HRM

Pijnlijke keuzes in de zorg, niet ten koste van medewerkers

Pijnlijke keuzes in de zorg kun je ook maken zónder dat medewerkers de dupe worden. Dat schrijft Anneke Westerlaken, voorzitter CNV Zorg & Welzijn in reactie op Wouter Bos.

'Stop met wegduiken voor pijnlijke keuzes in de zorg', pleit Wouter Bos in de Volkskrant afgelopen zaterdag. Bos schetst dat zowel zorgbestuurders, politici en professionals duikgedrag vertonen als het gaat over het maken van moeilijke keuzes. We pretenderen nog steed dat we de toenemende zorgvraag van op kunnen vangen met minder middelen. Zijn betoog wordt afgesloten met de constatering dat door de besluiteloosheid van politici en bestuurders de prijs vooral betaalt wordt op de werkvloer. Met als gevolg toenemende werkdruk, sluitingen van afdelingen, oplopend ziekteverzuim.  

Personeelstekort in de zorg

Dat we de zorg met elkaar enigszins betaalbaar moeten houden, zal iedereen onderschrijven. Het is echter  onacceptabel dat 'het chagrijn' over de (niet) gemaakte keuzes bij medewerkers terecht komt. Dat geldt helemaal in deze krappe arbeidsmarkt. Het grootste probleem in de zorg is namelijk het personeelstekort. De tevredenheid van zorgpersoneel daalt, het ziekteverzuim stijgt, net als het aantal mensen dat de sector jaarlijks weer verlaat. Als er ergens in geïnvesteerd dient te worden de komende jaren, dan is het in personeel.

Allereerst in materiële zin: de salarissen moeten omhoog. Een startend hbo-opgeleide verpleegkundige verdient zo'n 600 euro minder dan een startende leraar in het basisonderwijs. Een dergelijk verschil is aan de cao-tafel pas te dichten op het moment dat er politieke keuzes gemaakt worden, keuzes om te investeren in salarissen in de zorg.

Politici verschuilen zich vaak achter de OVA-ruimte (de overheidsbijdrage in de arbeidskostenontwikkeling, zoals vastgesteld door het CPB) en wijzen naar de sociale partners om deze OVA-ruimte goed te benutten. Maar er is geen wetgeving die zegt dat je bovenop deze OVA-ruimte niet extra zou kunnen investeren in salarissen. Doe dat dan ook. Zorgverzekeraars kunnen hier ook hun verantwoordelijk nemen. Zij geven de OVA-ruimte vaak niet helemaal door aan zorgaanbieders waardoor sociale partners beperkte ruimte hebben loonstijgingen te realiseren.

Verzorgen in plaats van registreren

Maar salaris lost niet alles op. Zorgverleners worden blij als ze er voor hun cliënten of patiënten kunnen zijn. Zo simpel is het. Werkgevers zijn aan zet om hun mensen de professionele ruimte te geven om te kunnen verzorgen, in plaats van te registreren, vergaderen en verantwoorden.

Om het zorgstelsel nu en in de toekomst betaalbaar te houden, moeten er ingewikkelde medisch-ethische vragen worden beantwoord, zeker. Maar hoe we die ingewikkelde vragen over de bekostiging van de zorg ook gaan beantwoorden, het antwoord moet zijn: nooit ten koste van de medewerkers.

Anneke Westerlaken

Voorzitter CNV Zorg & Welzijn

Anneke Westerlaken_311

---

Lees ook het blog van Jaap van den Heuvel, voorzitter rvb Rode Kruis Ziekenhuis: Nee, meneer Bos, kleine ziekenhuizen zijn juist goedkoper

 

1 Reacties

om een reactie achter te laten

cobiesnoep

17 oktober 2018

Wouter Bos schetst een aantal factoren waardoor de zorg "vastloopt" zoals ik het maar even noem. En ik vind het gek, dat juist de ingevoerde Marktwerking niet is genoemd als oorzakelijk. Met uitgeklede polissen als gevolg, verplichte eigen risico's die maar oplopen, terwijl de "potjes" bij de tientallen ! zorgverzekeraars maar vollopen. Een giga-aantal managers, bestuurders, controleurs, etc. die hun werk toch ook niet voor niets doen.
Ik ben geen econoom of politicus, ken de ins en outs niet van het zorgverzekeringswezen, en waarom die beter zouden functioneren ipv. de afgeschafte ziekenfondsen, maar ervaringsdeskundige als afnemer van zorg.

