BLOG

Geen 100, geen 50, maar 16 miljoen ziekenhuizen

Geen 100, geen 50, maar 16 miljoen ziekenhuizen

Innoveren in de zorg is hot. Het moet immers allemaal beter, patiëntgerichter en betaalbaarder. Kleine stappen helpen niet voldoende, we hebben nieuwe paradigma’s nodig. Clayton Christensen spreekt in dit kader over disruptief innoveren: “Niet altijd leuk voor huidige organisaties, maar wel goed voor de mensheid”.

Om beter te snappen welke richting het uit moet gaan, is het verstandig om eerst een stap terug te doen: waarom willen we eigenlijk zo nodig innoveren in de zorg? Al snel komt dan de kostenexplosie op tafel. En terecht, de zorg dreigt onbetaalbaar te worden en bedreigt onze economie. Maar dit is niet alles, er is meer aan de hand.

Revolutie

Ten eerste de technologische revolutie. We leven in dynamische tijden waarin de ene nieuwe technologie over de andere buitelt. Computers, internet en sociale media veranderen in sneltreinvaart ons leven. Kennis wordt steeds minder exclusief en verbindingen worden gemakkelijker. Er ontstaan vluchtige netwerken, met participerende consumenten als medeproducenten van hun eigen producten.

Uniek

Ook de ontwikkelingen in de medische wereld gaan razendsnel. Neem de genetica. Het zal niet lang duren voordat het in kaart brengen van een menselijke genoom nog maar enige tientjes kost. Samen met doorbraken op het gebied van nanotechnologie, opent dit de deur voor precisiegeneeskunde. Geen ongewis schot hagel op een populatie van patiënten, maar een gerichte aanval op die ene ziekte van dat unieke individu.

Menselijke maat

Naast deze economische, technologische en medische drivers van zorginnovatie, speelt er nog iets. Steeds meer zorgverleners en patiënten zien in het complexe zorgsysteem de mens uit het zicht verdwijnen. Klinkt soft, maar is een niet te onderschatte sentiment. Als we niet uitkijken wordt het systeem dominant en verworden zorgverleners tot robotten die procedures naleven en patiënten tot versnipperde objecten die lijdzaam het zorgproces ondergaan. En dat willen we niet meer, de menselijke maat moet terug.

Pad van de patiënt

Kostenexplosie, participerende netwerken, precisie geneeskunde en de roep om de menselijke maat. Al deze ontwikkelingen wijzen onafwendbaar in één en dezelfde richting: de patiënt wordt de nieuwe eenheid van organisatie in de zorg. Het gaat straks allemaal draaien om dat ene individu, die als mens bezig is met z’n gezondheid. Geholpen door online netwerken van eigen informatie en communicatie, wordt het pad van de patiënt de rode draad in de zorgjungle. Niet langer de organisaties van zorgverleners zijn het vertrekpunt, maar de netwerken van individuele patiënten. Dus geen 100, geen 50, maar 16 miljoen ziekenhuizen!

Jan Kremer  

 

 

8 Reacties

om een reactie achter te laten

cora postema

7 mei 2012

Heerlijk wat een verfrissende kijk op het leven. Ik zie het ook graag zo. Ben benieuwd wat de visie van Jan Kremer op het einde van het leven hierin is. Velen eindigen nu hun leven noodgedwongen in een instelling omdat de zorg dan thuis te zwaar is geworden. Niemand wenst zich dat. Kunnen we dat binnenkort ook oplossen met een manier om menswaardig thuis te sterven als men vindt dat de tijd daar is, zonder onnodige lijdensweg?

Theo Mensen

7 mei 2012

Het is wel heel aantrekkelijk om te concluderen dat deze ontwikkelingen onafwendbaar in één en dezelfde richting wijzen: de patiënt wordt de nieuwe eenheid van organisatie in de zorg. Maar.....alleen is maar alleen en dat is niet erg typerend voor mijn gezondheid en welbevinden. Mensen zijn geen solitaire maar sociale wezens die elkaar vragen naar kennis en ervaringen en op het idee komen om elkaar te helpen en samen iets te doen omdat het werk dan beter en sneller gaat. Naast de beschreven revoluties richting nanotechnologie zijn er ook revoluties richting schaalvergroting, globalisering, kortom: het tegenovergestelde. Naast iedereen zijn 'eigen ziekenhuis' zie ik dus ook 'een ziekenhuis voor iedereen' dwz de "globally interconnected care- and cure-providers'. Hoe ziet u dat?

