Finance

'Niet-gecontracteerde zorg leidt tot ongebreidelde kostengroei'

'Niet-gecontracteerde zorg leidt tot ongebreidelde kostengroei'

Zorgverzekeraars moeten hoge declaraties voor niet-gecontracteerde zorg vrijwel geheel vergoeden, waardoor een onbeheersbare kostenstijging in de zorg dreigt. Hiervoor waarschuwt Wynand van de Ven, emeritus hoogleraar sociale ziektekostenverzekering.

Het probleem wordt volgens Wynand van de Ven veroorzaakt door het 'hinderpaalcriterium': voor niet-gecontracteerde zorg moeten zorgverzekeraars hun verzekerden een vergoeding geven die niet zo laag mag zijn dat die hen verhindert van die zorg gebruik te maken. Zorgverzekeraars moeten daarom hoge declaraties voor niet-gecontracteerde zorg vrijwel geheel vergoeden, schrijft hij in een artikel in wetenschappelijk tijdschrift TPEdigitaal.

"Dus waarom zouden zorgaanbieders lastige onderhandelingen voeren met verzekeraars als zij zonder contract zelf de prijs vaststellen en niet bang hoeven te zijn dat hun omzet fors daalt?", vraagt Van de Ven zich retorisch af. Door het hinderpaalcriterium dreigt een "onbeheersbare kostenstijging in de zorg". Voor dit politiek gevoelige dossier moet snel een oplossing komen, vindt de emeritus hoogleraar.

Krachtige lobbycampagne

Zorgaanbieders hebben pogingen van zorgverzekeraars om het gebruik van niet-gecontracteerde zorg te ontmoedigen, met succes juridisch aangevochten. "Als gevolg hiervan zijn zorgverzekeraars onvoldoende in staat een ongebreidelde kostengroei van niet-gecontracteerde zorg tegen te gaan", stelt Van de Ven. Het wetsvoorstel dat de regering enkele jaren geleden had ingediend om het hinderpaalcriterium op te heffen, is na een krachtige lobbycampagne van de zorgaanbieders door de Eerste Kamer verworpen.

Het bezwaar van de zorgaanbieders tegen het wetsvoorstel dat hierdoor de patiënt geen vrije artsenkeuze meer zou hebben, noemt Van de Ven een oneigenlijk argument. De krachtige lobby van de zorgaanbieders tegen het opheffen van het hinderpaalcriterium verklaart hij uit "het welbegrepen eigenbelang van zorgaanbieders". Maar een hoge minimumvergoeding voor niet-gecontracteerde zorg belemmert verzekeraars ernstig in hun zorginkoop.

Het belemmert daarmee zelfs het goed functioneren van het zorgstelsel, stelt Van de Ven. "De overgang van de rol van zorginkoper van de overheid naar de zorgverzekeraar vormt immers de kern van de stelselwijziging van de afgelopen 25 jaar. Voor het goed functioneren van het zorgstelsel moet de vergoeding voor niet-gecontracteerde zorg zo laag kunnen zijn dat de verzekerden voldoende geprikkeld worden om in de regel geen gebruik te maken van niet-gecontracteerde aanbieders. Dit betekent dat het hinderpaalcriterium van tafel moet."

Explosieve kostenstijging

De eerste signalen dat de zorgkosten uit de hand lopen, ziet Van de Ven al bij de wijkverpleging. In april 2017 luidde verzekeraar Zilveren Kruis de noodklok over de "explosieve kostenstijging" van niet-gecontracteerde wijkverpleging. De verzekeraar zag de omzetten daar meer dan verdubbelen binnen een halfjaar. Bij deze niet-gecontracteerde wijkverpleegkundigen waren de indicaties van benodigde zorg "aanmerkelijk hoger" en de patiënten gemiddeld tien jaar jonger dan bij wel-gecontracteerde wijkverpleegkundigen. Zilveren Kruis vermoedt dat er voor een deel malafide partijen achter zitten.

