekerden willen juist een zorgverzekering tegen een zo laag mogelijke premie. Het is dus aan zorgverzekeraars om te sturen op doelmatigheid, op de beste prijs-kwaliteitverhouding. Dat betekent ook dat er keuzes gemaakt moeten worden, grenzen gesteld. Grenzen aan vergoedingen, bijvoorbeeld, voor apothekers en tandartsen. En keuzes over de concentratie van ziekenhuisvoorzieningen, zoals spoedeisende hulp en verloskunde. Dat zijn keuzes waar de betrokken zorgverleners – de apothekers, de tandartsen, de medisch specialisten in Dokkum, meestal niet heel blij van worden. Ze gaan immers ten koste van hun verdiensten. Maar ze zijn wel goed uit te leggen. En uiteindelijk in het belang van de verzekerden.

De populaire penningmeester

Toch is dit niet het hele verhaal. De minister van Financiën is ook een neezegger – en bijna altijd de populairste bewindspersoon in een kabinet. De penningmeester is vaak de meest gewaardeerde verenigingsbestuurder. Waar komt dan toch het wantrouwen tegen zorgverzekeraars vandaan? Voor een deel heeft dat te maken met het nieuwe van de rol. Zorgverzekeraars – ziekenfondsen en particuliere ziektekostenverzekeraars – waren vóór 2006 immers vooral administrateurs en dienstverleners;  het was de overheid die alle noodzakelijke keuzes maakte, of niet maakte. Pas de afgelopen jaren zijn zorgverzekeraars zich hun nieuwe rol eigen gaan maken: bij de inkoop van generieke geneesmiddelen bijvoorbeeld, waar inmiddels zo’n 750 miljoen euro is bespaard. En recent ook op het terrein van ziekenhuiszorg, waar zorgverzekeraars inkopen op kwaliteit en daardoor spreiding en concentratie van zorg realiseren.

Vertrouwen gunnen – en verdienen

Maar die nieuwe rol moet zorgverzekeraars ook gegund worden. Diana Monissen wijst terecht op de verdachtmakingen die soms over zorgverzekeraars worden uitgestort. Eeke van der Veen – voormalig topman van Agis – weet als geen ander dat het onverantwoord én onbetaalbaar is om elk klein ziekenhuis alle vormen van medisch-specialistische zorg te laten leveren. Maar hij zegt het - uit electorale motieven? - niet. En als de politiek de motieven van zorgverzekeraars in twijfel gaat trekken, dan wordt het lastig om soms ‘nee’ te zeggen. Toch is er geen reden voor al te veel somberheid. André Rouvoet, sinds 1 februari de nieuwe voorzitter van Zorgverzekeraars Nederland, wees er vorige week op dat vertrouwen voor zorgverzekeraars essentieel is, maar dat zorgverzekeraars zelf ook heel veel kunnen doen om dat vertrouwen te verdienen: "Allereerst door zich bewust te zijn van het grote maatschappelijke belang van hun handelen. En vervolgens door gewoon te doen wat er van  hen verlangd wordt en waar ze goed in zijn." Dat betekent, in mijn woorden, doorgaan met het bieden van excellente dienstverlening aan hun verzekerden, in stevige onderlinge concurrentie. Maar dat betekent ook het verder uitbouwen van zorginkoop, op basis van kwaliteit én prijs. Dat niet iedereen daar altijd blij van wordt, is begrijpelijk, maar onvermijdelijk. Zorgverzekeraars moeten hun verzekerden kunnen uitleggen welke keuzes ze maken, en waarom. Dat is de basis voor vertrouwen, en voor goede en betaalbare zorg.

Pieter Hasekamp
Agemeen directeur van Zorgverzekeraars Nederland (ZN)

6 Reacties

om een reactie achter te laten

ANH Jansen

2 februari 2012

Tja. Je bent directeur van de ZN of je bent directeur van de LHV. Wat een blog van deze ZN directeur. Je zou bijna om zijn giro nummer vragen. Help ZN de winter door. Bel de Paus om een zaligverklaring.

Wat een onzin allemaal.

De zorgverzekeraars worden in geen enkel lijstje genoemd van welke organisatie dan ook. Het gaat altijd om de zorgaanbieders en de patiënten. Verzekeraars moeten verzekeren. Omslagstelsel normaal gesproken, behalve in Nederland. De Nederlandse Overheid bepaalt het Zorgbudget en spreekt met ZN/ZN-leden of het wettelijk verplichte Basispakket met de geraamde rekenpremie mogelijk is. Zo ja, dan komen de ZN-leden met hun afgesproken premies, zo neen, dan wordt het basispakket verder uitgekleed. Verzekeraars in Nederland kunnen zodoende niet zelf beslissen welke premie zij willen berekenen voor de verplicht verzekerden.

