BLOG

Stuck in the middle

Stuck in the middle

Vorige week woensdag zijn we als commissie Volksgezondheid erin geslaagd acht uur met de minister te overleggen over de voortgang van de stelselwijziging zonder dat de zorg of de patiënt aan de orde was. Ik zeg dit zonder cynisme.

Solidariteit

Want uiteindelijk is de toegang tot een kwalitatief goed functionerende zorg afhankelijk van de financiën. Wij kennen in Nederland gelukkig een systeem dat gebaseerd is op solidariteit. Maar die solidariteit moet wel geregeld worden. En daar ging het debat grotendeels over. Publicitair gezien ondankbaar werk. Want wie is er nu geïnteresseerd in het risico vereveningssysteem, ex ante en ex post vereveningen?

Dat werd pijnlijk duidelijk aan het eind van de middag. In de pauze van het debat stroomde de zaal vol met camera’s en journalisten. Maar helaas was de pers niet geïnteresseerd in de vraag hoe verdelen we het geld in de zorg, maar mogen eicellen nu wel of niet ingevroren worden.

Stuck in the middle

Stuck in the middle was het buzzwoord in het debat. Sinds de ambtelijke werkgroep dat vorig jaar heeft gebruikt, kan elke maatregel gerechtvaardigd worden met het begrip stuck in the middle. In het Nederlands: de zaken uit het moeras trekken. Het begrip veronderstelt lef. En dat straalt de minister dan ook uit. Het opvallende was dat bijna alle politieke partijen verdere uitbreiding van de DOT’s en de prestatiebekostiging wel zagen zitten, maar vooral de oppositiepartijen pleitten voor een voorzichtige aanpak. De vrees werd uitgesproken dat, met de snelheid waarmee de minister de vrij onderhandelbare tarieven in wil voeren, het grote risico ontstaat van forse volume-overschrijdingen.

Volume-overschrijdingen waar niemand zich op dit moment verantwoordelijk voor voelt. Dat bleek ook nog weer eens uit een brief die de dag voor het overleg was  binnen gekomen, getekend door de voorzitter van Zorgverzekeraars Nederland mede namens de NVZ en de NFU waarin de drie partijen aangaven bereid te zijn de komende twee jaar na te denken over hun rollen. Onduidelijkheid over de cijfermatige onderbouwing van de plannen en onduidelijkheid bij veldpartijen die vijf jaar na invoering van het stelsel nog twee jaar nodig hebben over hun rollen na te denken los je niet op met een vlucht voorwaarts. Maar ja met een voorzichtige aanpak blijf je volgens de minster en de coalitie en gedoogpartijen, stuck in the middle. Je baseren op slogans in plaats van op feiten gaat uiteindelijk ten koste van de burger, hetzij in de vorm van een hogere premie en of een kleiner pakket. Jammer dat de pers hier weinig aandacht voor had.

Eelke van der Veen
Lid Tweede Kamerfractie van de PvdA

6 Reacties

om een reactie achter te laten

Anoniem

14 april 2011

Risicovereving niet interessant? Ga maar eens kijken in de VS wat verzekeraars doen als er geen risicoverevening is. Als je als politicus merkt dat iets in de pers onvoldoende aandacht krijgt, dan helpt een potje klagen op de pers niet. Praat met de journalisten, geef jouw zorgen dooren bedenk hoe je hier een nieuwswaardig item van kunt maken.

Daarnaast denk ik dat dit stuk ook eigenlijk te laat komt. Nu vind iedereen dat Wynand van de Ven de risicoverevening (voor het moment) gered heeft. Het echter niet de taak van een wetenschapper om aan de bel te trekken. Die verliest daarmee opdrachtgevers. Dit had de PvdA moeten doen.

Wim van der Meeren

15 april 2011

Beste Eelke,
Wat jammer dat jij uit die brieven begrijpt dat zorgverzekeraars zich niet (mede) verantwoordelijk voelen voor het volume van de zorg. Dat is wel zo. Maar onze primaire verantwoordelijkheid (zie de wet) is de zorgplicht.
Volumebeperking en verdere doelmatigheidswinst zijn nodig en mogelijk, maar vergen moed, ook politieke.
Ombuigen doet pijn en wij hopen dat wij bij het nemen van maatregelen niet in de rug worden aangevallen door politici, die een microfoon voor hun neus krijgen om te reageren op het verdwijnen van aanbod op een of andere plek.
Samen komen we verder en veldpartijen willen hun verantwoordelijkheid nemen. Discussie over pakket en eigen bijdragen zouden ook nog helpen om de premie betaalbaar te houden.

Jaap van den Heuvel

15 april 2011

Voor doelmatigheidsverbetering en vooral voor het optimaliseren van de effectiviteit, dus doen wat het beste werkt en niet doen wat niet werkt, voelen wij ons in de zorg allemaal heel erg verantwoordelijk. Voor volumebeheersing helemaal niet.

