BLOG

Ingrijpen in de AWBZ

Ingrijpen in de AWBZ

De toekomst en betaalbaarheid van de AWBZ zijn steeds vaker onderwerp van het maatschappelijke en politieke debat. Een belangrijke keuze voor een nieuw kabinet is of de ouderenzorg in de AWBZ blijft of dat de zogenaamde romp-AWBZ er komt.

De romp-AWBZ is alleen nog toegankelijk voor mensen waarvoor de regeling destijds is opgesteld: mensen die  onverzekerbare zorg nodig hebben. In mijn optiek is de romp-AWBZ onvermijdelijk. Maken we die keuze niet, dan  blijven mensen met een beperking en een levenslange zorgvraag steeds speelbal van beleid en een gemakkelijke ‘prooi’ als er moet worden bezuinigd.  De AWBZ moet toegankelijk zijn en blijven voor deze kwetsbare groep burgers in onze samenleving. Die zorg mag niet in het gedrang komen omdat de overheid de aanspraken op de AWBZ steeds breder maakt.

Herinrichting

Naast het opnieuw definiëren van de doelgroep, is de herinrichting van de AWBZ belangrijk: het verder terugdringen van bureaucratie  door integrale indicatiestelling en vooral door integrale en ontschotte zorg en ondersteuning zelf. Het scheelt veel ‘gedoe’, ergernis én geld als er een integrale indicatie én uitvoering komt zowel voor zorg, onderwijs, hulpmiddelen, vervoer e.d.  Zeker als het gaat om mensen bij wie duidelijk is dat hun beperking nooit overgaat, is het onzinnig om steeds opnieuw te indiceren. Dat die indicatiestelling onafhankelijk moet zijn, spreekt voor zich.

Keuzevrijheid

Onafhankelijk gestelde integrale indicatie is één. Keuzevrijheid voor zorg en ondersteuning is twee. Het voeren van de eigen regie over het leven is voor ieder mens belangrijk. Keuzevrijheid betekent ondermeer ook dat mensen de keuze hebben voor zorg in natura of het pgb. Als zorg in natura niet ‘past’,  moet het recht er zijn om de zorg en ondersteuning zelf met een pgb te regelen.

De cliënt centraal

Het centraal stellen van de cliënt en het leveren van maatwerk in de AWBZ-zorg is een kans die we moeten grijpen nu hervormingen noodzakelijk zijn. Het zal de kwaliteit van de zorg verbeteren en de doelmatigheid verhogen . Ervaringen met pgb’s leren dat de meeste pgb-houders met het organiseren van hun eigen zorg en ondersteuning juist creatief en kosteneffectief  omgaan. Zij voelen zich betrokken en verantwoordelijk. Ook om die reden is eigen regie en maatwerk aan te raden.

Wim Drooger, directeur Platform VG

6 Reacties

om een reactie achter te laten

Kees Marges

28 augustus 2012

Goed pleidooi van Wim Drooger voor het behoud van de Awbz voor mensen met een verstandelijke beperking. Zonder onderscheid, dus zonder verschil te maken waar de mensen met een verstandelijke beperking wonen, thuis of in een instelling. Ook mensen die thuis wonen en daar verzorgd worden door bijvoorbeeld hun ouders, zijn in veel gevallen ernstig tot zwaar verstandelijk beperkt en behoren tot de oorspronkelijke doelgroep waar de Awbz voor was bedoeld. Het mag niet zo zijn dat 'zorg dichtbij' zoals dat nu de wens is van nagenoeg alle politieke partijen (en waar zeker veel voor te zeggen is) zo dogmatisch wordt toegepast, dat er voor mensen met een verstandelijke beperking geen mogelijkheid meer over blijft om voor zorg te kiezen, die bij hun zorgbehoefte past, ook al is dat niet zo dichtbij. Aan een eenheidsworst, gebaseerd op de stelling wat goed is voor de ene gehandicapte, moet maar goed genoeg zijn voor de andere (verstandelijk) gehandicapte. Dat is in veel situaties namelijk niet het geval.