Omdat verpleegkundigen zelf de indicatie vaststellen en de zorgverzekeraar het goed moet motiveren als hij de indicatie niet volgt, is het volgens Van de Ven "zeer lastig voor verzekeraars" om het genereren van kunstmatige omzet door niet-gecontracteerde zorgaanbieders tegen te gaan. "Verzekeraars staan vrijwel machteloos tegenover kwaadwillende kosten- en winst-opdrijvende niet-gecontracteerde zorgondernemers."

17 Reacties

om een reactie achter te laten

Hans Buijing

4 januari 2018

Opmerkelijk is toch weer welke frame hier gekozen wordt. De discussie over verzekeraars gaat al alle jaren over de wijze waarop zij de zorginkoop regelen en hoe zij daar mee zorgaanbieders van zich vervreemden. Als de rol van de zorginkoop (het contracteren) de spil van het verzekerde zorgstelsel vormt (met private partijen die werken volgens de spelregels van het financiële systeem), dan zoui het Van de Ven sieren als hij zijn aandacht en zorgen richt op de wijze waarop de zorginkoop is georganiseerd bij verzekeraars. De afdelingen zorginkoop krimpen over de afgelopen jaren en de afdeling (materiële) controle groeit. Als verzekeraars - ook met het oog op hoe preventie en goede zorg op maat en tijd bijdraagt aan het voorkomen van extra zorg - nu meer inzetten op goede en fatsoenlijke contracten, gericht op bevorderen van goede zorg en preventie, in plaats van werken vanuit uit financiële logica, dan kan er misschien echt over goede zorg worden onderhandelt. Want dat gebeurt nu niet of nauwelijks.

Glenn Mitrasing

4 januari 2018

Gewoon onzin om dergelijke generaliserende opmerkingen te maken.. Ga toch vissen of zo...

Gijs van Loef

4 januari 2018

Doorschietende Marktwerking, zoals door u bepleit, leidt tot ongebreidelde kostengroei, gebrek aan transparantie en afnemende zorgkwaliteit.

Richard Jansen

4 januari 2018

@Gijs van Loef. U bedoelt volgens mij Perestroika en niet marktwerking. Liberalisering van een markt voor dienstverlening zal eerder ten bate komen van de prijs/kwaliteit verhouding. Onder de huidige Perestroika valt dat minder te verwachten

Overigens is mij niet duidelijk hoe de aantasting van de rechten van patiënten en behandelaars (recht op restitutie) te rechtvaardigen is met een verwijzing naar gesteld criminele activiteiten door een (kleine) groep onafhankelijke zorgverleners.

Daarnaast valt te verwachten dat het wegvallen van het criterium zou zorgen voor een tweedeling in de zorg: onafhankelijke zorgaanbieders voor zij die zich een restitutiepolis kunnen veroorloven of connecties hebben bij de verzekeraar en de maatje 39 zorg voor hen die aan een natura polis vast zitten. Niet echt Nederlands lijkt mij.

Passender zou zijn om van de Perestroika af te stappen en de regie echt aan patiënt en aanbieders te geven. Zo nodig met een stelsel van eigen bijdragen (ipv risico) om de scherpe kantjes van de zorgconsumptie af te halen. Want zeg nu eerlijk, wie kan er nu echt niet het tientje voor de huisarts betalen?