Jan Kremer

8 mei 2012

Cora, dank voor je reactie!
Theo, je raakt een belangrijk punt. Natuurlijk is gezondheid niet iets dat je in je eentje doet. We moeten waken dat het niet die kant uitgaat. Verbindingen, ook buiten de huidige relatie spelen daarbij een steeds belangrijkere rol. Maar de belangrijke boodschap van mijn blog is dat je die samenwerking moet inrichten met de patient als vertrekpunt niet de organisatie van de zorgverlener.

wilhelmien looymans

9 mei 2012

oke; Voorbeeld: om bij de oogarts terecht te kunnen in het Diaconnessenhuis Utrecht is een wachttijd van 6 weken. Stel dat mijn auto het vandaag niet meer doet, dan heeft mijn verzekeraar vandaag al een leenauto geregeld en kan ik doorgaan met werken. Dus we hebben het niet goed geregeld in de zorg; we betalen een basisverzekering, dan krijgen we een defect en is er geen zorg, althans niet binnen een redelijke termijn! Hoe gaan we deze uitdaging innovatief oplossen?! Waar beginnen we met het netwerk van 16 miljoen mensen in mijn voorbeeld?

paul bisschops

10 mei 2012

Beste Wilhelmien, Volgens mij maak je een scheef vergelijk met je auto. ik kan mij niet voorstellen dat je met een "basis" WA verzekering een vervangende auto krijgt bij een defect !
Dus betaal je waarschijnlijk extra premie voor deze service.
als je uit gaat van een "basis"verzekering en je krijgt een "niet levensbedreigend "defect, dan zal je ook hier extra moeten betalen om vooraan te mogen staan ! de zorg is er wel, alleen niet a la minute..op het moment dat er bij ons een levens bedreigend defect voorkomt, worden kosten nog moeite gespaard om ons te "repareren" ! ( ambulance, Traumaheli, spoedeisende hulp, IC).
Er wordt helaas veel gesproken over kosten, zorgverzekeraars en ziekenhuizen. Ziekenhuiskosten zijn er altijd geweest, maar wat ik mis in de hele discussie is de oproep tot maatschappelijke verantwoordelijkheid ! De zorg om je medemens, laten we daar eens beginnen. We zijn het uit het oog verloren in de loop der jaren. De zorg voor ouderen en voor kinderen hoort bij de familie thuis, dit was vroeger wel zo, wat is er veranderd ? Mijn ouders hebben gezorgd voor hun ouders tot het laatste moment. de ( duur betaalde ) BSO was de buurvrouw, en als het financieel even moeilijk was dan zorgde dezelfde buurvrouw voor een pannetje soep ! We wenden ons tegenwoordig voor elke hulpvraag tot een instantie, terwijl veel van de hulp "gratis" verkrijgbaar is bij vrienden en familie.

Jan Kremer

13 mei 2012

Wilhelmien, goed voorbeeld. Als we uit blijven gaan van het inrichten van de zorg vanuit de organisatie van de aanbieder, komt deze vraag niet eens naar boven.
Pas als je uitgaat van jou (als een van die 16 miljoen ziekenhuizen), dan komt die vraag naar boven en gaan we daar over nadenken en hopelijk dan ook oplossen.

Jan Kremer

13 mei 2012

Wilhelmien, goed voorbeeld. Als we uit blijven gaan van het inrichten van de zorg vanuit de organisatie van de aanbieder, komt deze vraag niet eens naar boven.
Pas als je uitgaat van jou (als een van die 16 miljoen ziekenhuizen), dan komt die vraag naar boven en gaan we daar over nadenken en hopelijk dan ook oplossen.

Jan Kremer

13 mei 2012

Wilhelmien, goed voorbeeld. Als we uit blijven gaan van het inrichten van de zorg vanuit de organisatie van de aanbieder, komt deze vraag niet eens naar boven.
Pas als je uitgaat van jou (als een van die 16 miljoen ziekenhuizen), dan komt die vraag naar boven en gaan we daar over nadenken en hopelijk dan ook oplossen.

Top