Reader Interactions

Reacties 6

  1. AvatarGer Haan

    Dank Henk, voor de aandacht aan dit boek. Vraag: is de “mens die behandeld wordt maar niet gezien” ook aanwezig bij het panelgesprek? Zo niet, hoe weet je dan ook die mens zich nu wel gezien en gehoord voelt? Wat is er nodig om die mens wel te laten aansluiten?

  2. AvatarMartin

    Ik pleit inmiddels hard voor meer investeren in de werkvloer; de mensen die het mogen doen. Hoeveel meerwaarde een panel ook kan hebben; het is wéér iets overstijgends, wat betekent dat de werkvloer er slechts indirect van profiteert.

    Het inbedden van kwaliteit begint bij de houding van de mensen in de organisatie; het vraagt een visie en concrete vaardigheden die tot voor kort niet beschreven stonden.
    Afgelopen 30 jaar heb ik die vaardigheden onderzocht en ont-dekt, en sinds kort omschreven in een boek. Hele praktisch en leesbaar en concreet en naar ik hoor ook herkenbaar.
    Iets waar de zorgprofessional per direct iets mee kan en de zorgontvanger dus ook per direct iets aan heeft.
    Voor de mensen die durven.

    Want een ander horen en serieus nemen vraagt onverwachts veel moed.
    https://www.interactiekracht.nl/product/interactiekracht/

  3. AvatarZorgvoorKennis

    Indicatoren hebben juist veel waarde

    In de nieuwe stromingen in zorgland is er veel aandacht voor liefde, aandacht en compassie voor de cliënten. Dat natuurlijk een zeer goede ontwikkeling. Maar de gedachte dat de indicatoren zoals huidletsel, depressie en medicatieveiligheid iets zijn van dertig jaar terug is onbestaanbaar. Juist omdat de huidige generatie ECD’s met methodieken als Mikzo en Omaha deze indicatoren nauwkeurig in beeld brengen voor zowel de zorgverlener met de I-pad en de manager met een dashboard. Deze data leveren stuurinformatie op en maken kwaliteit van zorg juist mogelijk omdat het goede gesprek gevoerd kan worden. Dat dit persoonsgericht is en met liefde en compassie is mooi meegenomen.

    • AvatarMartin

      Niemand zegt vlgs mij dat indicatoren slecht zijn; ze moeten alleen niet alles bepalen. Indicatoren toetsen een proces; niet meer en niet minder. Zegt nog niks over of dat proces ook passend en beste keuze is voor die patiënt op dat moment. Dat kun je alleen bepalen in de context van de mens om wie het gaat. Maakt nogal uit of je levensreddende operatie doet bij een jonge ouder of bij iemand met een nonreanimatiebeleid, om het even duidelijk te maken. Want verreweg de meeste situaties zijn niet zo helder en er is er dan maar 1 die kan bepalen wat passend is. Juist; de patiënt. Mits die goed voorgelicht is. En of dat gebeurt heeft alles te maken met de manier waarop je contact maakt.

      ‘Liefde en compassie is mooi meegenomen’. Dat betekent dat de waarde ervan niet goed gezien wordt; het kan daadwerkelijk effect hebben ook op de kosten; er wordt nog steeds overbehandeld en dat is echt lang niet altijd op verzoek van de patiënt.

  4. AvatarMouton

    Ik raad iedereen aan de ISO-definities van en rond kwaliteit te bestuderen en dan het bovenstaande artikel te herlezen. Mijn conclusie is dat iedereen maar wat roept.

  5. Avatarengelhard@topcare.nl

    Beste Henk, dank voor deze mooie beschouwing, het maakt nieuwsgierig naar het boek. Kwaliteit is wat mij betreft net zo’n begrip als ‘cultuur’ en laat zich omschrijven als een zeepje onder de douche: als je denkt dat je het vasthebt, schiet het weg. Dat het niet gaat om feiten, maar om de betekenis die we ergens aan geven, helpt mij daarbij altijd erg. David [Engelhard]