Reader Interactions

Reacties 3

  1. Avatarmarianne straks

    Goede morgen IGJ
    We zijn nu een maand onderweg met onze intelligente lock-down. Deze is onder andere bedoeld om kwetsbare mensen, met name ouderen, te beschermen. De hele samenleving zet zich daarvoor in en er worden grote offers gebracht. Niet alleen nu, maar ook op de langere termijn. Daarvoor mag verwacht worden dat met name een partij als IGJ, die vanuit op maatschappelijke opdracht waakt over de zorg van deze kwetsbare mensen en de omstandigheden waaronder hun verzorgers werken, haar steentje bijdraagt. Dat betekent minimaal: tijdig opstaan om bij te bereiken dat de bescherming van deze mensen daadwerkelijk wordt geëffectueerd. Vier weken na dato wakker worden en desgevraagd tegenover kamerleden erkennen dat er risico’s gelopen worden door medewerkers van verpleeghuizen en in de thuiszorg is op z’n zachtst gezegd aan de late kant. Toezicht heeft zowel repressief aspect als een preventief aspect. Het woord “reactief” hoort daar niet bij. Het had de geloofwaardigheid van IGJ versterkt als zij veel eerder veel krachtiger had gewaarschuwd voor de risico’s die medewerkers in de VVT en ook andere sectoren in de langdurige zorg lopen. Medewerkers liepen en lopen onverantwoorde risico’s. En wat het effect van geïnfecteerde medewerkers kwetsbare bewoners is hoef ik hier niet uit te leggen.

  2. Avatarthissen

    Een volstrekt terechte reactie van Marianne Straks.
    IGJ moet preventief acteren in plaats van achteraf constateren dat zaken volstrekt niet in orde zijn. Temeer omdat Corona uitbraak in verzorging en verpleging volstrekt voorspelbaar is zonder adequate beschermingsmiddelen. Het woord ‘onaanvaarbaar’ hoort dus gebruikt te worden in relatie tot niet ingrijpen van IGJ vooraf. Ouderen en personeel werden in de kou gezet. Het kwaad is nu geschiet en niet meer terug te draaien. Achteraf ‘huilen met de wolven in het bos’ (wat IGJ nu doet) heeft geen maatschappelijke meerwaarde. IGJ moet zich schamen.

  3. Avatarklaar.laheij2gmail.com

    Zeker in de kleinere verpleeghuizen heb ik als lid van de cliëntenraad menig keer achter mijn oren moeten krabben. Er is weinig zeggenschap ook van de ondernemersraden. De bewoners en de aanleunbewoners worden slecht geïnformeerd. Volgens de bestuurders is er te weinig geld en de vrijwilligers zijn vaak te oud en behoren nu tot de risicogroep