HRM

'Ziekenhuis worstelt met invullen bestuursfuncties'

'Ziekenhuis worstelt met invullen bestuursfuncties'

Ziekenhuizen hebben steeds meer moeite om geschikte bestuurders te vinden. De vacatures voor bestuursfuncties blijven onvervuld, onder meer vanwege de toegenomen complexiteit, de risico’s en de Wet Normering Topinkomens (WNT).

Dat blijkt uit een onderzoek van interuniversitair centrum Sioo en managementbureau Boer & Croon onder ziekenhuisbestuurders, toezichthouders en headhunters.

De invoering en aanscherpingen van de WNT – het salaris van een topfunctionaris in de zorg mag niet hoger liggen dan een ministerssalaris van 181 duizend euro - hebben ertoe geleid dat steeds meer mensen bedanken voor een rol als ziekenhuisbestuurder, stellen headhunters in het onderzoek. Waar ze vroeger werden benaderd door mensen buiten de zorg om ziekenhuisbestuurder te worden, geven ziekenhuisbestuurders nu juist aan een baan buiten de zorg te willen. Een ziekenhuisbestuurder bevestigt dit beeld: "Je moet niet willen werken voor je inkomen, maar de WNT2- en WNT3-normen vind ik een belediging voor de complexiteit van het vak als bestuurder."

Vaardigheden

Medici krijgen tijdens hun studie wel de juiste vaardigheden mee om een ziekenhuis te kunnen besturen, maar staan volgens de respondenten niet te trappelen om de stap naar bestuurder te maken. "Het bruto salaris van een medisch specialist is 280 duizend euro. Van een bestuurder is het ruim een ton minder", aldus een ziekenhuisbestuurder. "Oudere dokters willen de stap naar het bestuur nog wel maken, omdat ze het vak wel gezien hebben en vaak behoorlijk wat geld verdiend hebben. Voor jongere, talentvolle medici, die zich net hebben ingekocht in een maatschap, geldt dat niet."

Het verschil in salaris van een bestuurder van een academisch ziekenhuis - een relatief complexe organisatie - en een eenvoudigere, kleinere zorginstelling is als gevolg van de maximering van topsalarissen bovendien kleiner geworden, zo berichtte het Financieele Dagblad zaterdag. "Je kunt je dan afvragen hoe interessant het is om een grote complexe organisatie te gaan aansturen", aldus headhunter Freek Muller van Holtrop Ravesloot & Partners tegenover de krant. "Het is haast een indecent proposal om een bestuurder daarvoor te vragen."                                                         

Ook buitenlandse bestuurders haken als gevolg van de discussie over topinkomens af voor functies in de Nederlandse ziekenhuisbesturen, constateert headhunter Jochem Overbosch van Odgers Berndtson in het FD. Ze kiezen liever voor omringende landen zoals België en Duitsland waar ze zo’n drie tot zes keer zoveel kunnen verdienen.

Complexiteit

Niet alleen de belemmeringen van de WNT spelen een rol bij de afgenomen populariteit van de functie van ziekenhuisbestuurder. Bestuurders beklagen zich daarnaast over de toegenomen complexiteit die ze in hun bestuursfunctie ervaren. "De medische staf is zelfstandig geworden, we hebben te maken met opnamestops en nu hebben we ook nog elk jaar een vier maanden durend onderhandelingscircus met zorgverzekeraars." Een andere bestuurder vertelt dat hij steeds meer tijd kwijt is zich te verantwoorden; aan accountants, inspecties, kwaliteitsinstituten, cliëntenraden, ondernemingsraden en medische staven.

Ook zeggen bestuurders steeds meer druk van buitenaf te ervaren en krijgen ze minder waardering voor hun werk. "Je bent a priori al verdacht van het verdienen van te veel geld, disfunctioneren, afkoopbonussen en het in stand houden van management," aldus een bestuurder. 

12 Reacties

om een reactie achter te laten

Peter Kapitein

2 mei 2017

Wat bijzonder dat Boer en Croon nog steeds gelooft dat er bij dit soort inkomens voor geld wordt gewerkt. Ieder wetenschappelijk onderzoek laat zien dat dat niet zonkanten Boer en Croon blijft het lekker verkondigen.

Geen nood, want er staan uitstekende patient advocates klaar om voor minder dat de Balkenende norm te laten zien hoe je een ziekenhuis bestuurt. Dat kunnen wij. We zijn immers niet dom en hebben serieuze vaardigheden. Een ervan is kennis van de noden en behoeften van patiënten. En er is maar één groep die weet waar het aan schort als het om de noden en behoeften van patiënten gaat en dat zijn wij patiënten.

Maak het uzelf niet lastiger dan noodzakelijk raden van toezicht van ziekenhuizen en stel een patient advocate aan als bestuurder. Stukken goedkoper en de kwaliteit gaat omhoog.