Fred Leffers

5 januari 2018

Wat een valse voorstelling van zaken wordt in dit artikel gegeven. Ten eerste wordt de suggestie gewekt dat contractvrije zorgverleners onredelijk hoge tarieven vragen. Maar dat kan helemaal niet want ook zij zijn gebonden aan de NZa tarieven. Dus daar zit wel degelijk een begrenzing. Ten tweede gebeurt het niet of nauwelijks dat zorgverzekeraars ongecontracteerde zorg vrijwel geheel vergoeden. Volgens de wet zou dat inderdaad moeten als iemand de eigen bijdrage niet zelf kan betalen, maar in de praktijk is het zo moeilijk gemaakt dat vrijwel niemand dit recht daadwerkelijk claimt. Alleen bij een restitutiepolis wordt ongecontracteerde zorg volledig vergoed, maar bij een naturapolis moeten mensen een aanzienlijk deel zelf betalen en daar zit in de praktijk wel degelijk de door Van de Ven zo gewenste hinderpaal. Tenzij, en dat gebeurt regelmatig, contractvrije zorgverleners hun tarief verlagen zodat mensen niets zelf hoeven te betalen. Ten derde zouden veel contractvrije zorgverleners juist wel lastige onderhandelingen willen voeren met de zorgverzekeraar. Dat die onderhandelingen er niet zijn ligt niet aan de zorgverleners maar aan de zorgverzekeraar die helemaal niet wil onderhandelen maar gewoon een slikken of stikken contract voorlegt. Contractvrije zorgverleners kiezen voor stikken en gaan hun eigen weg. Van de Ven lijkt van mening te zijn dat dat vooral iets zegt over die zorgverleners en zo te lezen weinig positiefs in zijn ogen. Maar zou het kunnen dat het ook iets zegt over de contracten die ze krijgen voorgelegd? Over de wijze waarop ze worden benaderd, vol wantrouwen, beknottend en bevoogdend? Het doet mij echt pijn om te lezen dat ongecontracteerde zorgverleners met een "krachtige lobby" (ik zou willen dat het waar was; als iemand geen krachtige lobby heeft zijn het wel de ongecontracteerde zorgverleners) vanuit "welbegrepen eigenbelang" de kosten aan het opdrijven zijn. Ik herken dat totaal niet, niet bij mezelf en niet bij mijn collega's. Het zou fijn zijn als de heer Van de Ven stopt met generaliseren en het wegzetten van een complete groep zorgverleners. Dagelijks probeer ik met hart en ziel en naar eer en geweten mijn werk te doen. Niet om rijk te worden en de kosten omhoog te drijven maar eenvoudigweg om mensen vooruit te helpen met mijn prachtige vak. Kunt u zich dat voorstellen meneer Van de Ven? Bent u bereid om open en eerlijk aandacht te besteden aan de vraag hoe het toch komt dat steeds meer zorgverleners de keuze maken om buiten de gevestigde kaders te gaan opereren? Zou dat misschien iets kunnen zeggen over die gevestigde kaders? Of zijn ongecontracteerde zorgverleners simpelweg slechte mensen in uw ogen?

D. Koopman

5 januari 2018

Wat vreemd. Mijn cliënten krijgen vaak niet meer dan 50% vergoed van het MAXIMALE NZA-tarief, betalen dus zelf bij. En ja, ook ik scheld soms een deel kwijt omdat ik het vreselijk vindt dat mijn cliënten gestraft worden voor het feit dat ik geen contract aan kan gaan omdat de eisen niet passen bij hoe ik hoor te werken. Hoe kan dit de kosten voor verzekeraars op laten lopen?
Ik ben eerlijk gezegd blij dat meer en meer zorgverleners zonder contract gaan werken. Daarmee wint de inhoud. Als ik collega's spreek die in de instelling werken dan hoor ik hen vaak klagen over hoe ze steeds korter (onmogelijk korter ook) moeten werken 'omdat de verzekeraar dat wil', in plaats van dat het past bij de klacht of stoornis. Geen wonder dat de contractvrij werkende collega's gemiddeld wat langer werken, toch?

Bas Leerink

5 januari 2018

De reacties op dit artikel laten weer eens de enorme kloof zien tussen de zorgpraktijk en mensen die het systeem bedacht hebben. Als Raad voor de Volksgezondheid en Samenleving hebben wij de effecten van zorginkoop op de zorg onderzocht. Daaruit blijkt overduidelijk dat zorginkoop moet veranderen, en dat daarmee ook de zorgverlening kan innoveren en ontwikkelen. En vooral dat zorgverzekeraars en systeemdenkers er goed aan doen om niet nog meer te morrelen aan vrije keuze, want dat tast het vertrouwen in de zorg verder aan, en wakkert ook het consumentisme aan. Inzetten op meerjarige afspraken, en de zorgverlener en patient de ruimte geven, dat is de weg die we moeten gaan. En gelukkig zien we dat ook al gebeuren in de praktijk!

