BLOG

Helemaal sprakeloos

Twee weken terug zat ik in de auto, onderweg naar een opdrachtgever. Het was heel vroeg in de ochtend, thuis sliep iedereen nog. Eenmaal onderweg wilde ik iets zeggen tegen de radio en toen gebeurde het: helemaal niets. Geen geluid.

Ok, niets aan de hand, even de keel schrapen en nog eens proberen. Nee hoor, niets. En dat is echt bizar, kan ik u vertellen. Hoe ik ook probeerde geluid te produceren, er kwam niets. Ik kwam erachter dat ik wel kon fluisteren, dat is in ieder geval iets… Zo ben ik fluisterend de dag doorgekomen, tot ik op een rustig moment eens ging Googelen op wat er eigenlijk aan de hand kon zijn. Ik ontdekte dat er waarschijnlijk een verkoudheidsvirus in mijn stembanden was gaan wonen, waardoor die waren opgezwollen en niet meer werkten. Duurt meestal vier tot veertien dagen (!) en oh ja, het slechtste wat je kunt doen is: fluisteren, want daar wordt het alleen maar erger van…

Diezelfde dag ben ik nog langs de huisarts gereden (ik kon niet bellen om een afspraak te maken, dus moest er echt langs). Zij bevestigde het verkoudheids-virus vermoeden. Daar zijn geen medicijnen voor, de ‘behandeling’ bestaat uit: Totale stilte…

Werken was sowieso niet mogelijk, maar ja, de kinderen moesten wel eten, naar bed, de boodschappen moesten gedaan worden. Regelmatig ging mijn telefoon, maar opnemen had geen zin. Wat een situatie... Het naarste vond ik nog dat ik niet wist hoe lang het zou duren. Welke afspraken moest ik afzeggen en welke kon ik nog nakomen?

Rol van de patiënt

Het confronteerde mij ook weer met hoe belangrijk de eigen rol van de patiënt is. Ik kon echt alleen mezelf genezen, in dit geval door 100 procent stil te zijn. Zoals in andere gevallen geldt dat je alleen geneest door trouw je medicatie te nemen, je dieet te volgen of je oefeningen te doen.

Dat was echt moeilijk en als ik niet precies had geweten waarvoor ik het deed - ik had een erg belangrijke presentatie een week later-, dan had ik het niet vol kunnen houden en had het langer geduurd voor ik weer beter was.

Ook artsen lopen hier voortdurend tegenaan: de eigen rol van patiënten is cruciaal om te herstellen en gezond te blijven. Maar therapietrouw is laag, in Nederland gemiddeld 70 procent, volgens de Therapietrouwmonitor. Volgens de WHO (Wereldgezondheidsorganisatie) is dit gemiddeld in ontwikkelde landen zelfs maar 50 procent bij chronische aandoeningen. De WHO schrijft: "Poor adherence is the primary reason for not achieving the full health benefits medicines can provide to patients. It causes medical and psychosocial complications of disease, reduces patients’ quality of life, increases the likelihood of development of drug resistance and wastes health care resources."

Samen beslissen

Dit laat nogmaals het belang zien van samen beslissen, zodat de patiënt écht achter zijn behandeling staat en weet waar hij het voor doet. Dit zal de therapietrouw wellicht niet naar 100 procent brengen, maar zeker verhogen. Ook leidt de samenwerking ertoe dat een patiënt sneller contact met de arts opneemt als hij een bijwerking ervaart of als er iets verandert in zijn situatie. Anders zou de patiënt wellicht gewoon met de behandeling stoppen. Momenteel doet zo'n 10 procent van de patiënten dit bij de meeste aandoeningen, volgens de Therapietrouwmonitor.

En het mooie is dat dit 'extra' medicijngebruik leidt tot lagere kosten, zo schrijft de WHO ook: "Poor adherence also leads to more frequent and longer hospital stays, use of emergency rooms and use of intensive care services. All of these are very expensive. In total, poor adherence is estimated to cost approximately $100 billion per year. Better adherence will not threaten health care budgets. On the contrary, adherence to those medicines already prescribed will result in a significant decrease in the overall health budget."

Therapietrouw leidt dus tot betere zorg en daardoor tot lagere kosten. Wat wil je nog meer?

Wil Konings

Eigenaar ProBeter

Wil Konings_311

1 Reacties

om een reactie achter te laten

Wulf van Loenen

10 april 2017

Ik ben altijd het meest therapietrouw bij weinig of helemaal niet chemisch ingrijpen. Dus als ik m'n stem ook eens kwijtraak ...
Een diagnose is meestal m'n doel van huisartsenbezoek, en vervolgens proberen geen recept te krijgen als het ook vanzelf over kan gaan. Dat wordt uitzonderlijk gevonden, we leven in een 'overal een pil voor' maatschappij.

Top