Verzekeraars zijn commerciele bedrijven die geen winst mogen uitkeren, maar wel winst moeten maken. Ook in Nederland wordt een kapitalistisch systeem gehanteerd om de economie te ordenen. Kapitalistisch met een flinke scheut socialisme.

Verzekeraars maken ook flinke winsten. Beheerskosten zijn niet transparant en worden door de toezichthouder geschat op 8% op de nominale premie en 15% op de aanvullende premie. De beheerskosten die verzekeraars in rekening brengen voor de verwerking en besteding van de inkomensafhankelijke premie, de risico verevening en de AWBZ delen zijn onbekend. De OESO raamt de kosten van beheer, administratie en winst in een privaat zorgstelsel zoals Nederland dat kent, hybride ook nog, op een 12 - 15%.

Denemarken doet het voor 0,5%. Met een nationaal ziekenfondssysteem. Tel uit je winst.

Nee zeggen doen de verzekeraars ook al niet. Verzekerden hebben recht op alle medicijnen bijvoorbeeld. De positieve lijst blijft van kracht en geen verzekeraar durft het aan die af te schaffen: dat zou immers betekenen dat verzekeraars zelf gaan bepalen bij welke aandoening zij welk medicijn gaan vergoeden. Per verzekeraar een ander middel. Zo krijg je marktwerking tussen verzekeraars. Laat de verzekerden maar kiezen welke verzekeraar bij hen past. Sommigen zullen gaan voor een breed pakket, al dan niet met bijbetaling. Anderen een zo krap mogelijk pakket, zonder bijbetaling, maar de verzekerde moet er maar mee zien te leven.

Neen zeggen doen de verzekeraars op een ander manier: Zij zeggen nee tegen zorgaanbieders. Wentelen het verzekeraarsrisico af op de zorgaanbieders. De taak die verzekeraars in feite moeten vervullen, weigeren zij te verrichten en kiezen voor de makkelijke weg: afwentelen.

Met medische noodzaak hebben verzekerden recht op alle medicijnen. Als een huisarts echter een duur middel voorschrijft krijgt hij per 2012 een boete van de verzekeraar. Idem de apotheker als hij een dergelijk middel aflevert. De apotheker wordt geacht met de arts te bellen met het verzoek alsnog het preferente middel voor te schrijven. Apotheker en arts zitten bij sommige verzekeraars in 1 module: substitutie graad bij AT2 of Tryptanen moet boven de 95% zijn, binnen de farmacotherapeutische groep, zo niet, dan volgt voor beiden een boete. Een malus op de vergoeding.

Het spel dat verzekeraars zo spelen is de verzekerden voorspiegelen dat zij alles kunnen krijgen, de Helpdesk helpt daarbij een handje, maar erop gokken dat de zorgaanbieders allerlei smoezen gaan verzinnen om de goedkopere zorg te verstrekken.

In de USA is dit spel al jaren gaande met als gevolg Zorg afstel, zorg uitstel, zorg afwentelen e.d.
De kwaliteit van de zorg wordt er niet beter op. Het vertrouwen in de medische stand wordt geschaad en het imago van de zorgverzekeraars blijft abominabel slecht: niveau woekerpolisverkoper op de weekmarkt.

Met deze blog bewijst Pieter Hasekamp de verzekeraars geen goede dienst. Hij bevestigt slechts het imago.

Verzekeraars zijn private bedrijven. In geen enkel ander land ter wereld is het toegestaan dat private bedrijven een dominante onderhandelingspositie krijgen waardoor zij andere private bedrijven kunnen failliet gaan. Selectieve contractering met de door de NZa toegewezen macht om niet te onderhandelen maakt dat mogelijk.

Ziekenfondsen mogen wel nee zeggen tegen verzekerden. Het geld is op. U heeft geen recht meer op de van rechtswege te leveren zorg. Schering en inslag in Engeland en de Scandinavische landen.

Private verzekeraars mogen dat nimmer: het zou een schending betekenen van het contractrecht tussen verzekerde en verzekeraar.

Dat gegeven maakt de rol van de verzekeraar in het Nederlandse Stelsel onhoudbaar. Per 2012 is het de verzekeraars verboden om het toegestane zorgbudget te overschrijden. De Overheid gaat het MacroBeheersingsInstrument gebruiken om overschrijdingen terug te vorderen bij de verzekeraars. Die hebben echter de macht gekregen om deze overschrijding met terugwerkende kracht terug te vorderen bij de zorgaanbieders. Middels een generieke korting over alle zorgaanbieders.

In welk land zijn dit soort praktijken mogelijk?

En moeten wij met de kennis van nu deze verzekeraars het vertrouwen gunnen waarom Pieter Hasekamp om vraagt?

