BLOG

Onze gezondheidszorg duur? Accepteer het nou maar

Ik vind de zomer bij uitstek het moment om eens wat langer stil te staan bij de vraagstukken die veel van ons raken. In deze blog een beschouwing op de gezondheidszorg in Nederland.

In de Telegraaf van 10 juli 2015 lees ik dat 4,3 procent van de mensen geen gezondheidsklachten heeft. Dit betekent dat zo’n 96 procent van de mensen ten minste één klacht of beperking heeft. Bijna iedereen loopt dus rond met een pijntje of een aandoening of loopt helemaal niet rond, en heeft een aanzienlijke beperking.

Ik kijk om me heen bij het zwembad. Een kind met een visuele en verstandelijke beperking, een kind met epilepsie en een ander kind met een lekkende hartklep. Pfff, en dat zijn dan nog maar de drie van wie ik het weet. Het is dus niet de vraag óf we zorg (care en cure) nodig hebben, want dat hebben we. De vorm en het niveau van de zorg zoals die in Nederland beschikbaar is, is over het algemeen ruim voldoende.

Ruim 16 miljoen mensen

Op het moment dat ik deze blog schrijf, staat de teller van het aantal inwoners van Nederland op 16.925.600. Als de cijfers van de Telegraaf kloppen, hebben ruim 16 miljoen mensen dus gezondheidsklachten. Dit maakt de gezondheidszorg - na de voedingsmiddelenindustrie - de 'tak van sport' met de meeste klanten. Ik vind het niet vreemd dat daar een aanzienlijk kostenplaatje aan hangt. Moeten we niet gewoon accepteren dat de gezondheidszorg ons een rib uit het lijf kost?

Een groot deel van de mensen die in of voor de zorg werken, krijgt een matig tot een normaal salaris. Dat zijn echter wel heel veel mensen, waardoor de kosten aanzienlijk zijn. Een ander deel van de mensen die in en voor de zorg werken, verdient ruim boven gemiddeld. Dat is bijvoorbeeld ook zo in de farmacie. Als daar nog eens een slag in gemaakt wordt, is de rek er wel uit en zullen we moeten accepteren dat als we de gezondheidszorg op niveau willen houden, de kosten hiervan navenant zullen zijn en blijven.

Eddy van de Werken

Productmanager VVT en jeugdzorg bij Centric

 

3 Reacties

om een reactie achter te laten

tjark reininga

12 augustus 2015

ik ken het bericht in de Telebraaf niet, maar denk dat met zulke cijfers een wel erg ruime definitie van het begrip 'gezondheidsklachten' gehanteerd is.

maar los daar van: zelfs wie maar een klein deel van de berichtgeving over de (gezondheids)zorg volgt, weet dat de kosten die met een behandeling gemoeid zijn hoog (kunnen) zijn. dat zit hem in arbeidsloon van de behandelaars (en eventueel verzorgers), in kostbare apparatuur en medicatie, en in de kosten die uitval van productieve uren met zich brengt (voor de zieke én voor diens werk/opdrachtgever, bijvoorbeeld). en dat die kosten lang niet altijd verhaald kunnen worden op de veroorzaker van een klacht (zelfs niet als er een bewezen direct causale relatie bestaat; van een kale kop immers ....).
onze regeringen (en zeker het neoliberaal geïnspireerde Rutte-II) spant zich vooral in om de zorg betaalbaar te houden voor de belastingbetaler, die vaak die zorg (nog) niet nodig heeft. het zou meer moeten uitstralen dat de collectieve middelen (belastinggelden) die het voor de zorg inzet, het doel hebben die zorg betaalbaar te houden voor belastingbetalers die haar nodig hebben! maar dat geldt natuurlijk ook voor andere collectieve voorzieningen.

Eddy van de Werken

14 augustus 2015

Tjark, bedankt voor je reactie op mijn blog.
De betaalbaarheid van de zorg ligt inderdaad voor een groot deel in de collectieviteit. Maar dan nog gaat een aanzienlijk deel van ons inkomen eraan op. Inderdaad niet omdat wij zelf hier direct gebruik van maken, maar om het mogelijk te maken dat we er gebruik van KUNNEN maken, als dit nodig mocht zijn.
Door het verder te privatiseren wordt de zorg voor meer mensen onbetaalbaar, of is de zorg alleen bereikbaar alleen toegankelijk voor mensen met meer geld. Ik ben van mening dat dat niet de juiste ontwikkeling is.

Frank Conijn

19 augustus 2015

Beste Eddy,

Goede zorg kost inderdaad veel geld. En de zorg in Nederland, als je ook de care meerekent, is goed. (Althans was, qua care, tot het extramuralisatiebeleid en de WMO-bezuiniging zijn intrede deed, waarvan inderdaad vooral de ouderen met een klein inkomen de dupe worden, zoals Tjark impliceert.) Dus in dat opzicht zouden we inderdaad hoge zorgpremies moeten accepteren.

Tegelijkertijd echter is aangetoond dat er enorm grote praktijkvariaties zijn in de cure. Variaties die niet verklaard kunnen worden uit demografische factoren. Variaties ook die resulteren in grote declaratieverschillen. Met andere woorden: de kosteneffectiviteit van de diverse cure-aanbieders is niet duidelijk, regelmatig zelfs totaal onduidelijk.

Verder lijkt het ook zo te zijn dat de diverse care-aanbieders, vooral de verzorgings- en verpleeghuizen, grote variaties kennen in cliënttevredenheid, de hoofduitkomstmaat in de care. Alhoewel die (gelijksoortige) huizen per cliënt een landelijk uniform bedrag krijgen, tenzij ik me sterk vergis, is daar dus ook sprake van grote verschillen in kosteneffectiviteit.

Een goed systeem om de kosteneffectiviteit in kaart te brengen is dus wel nodig.

Top