Finance

Niet contracteren kun je leren

In Nederland is er vooral onder kleinere zorgaanbieders een interessante ontwikkeling gaande. Zij kiezen er bewust voor om geen overeenkomst meer te sluiten met de zorgverzekeraar.

De redenen hiervoor zijn divers. Zorgaanbieders klagen bijvoorbeeld vaak over een te laag omzetplafond, waardoor zij niet kunnen groeien. Dit raakt vooral nieuwe toetreders en innovatieve zorgaanbieders. Andere zorgaanbieders zijn gewoonweg de administratieve lasten, regeldruk en bemoeizucht van zorgverzekeraars zat. Onder veel zorgaanbieders bestaat bovendien het gevoel dat overleg met de zorgverzekeraar geen zin heeft.

Bewust Ongecontracteerde Zorgaanbieder

Deze onvrede heeft geleid tot de Bewust Ongecontracteerde Zorgaanbieder (BOZ). Deze BOZzen worden een nieuwe trend. Opvallend is dat ook steeds meer grotere zorgaanbieders kritischer naar contracten gaan kijken en bij knellende plafonds of andere onwenselijke bepalingen in overeenkomsten serieus overwegen om ‘ongecontracteerd te gaan’ of dat in de onderhandelingen melden als wegloopscenario.

Want zonder wegloopscenario– of beter gezegd ‘level playing field’- heeft onderhandelen met een verzekeraar uiteindelijk weinig zin. Dan blijft het vaak tekenen bij het kruisje. Maar als grotere partijen of een kritische massa van kleinere partijen dit serieus overwegen, ontstaat er een andere dynamiek. Dat geldt nog sterker waar sprake is van zeer gespecialiseerde zorg of een grote zorgaanbieder in de regio met systeemfunctie. Want bij onvoldoende gecontracteerde zorg heeft een zorgverzekeraar een serieus probleem met zijn zorgplicht.

Zorgplicht

Een zorgverzekeraar die niet aan zijn zorgplicht voldoet, kan een verzekerde niet korten op de vergoeding wanneer deze naar een ongecontracteerde aanbieder is gegaan. De verzekerde had immers geen keuze. Per saldo loopt een zorgverzekeraar die onvoldoende zorg heeft ingekocht het risico alle kosten van een ongecontracteerde aanbieder te moeten voldoen. Een zorgaanbieder kan in die setting, via bijvoorbeeld een akte van cessie of betaalovereenkomst, ook zonder overeenkomst aanspraak maken op integrale vergoeding.

Voor een level playing field en echt inhoudelijke onderhandelingen over kwaliteit -en niet alleen P x Q- is de opmars van BOZzen een gezonde ontwikkeling. Want als iedereen alles klakkeloos tekent, werkt de markt niet. Zorgverzekeraars zullen gedwongen moeten kunnen worden om te luisteren naar (redelijke) voorwaarden van zorgaanbieders. Dat voorkomt uitdijende administratieve lasten en verschraling van de kwaliteit van de zorg. Dan is er ook iets te doen aan een te laag omzetplafond. En hoe fijn is het dat een meerjarencontract niet langer een gunst is aan de zorgaanbieder, maar ook het belang van de zorgverzekeraar? Dat soort dingen bereik je alleen bij een goede onderhandelingspositie.

Niet contracteren kun je leren

Voor een beslissing om geen overeenkomst aan te gaan komt wel wat kijken, vergist u zich niet. Maar het is altijd zinvol dit te onderzoeken, los van de vraag of het wel of niet als optie wordt gezien. Het betekent een goede oriëntatie op mogelijke gevolgen en een helder stappenplan. Niet contracteren kun je leren. Wat ons betreft is 2017 het jaar waarin zorgaanbieders zich serieus gaan oriënteren op de voor- en nadelen van het werken zonder overeenkomst en dan zien we vanzelf: “Who’s the BOZ?”. 


Karik van Berloo

Partner Eldermans|Geerts

Karik van Berloo_311

1 Reacties

om een reactie achter te laten

Koen Overdijk

1 april 2017

Ja Henk Jansen, als je dit leest zou het toch goed zijn als het KNGF niet contracteren meer zou stimuleren. Al 10 jaar contracteer ik niet. De belangrijkste reden? Ik wil zelf bepalen hoe lang ik over een behandeling doe en hoe ik werk om voor de patiënt tot de beste kwaliteit te komen. Alleen al het niet individueel onderhandelbare preisdictaat van de zorgverzekeraars maakt dit onmogelijk. Dan hebben we het nog niet eens over de belachelijke extra eisen die niet ten goede komen aan de patiënt maar alleen dienen ter vervulling van de wens naar data. Dan nog kostbare eisen aan mijn praktijk stellen, terwijl zo een complete inrichting geheel overbodig is voor mijn specialistische beperkte patiëntenpopulatie. Ook moet een zorgverzekeraar niet gaan liggen zeuren als ik wel eens 20 behandelingen nodig mocht hebben bij een patiënt. Bij een patiënt die overal al geweest is, is dit nog altijd veel goedkoper als dat hij zijn heil zoekt in een operatie of langdurige begeleiding met zware medicamenten in de 2e lijn, een langdurig multidisciplinair revalidatie - of een GGZ traject. Ik heb ook geen zin om mij constant te moeten verdedigen, ook niet wanneer ik afwijk van een richtlijn. Waarom ik dat doe? Omdat het natuurlijk het beste is voor de patiënt en dat is weer het beste voor de goede naam van mijn praktijk. pff dat wantrouwen van verzekeraars, ze hebben geen verstand van fysiotherapie, laten ze zich dan ook niet met de uitvoering bemoeien, ik zou nooit meer onder ze kunnen werken.

Top