Volumebeheersing is nee zeggen tegen een patiënt die zorg nodig heeft. Dat mag de verzekeraar doen als hij polissen wil verkopen waarmee niet alle zorg betaald kan worden. Dat moet de politiek doen als ze ervoor kiezen om de solidariteit te verkwanselen. Dat moet de politiek ook doen als men te laf is om een keuze te maken. Het volume en de prijzen vrijlaten, en een macrobudget opleggen is een schoolvoorbeeld van niet kiezen. De lef om te kiezen zie ik dus nog niet!

Rob Adolfsen

15 april 2011

Beste Eelke,
Stuck in the middle is niet "uit het moeras trekken" maar juist "vastzitten in het moeras". Er gebeurt dus nog veel te weinig met het beheersbaar houden van de collectieve zorgkosten. Maar dat is niets nieuws onder de zon. Met volumebeheersing raak je maar al te vaak ook de noodzakelijke zorg zoals één van de andere reacties terecht aangeeft. Natuurlijk, er zullen best verzekerden zijn die onterecht consumeren en zorgverleners die onterecht produceren. Maar om dan heel Nederland op een zelfde manier vanuit een systeem van budgetteren te beschouwen is wel zeer paternalistisch. Hiermee wordt ieder initiatief om gedrag en houding van de Nederlander ten opzichte van zo gezond mogelijk leven bij voorbaat de kop ingedrukt. Solidariteit zou twee niveaus moeten kennen. Niveau-1 is het absolute minimum, dat echt voor iedereen geldt. Daar moet je ook zeer ver in durven gaan als politiek. Niveau-2 is het gewenste level dat betaalbaar en haalbaar is voor mensen die door hun houding en gedrag ten opzicht van zo gezond mogelijk leven (ook al heb je een aandoening) op een beheerste manier omgaan met het consumeren van zorg. Natuurlijk doet de situatie zich voor dat niveau-2 zeker niet duurder zal zijn dan niveau-1. Maar ja, daar hebben de betrokken zich dan ook zelf voor ingespannen. Is dit tweedeling in de maatschappij? Misschien wel. De huidige ZVW biedt hier m.i. al de ruimte voor. Ik ben nu aan het onderzoeken of het haalbaar is om hiervoor een nieuwe verzekeraar in het leven te roepen die mede op dit principe klanten aan zich weet te binden en geen boodschap heeft aan volumebeheersing. De extra kosten van de eventuele volumeoverschrijding zijn dan goed te dragen in de onderlinge solidariteit van gelijkgestemden bij deze verzekeraar. Kijk maar eens hoe de discussie onder de noemer "zorgaspect" (website en LinkedIn discussiegroep) en "zorgverzekeraar 2.0"(LinkedIn discussiegroep zich aan het ontwikklen zijn. Ben natuurlijk altijd bereid om dit verder aan je toe te lichten.

Adrie van Osch

17 april 2011

Wat is dat toch met ons typisch Nederlands idee dat de kosten van de gezondheidszorg beheerst moeten worden. Van wie moet dat eigenlijk? Hebben we daar de burgers van dit land al eens een keer hun mening over gevraagd? Moeten de kosten van vakantiereizen ook beheerst worden? Of de kosten van brood? Neen, dit noemen we economische sectoren waarin de vraag en het aanbod vanzelf bij elkaar komen. En ik hoor niemand klagen dat de kosten van vakantiereizen de laatste jaren zijn verdubbeld. En we klagen wel als de kosten van gezondheidszorg stijgen. Als nu iets een teken van beschaving is, is het dat wel.
Dus politici, niet meer klagen maar de burger vragen wat hij over heeft voor een beschaafde gezondheidszorg. Dáár zijn jullie voor, dát is jullie rol in onze samenleving. En misschien gaat die burger dan wel minder op vakantie.

Rengelink

19 april 2011

De constatering van Jaap van den Heuvel dat er in de politiek een gebrek aan visie op de zorg bestaat werd mij nog eens pijnlijk duidelijk bij lezing van Eelke van der Veen's stukje. Laat ik beginnen met het begrip "stuck in the middle", een begrip dat Prof. Porter heeft geintroduceerd in zijn theorie over concurrentie. Met "lef" of met "uit een moeras trekken" heeft dat alles niets te maken. Porter heeft trouwens zeer zinnig onderzoek gedaan naar de concurrentie kracht bij overheidsinstellingen en ik kan iedereen die een mening wil vormen over marktwerking in de zorg het boek "Redining Health Care" door Michael Porter en Elizabeth Teisberg aanbevelen.
Ten tweede wat bedoelt Eelke van der Veen met "uitbreiding van de DOT's"? Ik vind dit zo merkwaardig geformuleerd dat ik mij werkelijk afvraag of Eelke wel weet waar hij het over heeft.

Top