HRM

Ouders op de arbeidsmarkt

Op de website van het tv-programma De Monitor staat een intrigerend verhaal. Een moeder van een kind met een erfelijke spierziekte had haar goedbetaalde baan opgezegd om - met behulp van een pgb - te zorgen voor haar dochter. Acht jaar later verkeert haar dochter in haar laatste levensfase. Behalve de pijn en het verdriet om het afscheid, gaapt er ook een zwart gat.

Financieel had de moeder al flink ingeleverd, maar het pgb, dat voor haar een beperkte bron van inkomsten was, raakt ze nu ook kwijt. De ontwikkelingen in haar eigen vakgebied hebben niet stilgestaan, dus terug kan ze niet. Ze staat met lege handen. Maar de ervaring die zij heeft opgedaan kan natuurlijk wel heel relevant zijn voor anderen.

Competenties

De gehandicaptenzorg zou ouders als deze moeder een uitzicht op een tweede, nieuwe loopbaan kunnen bieden. De ervaring die zij hebben opgebouwd, kan meewegen in een zogeheten EVC-traject (Erkenning van eerder Verworven Competenties), die het mensen met relevante ervaring mogelijk maakt snel aan het werk te komen.

Bijscholing

Maar waarom zou je wachten met het bijscholen van ouders, totdat zij tijd hebben om weer aan het werk te gaan? Als zorgorganisatie kun je hen aanbieden deel te nemen aan bijscholingsactiviteiten die door de branche erkend zijn. Op die manier kunnen ze meeprofiteren van nieuwe kennis en nieuwe inzichten.

E-learning

Waarschijnlijk wordt dat binnenkort nog eenvoudiger, door de opkomst van e-learning. Als sector hebben we de VGN e-learnshop opgericht, waarin verschillende zorgorganisaties de e-learnmodules met elkaar delen die zij hebben ontwikkeld. Er wordt nu een plan ontwikkeld dat er voor zorgt dat organisaties die deelnemen de modules - zonder vergoeding - onbeperkt kunnen aanbieden aan hun medewerkers. Waarom dan ook niet aan mantelzorgers?

Autonomie

Er zitten onderwerpen bij die hen ook kunnen interesseren, zoals bijvoorbeeld eten en drinken zonder problemen, omgaan met agressie, of handelingen rondom diabetes. In ontwikkeling zijn bijvoorbeeld psychosociale ontwikkeling en mondzorg. Als ouders deze modules ook kunnen volgen, vermindert dat hun afhankelijkheid van zorg. Het vergroot hun autonomie en ze bouwen er een cv mee op, dat nog eens van pas kan komen. Bijvoorbeeld in de gehandicaptenzorg, die hun kennis en praktijkervaring goed kan gebruiken.

Frank Bluiminck

Directeur Vereniging Gehandicaptenzorg Nederland

Frank Bluiminck_311

5 Reacties

om een reactie achter te laten

Marjo Brouns-Backhuis

26 juli 2017

Laat ik voorop stellen dat ik het een mooie gedachte vind om ouders (of anderen die intensief voor een naaste zorgen) ook de ruimte te bieden voor een EVC-traject. Ik ken het uit mijn eigen arbeidsverleden en los van de vele bureaucratie die ik er omheen ervoer is het een mooie kans voor mensen om hun ervaring formeler te erkennen. En ik zie ook dat vanuit de 'krapte op de zorgarbeidsmarkt' ervaren mantelzorgers een enorme aanwinst kunnen zijn. Ook vanuit mogelijk inkomensverlies voor mantelzorgers wanneer de zorg wegvalt snap ik je redenering. Maar ik mis in je stuk de invalshoek van de betrokkenen zelf: wat willen mensen zelf? Zorgen voor een dierbare doe je 'gewoon', uit liefde, omdat als het goed met je geliefde gaat het ook met jou goed gaat enz. Of ze ook voor anderen willen zorgen is denk ik de meest essentiële vraag. Die mis ik. Bovendien is mantelzorg veel meer dan zorg en welzijn. Het is voor veel mantelzorgers een persoonlijke ontwikkeling, waarbij je leert omgaan met o.a. druk, stress, bureaucratie, verschillende systemen, allerlei belangen, maar ook met de inpak (bij jezelf) van liefde, zingeving, geluk en emotionele intelligentie. Zelf vind ik bijvoorbeeld dat ik nu (24/7 mantelzorger) meer manager ben dan dat ik in mijn banen in loondienst ooit ben geweest. De keuze om te stoppen/minderen met werken om voor een dierbare te zorgen zou daarom geen gat in een CV moeten zijn. In tegendeel: mantelzorg is een surplus op een CV! Wanneer we dit in onze samenleving erkennen bestaat het probleem dat je schets niet en hoeft het ook niet opgelost. Op mijn CV staat mijn mantelzorg in elk geval nadrukkelijk genoemd, ik wil dat laten zien en ik ben er blij mee. Nu de rest van de samenleving nog.