Peltenburg

28 augustus 2012

Helemaal mee eens. Daarnaast lijkt het mij verstandig om het volgende ook in te gaan voeren. Als je een eigen huis hebt dat dan niet je kinderen dit erven maar dat je een deel daarvan moet gaan opsouperen als je in de laatste jaren van je leven chronisch awbz gefinancierde zorg nodig hebt. Dus het in de jaren 80 afgeschafte eerst je eigen huis opeten moet weer worden heringevoerd. De meeste kinderen van de huidige ouderen hebben een prima inkomen en hebben die erfenis helemaal niet nodig van dat huis van hun ouders. Dus je vermogen ook inzetten om chronische awbz zorg te financieren!

Chris Grolleman

28 augustus 2012

Helemaal mee eens.
Het betoog van Kees Marges spreekt voor zich zelf.

Anoniem

1 september 2012

Is de eigen bijdrage al niet inkomensafhankelijk?? Plafond kan omhoog. Maar eigen huis opeten als de partner er nog inwoont?? Lijkt me niet zo vriendelijk.

Anoniem

2 september 2012

Als het zo gaat als meneer Peltenburg wil dan denk ik dat jongeren nooit beginnen aan een partner die chronisch zieke is. Want hij ziet de bui al hangen. Betalen en nog eens betalen. Of er komen veel scheidingen waarvan de ene partner chronisch ziek is geworden. Dat veroorzaakt heel veel narigheid, is het dat wat wij willen? En als er een kind bij betrokken is dan wil je dat het kind toch niet aan doen om zo een regeling te treffen. Schande!
Denk er om als je gezond door het leven mag springen je al heel veel winst hebt verdient. Want het valt echt niet mee voor jonge chronisch zieken die nooit de mogelijkheid hebben gehad om aan het echte werk deel te nemen in de maatschappij. En is er dan een partner die wel met haar verder wil, dan krabt hij zich nog wel eens achter de oren dat de financiële situatie zo wordt uitgekleed. Terwijl ook deze mensen belastingen hebben betaald. Geen goed plan dus......... Bedenk wat anders.
Ze hebben allemaal gemakkelijk praten als het hun eigen huisje maar voorbij gaat en als je maar niet aan hun centen komt. Wij zijn ook belastingbetalers, en dat er niet goed met ons geld is omgegaan daar hoeven niet diegene die er niets aan doen kunnen de dupe van te zijn. Ze zijn al jaren gekort en bezuinigd en eigenbijdragen, houden geen geld meer over om van te leven. En dan willen ze dat iedereen meedoet in deze maatschappij. Mooie woorden maar de werkelijkheid is anders als wij als ouders van 2 chronisch zieke kinderen niet mee helpen. Het heeft ons in de 27 jaar al een Vermogen gekost. Ik ben er soms erg verdrietig over wat het allemaal met zich mee brengt.
Het helpt ons toch niets maar soms wil ik het wel eens kwijt.

Ziel

24 september 2012

Dat er iets moet gebeuren binnen de AWBZ spreekt voor zich. En dat er dan ook naar zichzelf gekeken moet worden is daarvan een logisch gevolg. Terecht zegt de SER in het rapport van afgelopebn zondag, dat 1 op 1 overgaan naar de WMO te kort door de bocht is. Innovatie én vaststellen wat goed is, met als vertrekpunt stabiliteit voor (vertegenwoordigers van) kwetsbare burgers.
En het gedeeltelijk zelf bijdragen in de kosten is voor veel clienten in de AWBZ een goede optie. Draagkracht moet dan wel goed onderzocht worden.
Er geen eenheidsworst van maken en tegelijkertijd niet jaarlijks bewijs leveren van het juiste bedrag.......Lokale oplossingen zouden beloont moeten worden, omdat daar geen sprake is van eigen bijdrage. Daar is de zorg van toegevoegde waarde!

Top