Astrid Van den Eikhof

2 mei 2017

Als u de bestuurder niet kunt vinden, dan help ik graag met zoeken. Misschien goed om eens een ander netwerk aan te boren of nog beter om je heen te kijken.

D G o

2 mei 2017

2 bagatelliserende reacties! En daarbij nog een verwijzing naar de opleiding van 'patient advocate' die, wanneer ik deze opleiding raadpleeg, sterk is gericht op medisch inhoudelijke onderwerpen. Een prima patient advocate is niet per definitie een geschikte bestuurder.

Reeds aan het begin van de initiatieven van de heer Plasterk werd al benoemd dat hij met zijn WNT ervoor ging zorgen dat er op den duur geen adequate bestuurders meer te vinden zouden zijn voor de gezondheidszorginstellingen en in het bijzonder voor de ziekenhuizen.

Maar ja, tijdens de overgangsfase werd dit nog niet zichtbaar, behalve dat de meeste bestuurders in hun functie bleven want overstappen naar een andere instelling had directie negatieve gevolgen voor de persoon in kwestie.
Nu de overgangsfase is afgelopen en de salarissen voor alle zittende bestuurders met een 'te hoog' inkomen zullen moeten dalen, gaan de negatieve gevolgen zichtbaar worden.
En het einde daarvan is voorlopig nog niet in zicht. Behalve wanneer de WNT tijdens de onderhandelingen op het Binnenhof de nek om zou worden gedraaid ..........

Olaf Wijman

2 mei 2017

Het gaat dus om geld > 'Dat blijkt uit een onderzoek van interuniversitair centrum Sioo en managementbureau Boer & Croon onder ziekenhuisbestuurders, toezichthouders en headhunters'. 181.000 euro is een heel goed salaris en een ziekenhuis besturen doe je niet alleen. Meer betalen geen garantie voor een betere kwaliteit. Kijk maar naar UMC Utrecht.

Peter Koopman

2 mei 2017

Opvallend thema. Ik vind een functie vergelijk met ministers slecht en zie geen basis daarin voor honorering van directieleden ( richtingbepalers ) of leden van de RvB van somatische behandelcentra, ggz-instellingen, centra voor verstandelijk beperkten, verpleeghuizen of organisaties voor thuisverpleging en verzorging. Maar over de maximale hoogte van het jaarsalaris voor de eindverantwoordelijke mensen van deze, op zich ook zeer verschillende organisaties, is niet direct extern een maatstaf te vinden. Wat als je bijvoorbeeld afspreekt: naximaal 12 x het jaarsalaris in de betreffende cao

Peter Koopman

2 mei 2017

12x het jaarsalaris in de laagste schaal van de daar geldende cao? Dan is het salaris van de top congruent aan de betreffende organisatie en complexiteit van de opgaven, toch? Het zijn gelukkig geen beursgenoteerde ondernemingen. Geen vergelijk met ministers, bankdirecteuren of korte termijn interimadviseurs.

Antoinette de Fouw

2 mei 2017

Volgens www.www.navigerennaardetop.nl zijn er voor dit en volgend jaar geen bestuursfuncties in de zorg 'beschikbaar'. Misschien moeten ze eens zoeken waar mensen wel hart voor de zaak hebben en niet op het geld afkomen.

R. M. Dalmijn

2 mei 2017

Helaas verloopt het scenario als door sommigen twee jaar geleden aangekondigd werd. En nattrlijk blijven velen hangen in het idee dat €180.000 het gemiddelde inkomen is van zorgbestuurders. Wat niet zo is! Het merendeel zet reputatie, eerder verworven rechten - als BIG registraties - op het spel voor circa €100.000 inclusief alles. Voor een 24 uurs verantwoordelijkheid. Waarbij 60 uur per week werken geen uitzondering is . Toch netto €16,45 per uur om je graaier te mogen noemen. Hulde aan diegene die carrière en gezinsrust offeren voor de publieke zaak, diep respect voor de Hoogleraren die de klinische rust inruilen voor het aansturen van een miljardenbedrijf. Ik wens alle bestuurders veel wijsheid en sterkte. De beweging is zichtbaar; oudjes gewapend met digid voor de niet aangesloten computer maar wel achter de eigen voordeur, veel potentiële dolhuisbewoners op straat, een afgebouwde thuiszorg als ideaal van de participatie samenleving.
Nadat met name de medewerkers in de ouderenzorg door de politiek zijn weggezet als stumpers , beschimpt en vernederd als samenspanners binnen een verwerpelijk systeem waar je niet dood gevonden zou willen worden is het nu de bestuurder! De sector moet kapot tenslotte. Broeder Maarten heeft haast. De hoge waterstand door de golf van vacatures - en nu niet die van bestuurders - nadert het nog nooit vertoonde dieptepunt.
Weet u nog niveau 4 inhuren voor €120.000 per jaar. En zo zijn we dan beland in de situatie waarin een crèche voor baby's net zo vanzelfsprekend is als de hondenuitlaat service. Waar laten we de kwetsbare ouderen in dit spectrum?