Paul Witteman

5 januari 2018

Zeer recentelijk heeft InoCare de contractonderhandelingen voor een zorginstelling mogen voeren met alle zorgverzekeraars. Met 1 zorgverzekeraar ging het volledig mis. Ondanks dat het een verlenging van een lopend contract was en de zorgverzekeraar precies weet wat deze zorgaanbieder voor kwalitatieve hoogwaardige zorg levert, was het nodig om al vanaf juli 2017 te gaan onderhandelen. Uitslag: vooralsnog geen contract. Net voor kerst ging de hele inkoop gewoon op vakantie en was onbereikbaar. Gevolg: honderden patiënten/verzekerden weten van niets en gaan er vanuit dat er een contract is. Voorstel zorgverzekeraar: we praten in januari verder(!) Inmiddels is dat gesprek geweest. Conclusie. we belijden in onze communicatie naar onze verzekerden dat we sturen op kwaliteit echter hebben we voor jullie als zorgaanbieder geen juiste benchmarking dus wordt er alleen naar de prijs gekeken. Jullie zijn te duur en daarom bepalen wij de prijs. Gevolg: de zorgaanbieder mag onder kostprijs gaan werken of anders geen contract. Deze zorgaanbieder wordt wel vergeleken met een ziekenhuis die op dat specialisme zeer slecht scoort en ver onder marktconforme prijzen werkt. Omdat de zorgverzekeraar haar rol niet pakt en malafide zorgaanbieders niet controleert en uitsluit, zal wildgroei alleen maar toenemen en goede zorgaanbieders zullen daar de dupe van worden. Het systeem is ziek en de patiënt is hier de dupe van. We moeten er toch niet aan denken dat ook het hinderpaalcriterium verdwijnt. Dan zijn we overgeleverd aan dergelijke commerciële partijen die alleen naar schadelast kijken en niet naar goede zorg (de goede daarbuiten gelaten, en die zijn er zeker). Is het huidige systeem van zorgverzekeraar dan zo slecht? Nee, absoluut niet. We moeten de zorgkosten aanzienlijk omlaag brengen anders gaat het volledig mis. Zolang zorgverzekeraars hun rol niet pakken en daadwerkelijk gaan sturen op kwaliteit en doelmatigheid, zullen de zorgkosten blijven stijgen. Jammer dat deze hoogleraar het hele systeem nu ophangt aan een kleine groep van slecht presterende zorgaanbieders en niet bij de zorgverzekeraars die hun plicht verzaken door goed onderzoek te doen. Dat het wel kan bewijst VGZ door beslag te leggen op de miljoenen van Ciran. Jammer dat deze partij jaren door kon gaan voordat eerst Zembla de feiten boven tafel moest halen. Werk wat dus door de zorgverzekeraars gedaan had moeten worden. Ik wil eindigen met de vraag aan de heer Van der Ven: hoe zou u het vinden om vergeleken te worden met slecht presterende zorgaanbieders die de kluit belazeren terwijl u dag en nacht klaar staat voor uw patiënten en hiervoor niet op een fatsoenlijke manier betaald wordt? Advies: de volgende keer wat langer nadenken voordat u een dergelijk ongenuanceerd artikel schrijft.

Paul Witteman
Raad van Bestuur InCare

MV

5 januari 2018

De omgekeerde wereld beste heer Wynand van de Ven: ik als gecontracteerde zorgverlener heb nog nooit in al de jaren dat ik contracten heb afgesloten het maximale tarief gekregen wat GZ psychologen zouden mogen hebben. Dat u nu stelt dat ongecontracteerde zorgverleners de kosten onnodig en onterecht explosief laten stijgen is dus niet waar. De gecontracteerde gz psychologen hebben al die jaren onterecht de kosten laten dalen doordat zij minder vergoed krijgen dan waar zij eigenlijk recht op hebben en vooral ook zouden verdienen!

