ACTUEEL

Ziekenhuis worstelt met richtlijn medicatieveiligheid

Ziekenhuis worstelt met richtlijn medicatieveiligheid

Negen van de tien ziekenhuizen voldoen niet aan de richtlijn voor medicatieveiligheid. Voor wat betreft opname- en ontslaggesprekken voert geen enkel ziekenhuis de medicatieoverdracht uit zoals vastgelegd in de gelijknamige richtlijn. Dit blijkt uit een enquête van adviesbureau M&I/Partners uit Amersfoort.

Verantwoordelijkheid

Volgens adviseur Jacomien de Jong van M&I/Partners worstelen veel ziekenhuizen met de organisatorische consequenties van de richtlijn. De toepassing van de richtlijn vraagt om een andere  inrichting van de processen rond medicatieveiligheid en -overdracht. Dit heeft ook gevolgen voor de rolverdeling tussen arts, verpleegkundige en ziekenhuisapotheek. Vaak wordt de ziekenhuisapotheker als eindverantwoordelijke aangewezen, terwijl deze verantwoordelijkheid volgens De Jong bij de medische staf en de raad van bestuur thuishoort.     

Businesscase

Daarnaast hebben ziekenhuizen moeite om de businesscase rond medicatieveiligheid rond te krijgen. Toepassing van de richtlijn betekent extra formatie, maar het is niet altijd helder waar deze vandaan moet komen en hoe deze bekostigd moet worden. Ook lukt het niet altijd om de baten, zoals foutreductie, efficiencywinst en een beter imago, te expliciteren.

Elektronisch voorschrijven

Een andere complicerende factor ligt in het feit dat ziekenhuizen de richtlijn willen combineren met de invoering van een elektronisch voorschrijfsysteem (EVS). Niet alleen heeft het invoeren van een EVS praktisch en technisch de nodige voeten in aarde, door het afschieten van het landelijk EPD door de Senaat is er veel onduidelijkheid over hoe het verder moet met digitale gegevensuitwisseling.

Urgentie

Volgens De Jong doen ziekenhuizen er goed aan om vaart te maken met de invoering van de richtlijn medicatieveiligheid. “In wezen moeten de ziekenhuizen al sinds 1 januari aan de richtlijn voldoen, maar de Inspectie voor de Gezondheidszorg gaat vanaf 2012 handhaven”, zegt De Jong. “Iedereen ziet de urgentie in,  maar ik vraag me af of alle ziekenhuizen er op tijd klaar voor zijn.” De Jong adviseert ziekenhuizen om zich niet dood te staren op de technische details, maar vooral werk te maken van de procesmatige kant en bijhorende gedragsverandering. 

3 Reacties

om een reactie achter te laten

Epping

8 mei 2011

Het verbaast natuurlijk helemaal niet dat ziekenhuizen met medicatieoverdracht worstelen. Verantwoordelijkheid voor medicatieoverdracht ligt m.i. bij de medici. Echter een probleem waar men tegenaan loopt is dat een arts in een ziekenhuis de medicatie die een patiënt moet aannemen als juist. Waar komt die informatie vandaan en is dat volledig? Dus om zich te vergewissen zal er veelal moeten worden nagevraagd. Kost tijd. Nu willen ook steeds meer ziekenhuizen met een EVS (elektronisch voorschrijfsysteem) werken. Dat heeft pas zin wanneer het medicatieoverzicht in het EVS is opgenomen. Om daarin te voorzien moet die (overdrachts)medicatie worden ingevoerd in het EVS (in die gevallen waarin dat niet elektronisch gebeurt). We hebben veel met chronisch patiënten te maken die over het algemeen meerdere verschillende medicijnen gebruiken. Wanneer die van een uitdraai van de apotheker moet worden ingevoerd in een willekeurig EVS, kost dat tijd (en kans op fouten!). Stel dat het invoeren gemiddeld 10 minuten kost en er zijn op jaarbasis in een gemiddeld ziekenhuis 100.000 polibezoeken (voorzichtige schatting). Dan kost dat aan invoer alleen zo's slordige 10 fte's. Nu wil het geval dat diezelfde patiënt ook nog bij een ander (gespecialiseerd ziekenhuis (meestal niet inde regio) op bezoek gaat. Ook daar moeten deze medicijnen worden ingevoerd. Nog eens 10 fte's voor nodig. (Kortom, zo komen we wel aan de voorspellingen van een enorm tekort aan werkers in de gezondheidszorg). Allemaal goede initiatieven, vooral medicatieveiligheid (als onderdeel van patientveiligheid), maar wanneer dit niet ondersteund kan worden met elektronische uitwisseling, wordt het wel een lastig verhaal. Omdat veel ziekenhuizen nog geen EVS hebben, of er problemen mee hebben EN de (verdere) ontwikkeling van het LSP zeer onzeker is, denk ik dat het doel van handhaving in 2012 een volstrekte illusie is. Mag de 1e Kamer zich dit ook aanrekenen met de afwijzing van de Wet op het EPD en daarmee de aanleiding vormt om ook het LSP te stoppen? Iedereen valt nu weer over de 300 miljoen die het gekost heeft, terwijl niemand rept over de veelvoud die het gaat kosten wanneer we ermee ophouden, omdat we ook nog meer dingen wilden die afhankelijk zijn van het LSP zoals medicatieoverdracht.

Den Hertog

9 mei 2011

Aansluitend bij de reactie van Epping: dat geeft de noodzaak aan van accurate en actuele medicatieinformatie en overdracht daarvan tussen ziekenhuis enerzijds en openbare apotheken en bijv. verpleeghuizen anderzijds. Nu het landelijk EPD (waarin de minister vooral de medicatie wilde handhaven) niet doorgaat zoals gepland, komt meer nadruk (weer) bij de regionale samenwerkingsverbanden. Inderdaad is deze uitwisseling van informatie voor chronische patienten heel belangrijk. Maar dat hoeft ook niet met een landelijke voorziening. Regionaal voldoet in 9 van de 10 gevallen uitstekend. EVS leveranciers zullen de aansluiting op OZIS en andere regionale verbanden hoog op de lijst moeten zetten of houden. Wellicht dat een OZIS doorontwikkeling met verbeterde beveiliging en verificatiemogelijkheden hier de goede richting is.

HuibHezemans.nl

12 mei 2011

Inderdaad had het EPD via het LSP hier soelaas kunnen bieden. Maar waarschijnlijk niet al in 2012.
En typisch is dat beide reacties vooral naar de technische infrastructuur wijzen als panacee, terwijl het artikel benadrukt dat het gaat om een andere inrichting van de processen en bijhorende gedragsverandering. Niet alleen van zorgprofessionals overigens, maar zeker ook van patiënten.
Procesdenken moet silo-werken (bestuur apart van zorg apart van ondersteuning) doorbreken.

Top