Gert van Enk

2 mei 2017

Een complexe discussie waar al snel weer 1 element uitvergroot wordt, namelijk hoeveel mag een bestuurder van een complexe organisatie verdienen. Elk bedrag lijkt daarbij te hoog voor sommigen. Wat voor dat salaris geleverd moet worden wordt door velen niet gezien, begrepen of gewaardeerd. Voor mij voelt de verantwoordelijkheid in ieder geval zwaar, is het werkplezier heel belangrijk en vind ik daar ook veel waardering in. En nu na drie jaar geleden de overstap van medisch specialist naar bestuurder gemaakt hebbende heb ik geen spijt maar is het ook niet meegevallen.
Want het is wel goed om alle elementen eens goed samen te bekijken. Zelfs als medisch specialist in dienstverband was het salaris (zeker in de toekomst met afbouw WNT) beter, ik heb dus ingeleverd. Een vraag is of een bestuurder gewoon niet hetzelfde hoort te verdienen als zijn meest verdienende medewerkers in loondienst (dat is nu niet zo). Moet de bestuurder niet in de AMS gelijkgeschakeld worden (als het om ziekenhuizen gaat)? Want de onzekerheid is aanzienlijk groter, mijn werktijden zijn onbegrensd (en zo gaan anderen er ook mee om), rechten bij ontslag zijn aanzienlijk minder, en ik ben wel verantwoordelijk en wordt afgerekend op wat alle medewerkers gezamenlijk moeten leveren en waarbij degenen die minder functioneren aanzienlijk beter beschermd zijn. Kortom, de verhouding is soms wel wat zoek.
En het zou goed zijn als die gelukkig kleine hoeveelheid mensen die zich niet goed geholpen voelen, toch zich blijft realiseren dat heel veel mensen in de gezondheidszorg elke dag weer hun uiterste best doen om de beste zorg te leveren, ook bestuurders. In het belang van patiënten. Maar het blijft mensenwerk. En dan roepen dat men het zelf allemaal beter kan is dan wel een hele makkelijke, dat lost dit vraagstuk echt niet op en diskwalificeert al die zorgmedewerkers (inclusief managers en bestuurders) die de beste zorg willen leveren.

R. M. Dalmijn

2 mei 2017

Geheel eens met collega van Enk.
Nu mevrouw de Fouw zich oriënteert is het wellicht zinvol om het vakblad Skipr te raadplegen onder het kopje "vacatures" . Sinds 3 april - 1 maand- wordt er in 9 gevallen gezocht naar een bestuurder.
Ik wens u veel succes.

Frank Conijn

2 mei 2017

Het zou goed zijn nader te onderzoeken wat het gewicht van de problemen is. Oftewel: waar zouden aspirantbestuurders meer behoefte aan hebben: een hoger salaris of een vereenvoudiging van de complexiteit van de baan (zie onder het gelijknamige kopje)?

Verder zou ik er weinig moeite mee hebben als een minister-president 2,5 ton zou verdienen, een salaris dat ik voor bestuurder van een complex ziekenhuis ook normaal zou vinden.

Arnout Orelio

2 mei 2017

Voor de korte termijn sluit ik me aan bij de heer Van Enk: maak het aantrekkelijk voor zorgprofessionals met leiderschapkwaliteiten om die in te zetten. Het inkomen van een arts in loondienst als referentie lijkt me hierbij passender dan een minister.

Op de lange termijn zie ik voor me dat we besturen als een vak moeten zien dat je juiste kennis en ervaring vraagt. Die worden, anders dan het artikel beweert, niet in de geneeskunde studie (of welke andere studie dan ook) opgedaan. Dit wordt geleerd door te werken in de vele verschillende onderdelen van het zorgsysteem, waarbij de leider-in-spe (net als bij artsen), steeds opnieuw wordt uitgedaagd door grotere problemen op te lossen en meer verantwoordelijkheid te dragen. Dit is eerdere een proces van decaden dan van jaren en hier zou dus een opleidingssysteem voor moeten zijn. De belangrijkste taak van de zittende bestuurder is om haar/ zijn opvolger op te leiden. Dit kan alleen als bestuurders langdurig op deze positie zitten. Dit laatste is nu zeker niet het geval. Bestuurder verplaatsen zich nu vooral horizontaal (tussen organisaties), in een cyclustijd van enkele jaren.

Wie is zijn in uw ziekenhuizen de leiders van de toekomst? en wat doet u om hen uit te dagen en te ontwikkelen?

Top