Pieter Hasekamp mag tot slot de vraag beantwoorden waarom burgers en politiek wel de zorgverzekeraars, commerciële bedrijven met winstbejag, de NMa ziet dat ook zo, het vertrouwen moet gunnen, maar blijft hameren op het idee fixe dat zorgaanbieders het vertrouwen maar moeten zien te verdienen?

De omgekeerde wereld in de ogen van allen, behalve van de ZN en ZN-leden.

Het anti-inflatie beleid van de zorgverzekeraars in Nederland dient door alle landen te worden overgenomen; zij vergoeden geneesmiddelen op basis van prijzen van 1 jaar oud. Bevriezen van prijzen. Inflatie is te lastig stellen Achmea/Agis/DFZ/DSW en Coop VGZ. Daar kunnen zij in hun berekeningen geen rekening mee houden. Apotheekhoudenden moeten maar op jacht gaan naar hogere kortingen en bonussen! Zegt Martin Bontje!

Gekker kan je het niet krijgen in dit land. Eerst worden de apothekers afgebrand wegens verwerven van K&B en wordt het hele vergoedingssysteem zo ingesteld dat K&B niet meer nodig zijn. K&B mogen en moeten de verzekeraars zelf maar verwerven. En per 2012, direct na vrijgeven prestaties en tarieven, komen de verzekeraars met een vondst uit de oude doos: haal zoveel mogelijk K&B, maar dan nu op de single source! Bij de multi source doen wij dat wel. Maar wel die K&B inleveren bij de dominante verzekeraar. Om daar zeker van te zijn verlagen wij de THS tarieven, stellen een nul tarief in voor de overige prestaties en als het volume aan WMG regels hoger is dan geraamd komt er een navordering.

En aan de verzekerden wordt niets gezegd, niets verteld, uitsluitend dat de verzekerden recht hebben op alle zorg die in de zorgpolis staat vermeld, in het farmaceutisch reglement wordt beschreven en wettelijk is vastgelegd.

Maar ondertussen..........

Laf is nog zwak uitgedrukt. Je krijg er in ieder geval een heel vieze smaak in de mond van.

De zorg in Nederland is nog van middelmatig niveau dankzij de inzet van de zorgaanbieders/verleners in dit land, ondanks de verzekeraars.

En laten we wel wezen. Tandartsen krijgen een experiment opgedrongen met vrije prijzen en nieuwe indelingen en 1 dag na invoering rennen de verzekeraars naar Moeder Schippers om die tandartsen aan te pakken.

Dan kan je als Overheid beter die verzekeraars geheel afschaffen en overgaan op het succesvolle Scandinavisch Model, NHS model of Belgisch Model. De laatste heeft lagere kosten per hoofd en geen wachtlijsten!!!!!

En nu Pieter Hasekamp weer.

ANH Jansen

2 februari 2012

Grootste bron van ergenis is nog wel dat Pieter Hasekamp de essentie van het Zorgstelsel 2006 verzwijgt: de verzekerde werd geacht te kunnen kiezen tussen concurrerende verzekeraars die middels een onderscheidend aanbod van zorg met een balans tussen prijs en kwaliteit om de gunst van de verzekerden zouden dingen. De verzekerde zou volgens de bedenkers van dit model met de voeten moeten stemmen om zo de verzekeraars te dwingen zorg van beste kwaliteit tegen de beste prijs te doen inkopen. Vraagsturing van verzekerden op Nederlandse Wijze. Milton Friedman zag de feilen van dit model al in 2001 in en stelde voor een universele verzekering tegen catastrofen en verder rechtsstreekse zorginkoop door de burgers zelf. Dat spaart de overbodige laag verzekeraars uit. In de ogen van Milton Friedman. Kampioen van de liberalen.

Zoals Pieter Hasekamp het voorstelt zijn verzekeraars in Nederland uitvoerende organen van de Overheid. Een soort ziekenfonds, maar dan privaat. Ieder een eigen regio, marktaandeel voor de dominante verzekeraar zo hoog mogelijk om te borgen dat zorgaanbieders zouden luisteren op straffe van verbanning.

"Stuck in the Middle" was de conclusie van de ambtelijke evaluatie commissie van het Zorgstelsel 2006.

De EU ziet de aan de private verzekeraars gegeven ziekenfondspremies als Staatssteun. De termijn vervalt per 2016.

Na 2016 is het systeemmodel 2006 niet meer terug te draaien. Terugval optie zoals Minister H Hoogervorst de TK voorspiegelde is dan financieel onmogelijk. 10 miljard euro compensatie voor de private verzekeraars?