Monique van Doorn

26 juli 2017

Mooi pleidooi voor het benutten en ontwikkelen van talenten door het hele leven heen. Dat is de basis voor duurzame inzetbaarheid waar bijvoorbeeld OVAL ook handvatten voor aanreikt (www.oval.nl). E-learning biedt in dit kader fantastische nieuwe mogelijkheden, eens. Sec e-learning geeft wel het gevoel dat je er (weer) alleen voor staat terwijl de prive situatie ook al veel vraagt. Juist hier is een combinatie met een virtuele learning community heel krachtig, online bij een groep horen biedt een heel andere dynamiek en steun. De ervaring leert dat deze sociale innovatie nog maar mondjesmaat tot stand komt in de zorg. Dit blog is in dat op zicht ook een interessante oproep.

J. Sessink

30 juli 2017

De overheid kent alleen maar standaard gezinnen en er wordt verwacht dat het tweeverdieners kunnen zijn. Maar is de situatie anders dan wordt er geen rekening mee gehouden. Onze dochter is geboren met een zeldzame ziekte TRAPS, daar zijn ze op haar 18de leeftijd achter gekomen. Zij had altijd veel pijn en was ernstig ziek. ze heeft 3/4 van haar leven door gebracht in ziekenhuizen. Ook ik heb mijn werk op moeten zeggen, want een kind die zo ernstig ziek is en overal pijn heeft kun je niet bij een ander onderbrengen. Ook toen ze al wat ouder was niet. Ik had werk aangeboden gekregen voor de avond uren, daar was ik heel blij mee. Mijn man was s,avonds thuis. Maar na 12 jaar was ik gebroken van de zorgen - verdriet en bureaucratie wat het met zich mee brengt, ik kon niet meer. Toen heb ik nog ruim 4 jaar dat ze helemaal bedlegerig was en niet meer alleen gelaten kon worden gezorgd. Zij is op 28 jarige leeftijd overleden. Dan zit je nog geestelijk - lichamelijk en financieel in moeilijke tijden. Een kind hoort niet eerder te gaan. Je moet zelf maar zien hoe je het red en hoe je rond komt. Want ziek zijn kost veel geld ,heel veel geld. Wij hadden nog een dochter die was vanaf haar 12 de levensjaar bekend met de ziekte MS= Multiple Sclerose en die had mijn hulp nodig en heb ik ook gedaan. Heb roofbouw gepleegd op mijn lichaam, ik weet het maar is niet meer terug te draaien. Gelukkig had ik een man die veel en hard heeft gewerkt en zijn wij deze situatie door gekomen. Ik wil mijn leven nooit meer over doen zo, want de frustraties en onbegrip is groot.

Wulf van Loenen

30 juli 2017

Laten we niet denken dat als je jaren thuis in de zorg/verpleging zat t.b.v. een dierbaar gezinslid, dat je na het overlijden snel aan het e-leren of aan het werk kunt slaan in zorg buiten de deur. Je zult eerst zelf moeten herstellen na al die tropenjaren en de rouw. Maar die tijd wordt je nauwelijks gegeven. Als je, zoals ondergetekende, je werk noodgedwongen opgaf om vanuit een stukje pgb voor je chronisch zieke dochter te zorgen dan heb je namelijk geen recht op ww. Ook niet als je voor die paar jaar als pgb hulpverlener, bijna 40 jaar ww-premie hebt afgedragen via je werkgever. Dus er zit niets anders op dan nog steeds uitgeput en in rouw, een baan te zoeken. En als dat niet lukt als zestiger, de bijstand in te gaan. Dat kan, maar eerst je huis opeten.
Voor mij is er een geluk bij een ongeluk; ik ben al wat ouder, heb geen heel hoge woonlasten, geen studerende kinderen en kan zuinig leven tot m’n AOW. In deze overbruggingsperiode heeft het kabinet de startdatum voor mijn AOW toch ook weer zo’n half jaar naar achteren geschoven maar de streep lijkt in zicht. Ik laat de maatschappij buiten inmiddels dankbaar gebruik maken van mijn zorg expertise. Als vrijwilliger wel te verstaan, ze nemen geen zestiger nieuw in loondienst. M’n tevredenheid is relatief. Wat overheerst is dat ik veel heb kunnen doen om het zware leven ven mijn dochter te verlichten. Goed als onze lotgenoten aandacht krijgen, en er een traject komt om in onze situatie geleidelijkaan weer een nieuw maatschappelijk leven op te kunnen bouwen.

Wulf van Loenen

30 juli 2017

Mijn vrouw is met de zorg expertise die ze opgedaan heeft rond de zorg/verpleging van onze chronisch zieke dochter, een aantal uren buiten de deur in de zorg gegaan. Met haar ervaringsdeskundigheid is ze een hoog gewaardeerde zorgverleenster. Met name in gezinnen met een chronisch ziek kind, de ouders merken dat ze begrepen worden. Ook de complexe zorg kan ze door haar ervaring goed aan. Ze mag vanuit een pgb niet het salaris krijgen voor formele zorg, dat is voor professionals. Maar wat ze kind en ouders kan geven vindt ze belangrijker.

Top