Tanja van den Broek

5 januari 2018

"Verzekeraars staan vrijwel machteloos tegenover kwaadwillende kosten- en winst-opdrijvende niet-gecontracteerde zorgondernemers." Pardon? Wie drijft hier de kosten op? Zoals hierboven al herhaald is uitgelegd, zijn ongecontracteerden de dupe van dit systeem, en zeker niet de oorzaak van de ontsporing. In de praktijk krijgen ze vaak maar de helft van het door het NZA als redelijk geachte tarief uitbetaald, namelijk 70% van een 'marktconform' tarief, waarbij het marktconforme tarief een door de verzekeraars bepaald tarief is dat beduidend lager ligt dan het door het NZA redelijk geachte tarief, door de wurgcontracten die verzekeraars kunnen opleggen (genoemd slikken of stikken), vaak zo'n 60-80 % van het NZA tarief. Een vergoeding van 70% van 60-80% komt in de praktijk neer op de helft (!!) van het NZA tarief, en is beduidend minder dan gecontracteerde collega's voor dezelfde behandeling ontvangen. De client betaalt het verschil bij - en bij minder draagkrachtige clienten wordt dit verschil bovendien vaak kwijtgescholden. Ik zie niet in hoe dit de kosten van de zorg ook maar in enige mate opdrijft, integendeel, clienten betalen meer zelf en verzekeraars betalen minder uit.
Ik sluit graag af met een praktijkvoorbeeld. Als ongecontracteerd psycholoog had ik afgelopen jaar een client in behandeling die tijdens mijn vakantie de huisarts bezocht voor een ander probleem. De voortvarende huisarts vond dat ze beter naar een -gecontracteerde - collega kon gaan voor haar psychische problemen en zette haar onder druk dit te doen, vanwege de problematiek van mijn cliente was ze niet bij machte zich hiertegen te verzetten. Toen ik van vakantie terugkwam, was de intake inmiddels geweest, waar cliente zeer ontevreden over was. Ze belde om van verdere behandeling af te zien, dit werd door de betreffende praktijk geweigerd en ze werd onder druk gezet nog een keer te komen om e.e.a. toe te lichten. Cliente bleef bij haar weigering de behandeling daar te starten, en ontving vervolgens een nota van bijna 800 euro voor het product 'middellang traject'. Voor een intake van drie kwartier waarbij geen behandeling is ingezet! Desgevraagd hield betreffende collega vol dat dit een terechte declaratie was, aangezien hij voor de intake plus het afrondende gesprek (dat mijn cliente niet wilde) meer dan twee uur bezig was geweest, en dus een volledig product mocht declareren in plaats van de hiervoor bedoelde code onvolledige prestatie. Vervolgens kon cliente ook niet meer bij mij in behandeling omdat de verzekeraar redeneerde dat ze voor haar problemen al een behandeling in de basis GGZ had ontvangen, en moest ze zelf de kosten ophoesten. Met dank aan mijn gecontracteerde collega, die blijkbaar zo ontzettend de kosten helpt beperken, terwijl ik als ongecontracteerde ze blijkbaar zo opdrijf.
Ik zou willen dat de regie weer terecht kwam bij wie er werkelijk baat bij heeft: de client, die m.i. goed in staat is te kiezen bij wiens behandeling hij werkelijk baat heeft. Dat zou de kosten pas drukken. En dat we teruggaan van de idiotie van een algemeen tarief op basis van een inschatting van de ernst van de problematiek, waarbij behandelaars geacht worden gratis door te behandelen bij clienten waarbij de behandeling lang duurt, en mensen een dure nota te moeten sturen voor enkele sessies, terug naar het vergoeden van de werkelijk gemaakte kosten en tijd. Dan declareren ongecontracteerde en gecontracteerde zorgverleners gewoon hetzelfde tarief, door de NZA bepaald, voor de werkzaamheden die ze werkelijk verrichten, en komt de regie weer waar hij hoort: bij de client.