JPS

2 februari 2012

Dank ANH Jansen voor deze voortreffelijke reactie, zo is het precies. Voor zorgaanbieders is dit in heel veel opzichten geen werkbaar systeem meer. Zij (en alléén zij) bepalen de kwaliteit van onze zorg, en als zij door de politiek (onder andere via het instrument zorgverzekeraars) na jaren van persen worden gekraakt zal de patient hier straks onontkoombaar de rekening van krijgen gepresenteerd. En wie zullen straks verantwoordelijk worden gesteld voor het verlies aan kwaliteit? Juist: de zorgaanbieders. En hoe gaat de overheid het verlies aan kwaliteit straks weer te lijf: juist met nog meer regels, prestatieindicatoren, beoordelingen, keurmerken enz enz enz. En dan nóg een simpele voorspelling voor al die politici die dat niet zien: wat is het resultaat van het fameuze Nederlandse systeem van marktwerking binnen een gefixeerd macrobudget? Steeds meer productie met een steeds lagere kwaliteit. Ruimte voor onderwijs, onderzoek en innovatie zal de gemiddelde zorgaanbieder in zijn rol van produktiekonijn in een omgeving van kookboekgeneeskunde niet meer hebben.

merhai

2 februari 2012

Perfecte analyse van ANH JAnsen.
Deze Pieter Hasekamp is dezelfde die op tv met een glimlach op zijn mond tegen de tandartsen zat te roepen dat zij de prijzen ten onrechte verhogen.
Hij bevestigd de rol van de verzekeraars. Gewoon firma list en bedrog waar alle macht in de zorg ligt en wordt gebruikt om de eigen zakken te vullen.
De marktwerking in dergelijk segmenten vanonze samenleving ( zorg, wonen, scholing, veiligheid, banken, pensioenen) heeft alleen maar geleid tot lastenverzwaring voor de burger en grotere winsten voor de marktpartijen.
Een directeur van een zorgverzekeraar die 300.000 plus verdiend en nog een aparte pensioenregeling heeft en een lease auto is natuurlijk absurd. Een directeur van een sociale woonstichting die 500K verdiend is absurder.

eldert

2 februari 2012

Beetje raar dat de Dir het heeft over marktwerking, terwijl daar juist geen sprake van is. Bij marktwerking ligt de uiteindelijke beslissing bij de klant cq patient over welk product hij/zij tegen welke prijs afneemt. Nu wordt die beslissing genomen door de zorgverzekeraar die de zorgaanbieder dwingt zijn aanbod in te perken.

Dat deze directeur marktwerking niet begrijpt blijkt wel uit t feit dat hij het een bezwaar vindt dat op korte afstand van elkaar zorgaanbieders dezelfde productrange aanbieden. Ahumm beste directeur. Heeft u wel eens in uw omgeving gekeken hoeveel supermarkten er zijn met hetzelfde aanbod! Juist meerdere aanbieders met gelijkend aanbod zorgt juist voor concurrentie, anders krijg je een oligopolie op geografische positie.

Ik snap wel dat in het huidige stelsel het onwenselijk is, maar dat komt dus doordat er geen marktwerking is. Iets wat we ook niet moeten willen. Een klant handelt als het gaat om zorg volledig anders dan in de supermarkt. De zorgmarkt is namelijk volledig inelastisch. Dus voor marktwerking zal nooit sprake zijn.

Dus laten we afscheid nemen van dit mislukte neoliberale beleid en gewoon teruggaan naar het ziekenfonds stelsel. Andere landen laten juist zien dat dit veel goedkoper werkt. En zorgverzekeraars die pleiten voor meer marktwerking en vasthouden aan dit systeem zijn niet bezig met hun klanten maar alleen maar met hun eigen V&W. Waarvan akte

ANH Jansen

3 februari 2012

Op sociale media trekt Pieter Hasekamp de beheerskosten in twijfel en stelt dat deze nog geen 5% bedragen.

De Rekenkamer heeft in haar rapport Uitgavenbeheersing in de zorg op pagina 42 geschreven dat de beheerskosten/saldo 1,686 miljoen euro bedroegen op een totaal van 18.468 euro. En dat is nog zonder de administratieve lasten die deze verzekeraars afwentelen en afdwingen van onderliggende zorgaanbieders.

Ook de beheerskosten van de Overheid en ZBO's zijn niet berekend op de totale kosten/administratieve/beleidskosten die af gaan van het Budget Zorg.

De OESO raamt de totale administratieve lasten in een privaat stelsel op ruim 15 tot 20%.

Tel uit je winst als je overgaat op een nationaal ziekenfondssysteem met nog geen 0,5% kosten!

CvZ heeft berekend dat de netto resultaten per verzekerde in de basisverzekering 20 euro per verzekerde bedragen en voor de aanvullende verzekeringen ook 20 euro.

Dat is de netto winst voor de verzekeraar.

Wat zijn dan de beheerskosten?

Top