Lees Interacties

Reacties 1

  1. Avatarwulf@mede-menszijn.nl

    Ik zit vol met paradoxale gedachten. Citaten uit dit artikel: ‘De ic-bezetting is lager dan normaal en het aantal verwijzingen door huisartsen ligt nog steeds 20 procent lager dan normaal, ondanks 1,2 miljoen niet verwezen patiënten. Vanuit de zorgsector worden vragen gesteld over de gevolgen hiervan’. En: ‘Wat gaan de overheid en de verzekeraars doen als de verwijzingen substantieel achterblijven en we weten dat bekostiging vooral gericht is op het betalen voor productie en niet op beschikbaarheid? Minder verwijzingen betekent minder productie, en minder geld. Zorgorganisaties gaan in de problemen komen. Laten overheid en verzekeraars ze omvallen of is er een plan b?’
    Mijn hypotheses m.b.t. minder doorverwijzingen: Huisartsen behandelen meer zelf? – mensen gaan minder snel naar de huisarts omdat hun ongemak vergeleken met corona wel meevalt? – de kwetsbare groep welke vaak een arts nodig had ligt/lag al in het ziekenhuis met corona of is zelfs overleden? – zieke oudjes nemen, omdat het de laatste tijd vaker in het nieuws was, vaker de beslissing om niet te behandelen en thuis te overlijden? – door de corona maatregelenegelen (1,5 meter) en minder drukte op straat zijn er tevens minder infecties opgelopen en zijn er minder ongelukken met botbreuken e.d. gebeurd? – bestond een deel van de productie in de zorg uit onzinnige zorg?
    Wat ik zelf nogal paradoxaal vindt is dat men zich in de zorg ongerust maakt om de mindere klandizie en productie. En dat men nadenkt over hoe men de productie weer op het oude peil krijgt. Waar toen overigens steeds van gezegd werd dat het te duur was, en we er onvoldoende zorgpersoneel voor hadden. Ontmoediging om naar de dokter te gaan via de €385 eigen bijdrage kan nu verdwijnen?