Reader Interactions

Reacties 3

  1. Beste Robbert, mooi en duidelijk artikel. Ik lees nu ook ( voor het eerst ) dat er prachtige kansen liggen voor arbeidsbesparende technologie. Maar wanneer valt het kwartje bij de bestuurders? In onze markt is er nog veel fysieke overbelasting van het zorgpersoneel bij til transfers in en rondom het bed. Als de zorgzwaarte alleen maar toeneemt neemt ook de fysieke overbelasting toe en we hebben al te weinig zorgpersoneel. Een deel van deze problematiek is zeer eenvoudig op te lossen. In onze ogen moet de visie zijn dat in elk gebouw waar zorg wordt verleent en waar de zorgmedewerker fysiek belast wordt in elke kamer een plafond tilsysteem gemonteerd moet wordt. Gelukkig zijn er een aantal bestuurders die dat al beamen maar vele bestuurders nog niet. Argumenten zoals te duur, kan niet en is niet mooi zijn gebaseerd om verkeerde informatie echter krijgen wij niet de kans om aan tafel te komen. Tevens gaat men er aan voorbij dat de zorgmedewerker elke dag fysiek zwaar belast wordt, dag in, dag uit. Bestuurders zouden zelfs eens een aantal dagen in de zorg moeten gaan werken om dit te ervaren. Als je ook nog de bewoners vraagt hoe men de transfer ervaart in een plafond tilsysteem ten opzichte van een mobiel verrijdbare tillift kiest de bewoner ook voor een plafond tilsysteem. Hoe komen wij bij de juiste mensen aan tafel? Heb jij daar een idee over? Met vriendelijke groet, Wim Nobbe

  2. Goed plan om een minister van ouderenhuisvesting te benoemen. Laat de centrale overheid het initiatief nemen. Bundel alle huidige kennis op het gebied van gewenste en al bestaande initiatieven. Richt een daadkrachtige projectorganisatie in die mede gestuurd wordt vanuit kennis en innovatieve expertise. Trap niet inde val van te kleinschalig denken. De menselijke maat is die van een eigen woning van waar uit de wereld autonoom en naar eigen wens ontsloten kan worden. Wonen in een groep doet men beter als de ( mentale) gezondheid dusdanig fragiel dat geworden is dat zelfstandig wonen geïndiceerd niet meer haalbaar is.
    Kies in grotere steden voor robuuste clustering van ouderenhuisvesting, bijvoorbeeld 600 tot 1000 appartementen met de nodige maatschappelijke en zorginfrastructuur in de plint. Laat de overheid dit faciliteren als zijnde frictiekosten (geen lastenverlaging voor bouwers). De ervaring leert dat dit altijd de uiteindelijke belemmering vormt in de samenwerking tussen woningbouw en zorgaanbieders bij het realiseren van de plannen. Koppel het realiseren van de uitbreiding van (een substantieel deel) van de 25.000 verpleeghuisplaatsen. Aan ieder grootschalig ouderencomplex zouden zobijvoorbeeld 100 verpleeghuisplaatsen gekoppeld moeten worden. Zo is naast de woon en maatschappelijke functie ook de de (tijdelijke) zorgfunctie blijvend te garanderen. Vanuit dit type complexen kan ook naast een maatschappelijk steunsysteem ook een zorgsteunsysteem op lokaal niveau ingericht worden. Dat is toch immers de echte uitdaging.

    Hoop dat je een vervolg richting de politiek weet te geven Robbert.
    Het is nu echt het moment om als ‘ veld’ door te pakken en de overheid bij de hand te nemen lijkt mij.

  3. Zorgend Nederland, met Jos de Blok op nr 2 van de kandidatenlijst, opteert voor zorg dicht in de buurt van waar de ouderen wonen: kleinschalige, voornamelijk door verpleegkundigen gerunde buurtcentra, een concept wat in de VS al jaren functioneert en onder andere voorziet in het gemis aan de verzorgingshuizen.