Jan Alberts

5 januari 2018

Ik werk in eigen praktijk binnen de SGGZ. Het sluiten van contracten met ZV's wordt steeds minder aantrekkelijk. Elk jaar lagere vergoedingen en lagere omzetplafonds waar meer bureaucratische eisen tegenover staan, die onderling soms zelfs onverenigbaar zijn. Overleg laat staat onderhandelen met een ZV, is eenvoudigweg niet mogelijk. Contracten vormen een groeiend financieel risico vanwege addertjes onder het gras geformuleerd in ondoorzichtige juridische alinea's. Een voorbeeld hiervan is de rechtzaak van de LVVP tegen Menzis die dit jaar gevoerd zal gaan worden. Deze ZV probeert onder het beleid van de NZA uit te komen en af te knijpen waar ze kunnen onder het mom van kwaliteit en wil boven een door hen bepaald uurtarief gaan terugvorderen. Andere ZV's hebben ondanks de NZA tarieven hun 'eigen tarieven' om zich in te dekken tegen aanpassingen van houtje- touwtje tot stand gekomen NZA tarieven, en om flink te snijden tegelijk natuurlijk. Nieuwe praktijken krijgen bij enkele grote ZV's al jaren geen contract met de dooddoener 'er is al voldoende zorg in uw omgeving ingekocht', terwijl de wachtlijsten gemiddeld langer dan 3 maanden zijn. Vraag om verhoging van het budget is nog nooit gehonoreerd, in al die jaren praktijkvoering niet. En dan komt het voor dat je een dag na afwijzing van verzoek om coulance om een patient te mogen behandelen, een 'zorgmakelaar' van de betreffende verzekeraar aan de telefoon krijgt met de vraag of je plaats hebt voor een verzekerde (twee keer meegemaakt met Menzis). Kortom, ZV's zijn vaak geen betrouwbare zakenpartners die vanuit achterdocht, wantrouwen en afknijpen opereren. En als je dan na jarenlang zo behandeld te zijn geen contract meer sluit omdat je je werk voor jezelf en je patient gewoon wilt doen zonder al die aanmatigende onzin krijgen we mijnheer vd Ven die de ongecontracteerde zorgverlener nog even een trap na komt geven.

Marcel Schouten

5 januari 2018

Dit is een opinie van een emeritus hoogleraar (lees: doet niet meer mee) op een weinig gezaghebbend digitaal forum (lees: zou van weinig belang moeten zijn). De vraag is m.i. niet waarom hij dit roept maar waarom Skipr dit voldoende nieuwswaardig vindt om dit op zijn dagelijkse nieuwsrubriek te zetten. Omdat het een alternatief geluid is? Omdat het veel reactie uit zou lokken? Dat laatste is in elk geval gelukt. Het belang van dit artikel lijkt me echter minimaal.

Gijs van Loef

5 januari 2018

@MarcelSchouten: goeie reactie! Redeneer eens door...

Barendse

6 januari 2018

Naast mijn ongecontracteerde werk als zelfstandige heb ik een tijd in een kleine gecontracteerde instelling gewerkt. Ik ken dus beide kanten goed. In de instelling had een voltallig secretariaat een dagtaak aan het managen van contracten, budgetten, nota's en allerlei correspondentie met zorgverzekeraars. Ha;verwege het jaar moest er steevast zeer creatief omgegaan worden met de 'inhoud' van de behandelingen omdat bij de eerste verzekeraars de budgetten op begonnen te raken. Plotseling gaf elk inhoudelijk beeld de indicatie 'bggz kort' of 'zelf betalen want geen diagnose'. Patienten haakten af of meldden zich aan het begin van het nieuwe jaar opnieuw met toegenomen klachten. Volgens mij is dat alles heel erg duur. Ongecontracteerd betalen patienten die geen restitutiepolis hebben een deel zelf. Helaas krijgen ze wanneer zij navraag doen bij de verzekeraar over de vergoeding nog wel eens te horen dat hun ongecontracteerd behandelaar een geldwolf of een niet erkend therapeut is. Jammer, want dat kost weer tijd (en dus geld) als patienten hierop afhaken of wanneer dit eerst weer recht gezet moet worden. De patiënten die overblijven kiezen voor de inhoud, voor een behandeling 'op maat' in plaats van - in het ergste geval- een 'ziekenfondsprotocol'. Als behandelaar voel ik me ondanks die hobbels een stuk vrijer zonder contracten. Ik kan me bezig houden met de individuele patient en voel me weer psychotherapeut in plaats van financieel strateeg.