En daar wringt het schoentje. Sinds jaren ben ik chronisch ziek, met een ziekte die hier liever als psychisch wordt weggezet, maar in 2005 ging het wat erger mis. Niet dat de huisarts dat serieus nam, en ook een verwijzing naar cardioloog nodig achtte, en mijn bijkomende klachten ernstig nam, maar ik voelde me wegglijden richting eeuwigheid..... althans, dat hoop je dan. Voor hetzelfde geld blijf je na infarct toch in leven, maar gekluisterd aan rolstoel en belandend in verzorgingstehuis. Om kort te gaan : ik ben uitgeweken naar België, wetend dat ik zonder verwijsbriefje niet voorbij de balie zou komen, zonder reprimande en vaak toegevoegd advies, van iemand die dat niet mag.
Allemachtig, wat een verschil ! Alleen de vriendelijkheid al, de toegankelijkheid, de diagnostiek die huppetee in 1 dag wordt afgewerkt. Ik was wel zenuwachtig, want ja : op een gegeven moment word je onzeker van de volgehouden psychische diagnose van huisarts en omgeving, dus ik dacht : nu ga ik door de mand vallen als vieze aanstelster. Maar nee : het bleek een lekkende aortaklep. Daar bleef het niet bij, want een bloeddruk van 190 over 120 vond de cardioloog ook niet zo best en hij vermoedde dat er een infectie in het spel was. Door naar de internist. Meteen colonscopie : ook een slechte uitslag. Ziekenhuisopname - met eigen kamer !! - en dagen aan het infuus om abces te isoleren en daarna darmoperatie.
Ben blijven hangen in Gent, waar de voortreffelijke kinesitherapie mij afhielp van de al jarenlang beperkende aangezichtspijn, en een dokteres die alle klachten vakkundig heeft aangepakt. Allez, terug naar Nederland, en daar al binnen een dag tegen de ontoegankelijkheid van huisartsen opgelopen. Had een tak in mijn oog gekregen, en dat voelde niet echt lekker. Het oogziekenhuis had al een reprimande paraat vanwege raadpleging zonder doktersverwijzing ;-(. Ik ging weer terug naar Belgie - maar nu als immigrant. Oh heerlijkheid, om in de buurt van zorg te zijn, vrije keuzes te hebben en overal te kunnen "shoppen".
Zonder reprimandes, of diagnoses/adviezen van assistenten (zoals in Nederland vaak het geval is). Allez, ik heb goed gebruik gemaakt van de mogelijkheden, en tandimplantaten laten zetten, ooglidoperatie, preventieve staaroperatie, een gastric bypass, en ondertussen mijn leven weer terug gekregen. En toen de fout gemaakt om weer terug te keren naar Nederland eind 2013. Ik kon niet meer wennen aan het systeem, waarin op geen enkel gebied vrije keuze bestaat (verplicht inschrijven bij een huisarts - niet gedaan, maar wat je dan over je heen krijgt !....), de huisartsenpraktijken functioneren via antwoordapparaten, en ik vooral immens geschrokken ben van de kosten. Alleen de basisverzekering al, dan de verplichte eigen bijdrage, de fysiotherapeut met intake-gesprekken (dus geen zorg) van 65 euro, tandartsen met torenhoge tarieven, en bijna onbestaande thuiszorg (want wegbezuinigd). Ik kan zo nog wel even doorgaan, maar ik ben nu echt en definitief Nederland ontvlucht op medisch gebied.
Wat maakt Belgie dan zo goed voor de patient ? Heel simpel : de patient heeft de regie en staat tussen enerzijds ziekenfons en anderzijds zorgverleners in. Die worden dan ook betaald door de patient. Eigenlijk wel zo logisch. Ik betaal 7 euro per maand aan lidmaatschap, neem er een hospitalitatieverzekering bij en dan mag ga ik zorg afnemen.
Omdat ik gelukkig niet van een leefloon hoef rond te komen, betaal ik zoals iedereen het volle pond aan de dokters, maar krijg er 75% van vergoed. Let wel : ALLE zorg is gedekt, ook fysiotherapie, ook de tandarts, enzovoorts). Je weet niet wat je overkomt. Nog mooier: iemand met een leefloon krijgt 95% vergoed - wel zo eerlijk, afgezet tegen de verplichte eigen bijdrage in Nederland, die bijstandsmensen ook moeten ophoesten. Helemaal fijn is, dat je ook in de avonduren en in het weekend raadplegingen kan doen, MRI's en andere medische zaken kunt regelen en apotheken ook op zaterdagen open zijn, en waar je niet aan de tand wordt gevoeld over eender wat ten overstaan van de rest van het publiek.
Ik ben blij, dat ik ervaren heb, dat het ook zo veel anders kan, veel beter ook en goedkoper zelfs (althans voor mij). Dat stelt mij zeer zeker en gerust.

Met vriendelijke groeten,
Cobie Snoep, Gent

Top