BLOG

Intouchables: een voorbeeld voor het kabinet

Intouchables: een voorbeeld voor het kabinet

De Feel Good Movie van 2012 is zonder twijfel Intouchables. Een film over de relatie tussen de volledig verlamde miljonair Philippe en zijn verzorger Driss, een ‘straatjongen’ van Senegalese afkomst. In de film worden tegenstellingen overbrugd, gaan drama en humor samen en overheerst vooral het optimisme. Dat maakt de film (inmiddels ook op DVD) in deze crisistijd zo immens populair.

Intouchables houdt ons ook een spiegel voor. Philippe wil, ondanks zijn ernstige beperking, geen medelijden van de mensen om hem heen. Hij wil ook  niet afhankelijk zijn. Philippe wil zelf de regie over zijn leven voeren. Dat geldt voor de meeste mensen met een beperking. Zij willen graag volwaardig meedoen en zelf bepalen wat zij daarvoor nodig hebben. Juist daarom is het persoonsgebonden budget (PGB) in de zorg voor hen zo belangrijk.

Relaties 

Intouchables laat ons ook zien dat het in de zorg uiteindelijk gaat om relaties. Tussen de zorgvrager en de zorgverlener. De relatie van Philippe en Driss ontwikkelt zich van een zakelijke relatie tot maatjes en zelfs vriendschap. Dat gun je iedereen met een beperking of chronische ziekte!

Eenzaam

Het kabinet heeft het voornemen om fors te snijden in de dagbesteding, huishoudelijke hulp en persoonlijke verzorging. Mensen met een beperking of chronische ziekte worden daardoor meer op zichzelf teruggeworpen. De kans bestaat dat ze eenzaam thuis komen te zitten of uiteindelijk aangewezen zijn op zorg in een instelling. Het kan toch niet zo zijn dat straks alleen nog miljonairs als Philippe de mogelijkheid hebben om eigen regie over hun leven te voeren en volwaardig mee te doen?!

Jan de Vries
Directeur MEE Nederland

4 Reacties

om een reactie achter te laten

Cora Postema

27 december 2012

Eigen regie.... alleen voor rijken?
Mijn zoon had de film Intouchables gezien en kwam met de rake opmerking: "Nu begrijp ik Wim (mijn man). Hij wil niet zielig gevonden worden". Dat bleek de spijker op de kop.
De verzorger Driss in de film is de eerste die opstaat en die Philippe niet helpt omdat hij hem zielig vindt en ja en amen knikt op wat Philppe 'nodig heeft'. Nee, hij helpt hem door hem als gewoon mens te benaderen en te behandelen. En dat... dat stimuleert Philippe tot het nemen van zijn eigen regie. Want daarvoor had hij ook het geld om zijn eigen zorg in te kopen, alleen die knuffelden hem tot 'kasplant'.
Dus... het gaat om een houding van de verzorger die mensen weer kan laten 'bloeien' en stralen. Die het zelfvertrouwen kan versterken.
In mijn ogen is eigen regie dus niet weggelegd voor miljonairs, maar voor mensen met zelfvertrouwen en eigenwaarde. En het helpt daarbij als je zelf kunt kiezen welke mensen je daarbij helpen en op welke manier. En daarbij helpt een PGB. Niet overgeleverd te zijn aan wat een ander voor je bedenkt wat goed voor je is, wanneer een ander eindelijk tijd heeft om je te helpen, versterkt de eigenwaarde en zelfvertrouwen. Afhankelijkheid is dodelijk voor eigen regie.
Dus... help mensen om zich onafhankelijk te voelen, door het zelfvertrouwen en gevoel voor eigenwaarde te versterken. Dan kunnen ze eigen regie voeren. Het is een vicieuze cirkel, die ieder vanuit zijn eigen positie kan doorbreken. Door elkaar als volwaardig volwassen mensen te benaderen en te behandelen. Allemaal!!
De laatste alinea van Jan de Vries doet daarom onrecht aan zijn betoog. Het is geschreven vanuit 'afhankelijkheid' en stigmatisering van mensen met beperking of chronische ziekte. Ik heb vooral medelijden met al die zorgmedewerkers die om financiele redenen gedwongen worden hun werk te doen op een manier waar ze zelf ongelukkig van worden en degenen voor wie ze zorgen niet écht geholpen zijn.
Op een 2013 waarin ieder zich kan ontwikkelen tot volwaardig volwassen persoon. Afhankelijk van elkaar zijn we allemaal. Of het nou is vanwege benodigde zorg of een salaris. Net als Philippe en Driss.
Hartelijke groet,
Cora Postema

Kees Marges

28 december 2012

Het leggen van de nadruk op inkomens en vermogens (de 'rijken' kunnen hun zorg en ondersteuning toch wel krijgen, ondanks alle bezuinigingen) doet bij mij de vraag rijzen of er ooit onderzoek is gedaan naar de vraag bij wie het PGB-geld terecht komt. Bijvoorbeeld uitgesplitst naar type beperking (lichamelijk, visueel, verstandelijk etc.), naar opleiding (laag, middelbaar, hoog, universiteit). Ik heb weleens de indruk dat er naar verhouding meer PGB geld gaat naar mensen die nu al zoveel eigen regie kunnen voeren dat zij in staat zijn beter gebruik te maken van het PGB dan mensen die dat niet kunnen. En ook beter in staat zijn de politiek zo te beinvloeden, dat het vooral terecht komt cq. kan blijven komen, bij mensen die zelf heel goed kunnen vertellen waarom zij recht hebben op een PGB. Maar misschien is mijn indruk fout, daarom ben ik benieuwd of daar ooit onderzoek naar is gedaan.

Eldering

30 december 2012

Een mooie film met vele lagen en een positieve toon. Zeker aan dat laatste doe ik liever niets af. Toch mogen we ook onder ogen zien dat het hier ook gaat om twee mensen die een belangrijke eigenschap gemeen hebben, waardoor ze ook vrienden voor het leven worden. Beiden zijn niet alleen optimistisch, zien de kansen, maar weten die ook te benutten. Dat maakt hen beiden 'onaanraakbaar', ongeacht het geld dat ze bezitten, hun sociale achtergrond en situatie, hun gezondheid, etc. Maar die karaktereigenschap is lang niet iedereen gegund. Laten we oog houden voor die mensen waarvan we graag zouden zien dat ze het zelf regelen en zelf redden maar voor wie dat geen natuurlijke eigenschap is.

Iris van der Reijden

31 december 2012

Prachtige film, "Untouchables."
Denk ook niet dat het met geld te maken heeft, meer met instelling, levensopvatting, karakter etc.
Zag gister "Amour". Andere kant van de medaille?

Top