Leo Koren

7 januari 2018

Ik kan mij voorstellen dat er in een enkel geval sprake is van de situatie die hij schetst maar voor het overgrote deel (en dat weet hij...) heeft hij het goed mis.
Als ik naar mijn beroepsgroep kijk, de fysiotherapie, dan heerst de angst bij de meeste van mijn collega’s. Waarom? Omdat ze de wurgcontracten spuugzat zijn maar niet durven om zonder contracten verder te gaan. Heeft bij mij ook 6 jaar geduurd voordat ik eindelijk de knoop durfde door te hakken.
Het gemiddelde gecontracteerde tarief van één behandelsessie (half uur) is € 27,-. Dat is een omzet van € 54,-/uur. Ben al een keer uitgelachen door een arts toen hij vroeg hoeveel wij per behandeling ‘kregen’;
“Hahaha, voor dát bedrag kom ik m’n nest niet uit!”, was zijn reactie.
De meeste mensen hebben een natura polis. Dit betekent dat zij gemiddeld 70% van het zogenaamde “marktconforme” tarief vergoed krijgen. Mijn tarief is € 32,50 per behandeling. In de regel komt het erop neer dat zij € 10,- per behandeling zelf moeten betalen. En tóch doen zij dat (om wat voor reden dan ook, dat mag u zelf bedenken, professor ......). Indien een patiënt een restitutie polis heeft (en dat zijn er niet zo veel) krijgt hij ‘alles vergoed, indien het bedrag niet on-redelijk is’. Dus ik kan echt geen
€ 85,- per behandeling vragen want ook hier heeft de zorgverzekeraar een maximaal bedrag bepaald. Dat op zich is een goede zaak. Maar om dan te roepen, professor, dat ‘de zorgverleners’ belachelijk hoge tarieven zelf bepalen en hanteren, is toch een beetje lachwekkend, vindt u niet?
“Marktconform” suggereert dat er één tarief bepaald is. Wat vreemd dat elke zorgverzekeraar zijn eigen “marktconforme” tarief heeft....... Klopt dus ook al niet.
Als fysiotherapeut kun je niet onderhandelen met de zorgverzekeraars. Onze bond ook niet, trouwens. Het is nog steeds:”take it or leave it!” En dit heet in Nederland “vrije marktwerking”!!!
Dus, professor, probeer de volgende keer eerst zelf onderzoek te doen, bij meer takken van de gezondheidszorg en laat u niet leiden door een dikke vette cheque van zo een op macht en geld beluste zorgverzekeraar!
Een aanrader voor u om naar te kijken zou “Slikken en stikken” van De Verleiders zijn, een echte eye-opener!


Dit bericht is bewerkt door de beheerder op 09-01-2018 15:27.

Wulf van Loenen

7 januari 2018

Als dit waar zou zijn wat Wynand van de Ven, emeritus hoogleraar sociale ziektekostenverzekering, beweert, dan zou juist een succesvolle zorgverzekering als DSW nu failliet zijn. Zij stellen als voorwaarde de BIG registratie van een zorgverlener met overigens wel een tariefplafond. Simpel met weinig overhead. Verdien je het oeverloos gelul door HBO'ers/academici over contracten wel weer terug in de praktijk? DSW denkt van niet.

Anke

7 januari 2018

Ik vind het nogal een suggestief artikel. Alsof alle niet-gecontracteerde zorgaanbieders zakkenvullers zijn en alleen voor eigen belang gaan en extra hoge kosten in rekening brengen. Bah kortzichtig en zeer generaliserend! Rotte appels bestrijden is goed en kwetsbare burgers beschermen tegen profiteurs is goed maar dat betekent niet dat alle niet gecontracteerde zorg fout is en slechte intenties heeft. Kijk met een open blik naar de zorg, de zorgvrager én de zorgverlener en neem ook de zorgvrager serieus. Ook onder wel gecontracteerde zorg zitten profiteurs en fraudeurs, daar zijn veel voorbeelden van bekend (bv facturen voor specialistische zorg die in werkelijkheid geleverd is door een veel goedkopere kracht).
Ik kies er bewust voor niet gecontracteerd te zijn, scheelt mij een hoop administratie en kosten die ik de klant in rekening moet brengen. De klant kiest er bewust voor de zorg in te kopen die bij hem of haar past. Win win situatie ????

Top