ACTUEEL

Angst voor keuzes doet ziekenhuis de das om

Door vast te houden aan het verleden dreigen ziekenhuizen hun bestaansrecht te verliezen. Alleen door scherpe strategische keuzes te maken kunnen ziekenhuizen in een marktomgeving overleven, maar aan dergelijke keuzes ontbreekt het. Dit stelt Jan Heijboer, senior projectmanager bij HEVO en Blanxx.

Niet toekomstbestendig

Volgens Heijboer denken veel ziekenhuisbestuurders zich in een concurrerende omgeving te kunnen handhaven door goedkopere zorg te leveren, efficiënter te werken en de kwaliteit van zorg te verbeteren.  Ziekenhuizen denken daarmee meer patiënten te kunnen trekken en zo de productie te verhogen.  “Daarmee borduren ze voort op het verleden”, stelt Heijboer. “Maar een dergelijke aanpak is niet toekomstbestendig. Als we alle expansieplannen van de ziekenhuizen optellen, dan komen we uit op een land met twintig miljoen inwoners.”

Angst

Heijboer constateert dat veel bestuurders risicomijdend gedrag vertonen uit angst voor gebrek aan draagvlak voor veranderingen bij de medische staf. “Je moet als bestuurder heel goed op je stoel zitten, om echte keuzes te maken”, weet Heijboer. Toch zijn dergelijke keuzes volgens Heijboer onvermijdelijk. “Het antwoord op de concurrentie zit niet in alles wat je al doet nog efficiënter en goedkoper doen dan een buurziekenhuis, maar in onderscheidend vermogen.  Ziekenhuisbestuurders willen van oudsher alle specialiteiten in huis hebben. Dat is achterhaald, daarmee onderscheidt een ziekenhuis zich niet en ook de klant is er niet bij gebaat.”

Krimpregio

Als voorbeeld van hoe het niet moet haalt Heijboer de anonieme casus van een ziekenhuisbestuurder in een krimpregio aan. “De regio heeft te maken met ontgroening en vergrijzing, maar ondanks dit gegeven wil het zorgbestuur de kraam- en verlosafdeling  juist nieuw leven inblazen. Willen ziekenhuizen hun bestaansrecht behouden, dan moeten bestuurders echt strategische keuzes maken.  Hierbij is het belangrijk dat taken die niet langer rendabel zijn, bijvoorbeeld door demografische ontwikkelingen, aan de kant worden geschoven.”

Effect

Volgens Heijboer  is het netto-effect van zulke keuzes op termijn gunstig. “Als je bespaart op zaken waar je de wedstrijd toch niet mee gaat winnen, kun je compacter bouwen en dat is weer gunstig voor de exploitatielast. Met het geld dat je zo overhoudt kun je nieuwe apparatuur kopen. Dat trekt weer jonge, ambitieuze specialisten aan, want die willen niet met oude spullen werken.” 

 

2 Reacties

om een reactie achter te laten

Oosterhof

21 maart 2011

Managerspraat

Heijboer praat als een manager uit de Randstad die geen oog heeft voor wat er 'in de regio' nodig is.

Patiënten willen niet ver reizen voor zorg, maar in hun eigen regio geholpen worden bij bijvoorbeeld verloskunde en spoedeisende hulp. Ook willen ze bij complicaties na een behandeling in een ver weg gelegen ziekenhuis niet van het kastje naar de muur gestuurd worden door artsen die problemen van hun verre collega's moeten opruimen. Of hopen dat bezoek het halve land af willen reizen om hun zieke relatie te ondersteunen. Of van het ene ziekenhuis naar het andere gezeuld worden omdat in dat ene ziekenhuis alleen de ene behandeling en een ander ziekenhuis die andere behandeling mogelijk is.

Randstedelingen met 'op elke straathoek' een ziekenhuis snappen dit blijkbaar niet, maar zij moeten zich realiseren dat zonder 'de regio' er geen bestaansrecht is voor 'de (Rand)stad'. Dat betekent dat de spreiding van zorg niet grofmaziger moet worden, anders rest de hele Nederlandse bevolking niets dan te verhuizen naar de (Rand)stad. En dat is niet wat Nederland nodig heeft laat staan de bevonlking uit 'de regio' dat zou willen.

van Bodegom

22 maart 2011

Het is inderdaad het moment waarop ziekenhuizen op strategisch niveau andere keuzes kunnen of zelfs moeten maken. Ik denk daarbij eerder (of in ieder geval ook) aan:
- een verschuiving van de patientgericht werken naar klantgericht (of dit nu is via planetree, Fred Lee of magneethospital maakt niet uit),
- verschuiving naar andere -preventieve- dienstverlening,
- anders kijken naar de primaire en ondersteunende processen,
- andere vormen van communicatie (socialmedia) en management (connected leadership),
- oog voor een holistische mensvisie en
- andere vormen van samenwerking met ketenpartners.

Dit zal zeker van invloed zijn op de bouw van ziekenhuizen en de regio waarin gebouwd wordt.
Het belangrijkste is naar mijn mening dat een ziekenhuis een visie ontwikkeld op de zorg die zij willen leveren, waar hun ondernemerskracht zit en hoe ze vanuit die wetenschap bovenstaande activiteiten oppakken.

Volgens mij zijn zorgprofessionals overigens niet zozeer aan te trekken c.q. te behouden door het bieden van fancy apparatuur. Zeker de jonge garde niet (wijst onderzoek uit).
Hartelijke groet,
Ellen van Bodegom

Top